Tomasz z Gubina – pierwszy wójt dziedziczny i lokator Poznania (w 1253) na lewym brzegu Warty. Jak wskazuje przydomek, pochodził z Gubina.
Książęta Przemysł I i Bolesław Pobożny, lokując miasto na prawie magdeburskim zobowiązali Tomasza z Gubina do sprowadzenia osadników niemieckich, których on prawdopodobnie przeniósł z pogranicza śląsko-saskiego. Nadali jemu i jego potomstwu wójtostwo dziedziczne, dzięki temu posiedli różne przywileje finansowe i gospodarcze (m.in. otrzymywali część pieniędzy z kar nakładanych na mieszkańców). Otrzymał również władzę sądowniczą w nowym mieście.
Potomstwo Zgodnie z przywilejem lokacyjnym, potomkowie Tomasza z Gubina stali się wójtami dziedzicznymi i rządzili w Poznaniu do 1314, kiedy nastąpiła konfiskata urzędu przez Władysława Łokietka. Kolejno byli to: Rajnoldsyn Tomasza, Tylosyn Przemysła, wnuk Tomasza z Gubina, Przemkoprawnuk Tomasza z Gubina, syn Ludwika, wnuk Przemysła.
Zestawienie potomków Tomasza z Gubina (na zielono zaznaczono potomków będących wójtami Poznania):
Zobacz też Historia Poznania 1253-1320 lokacja
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia Poznania w średniowieczu Kategoria:Ludzie związani z Poznaniem Kategoria:Nieznana data urodzenia Kategoria:Nieznana data śmierci Kategoria:Ludzie związani z Gubinem