Johannes Ronge (ur. 16 października 1813 w Biskupowie, zm. 26 października 1887 w Wiedniu) – niemiecki ekskomunikowany ksiądz katolicki, współzałożyciel Kościoła niemieckokatolickiego, który stał się później częścią Ruchu Wolnoreligijnego.
Życiorys Ronge pochodził z chłopskiej rodziny zamieszkałej w Biskupowie koło Głuchołaz. W latach 1827–1837 kształcił się w gimnazjum w Nysie, po ukończeniu nauki w gimnazjum rozpoczął studia teologiczne na uniwersytecie we Wrocławiu. W roku 1839 wstąpił do wrocławskiego alumnatu, a rok później przyjął święcenia kapłańskie. Swoją pracę duszpasterską rozpoczął jako wikary w parafii w Grodkowie. W roku 1842 opublikował na łamach czasopisma „Sächsische Vaterlandsblatt” artykuł pt. Rom und das Breslauer Domkapitel (Rzym a wrocławska kapituła katedralna), w którym skrytykował ultramontanistyczną postawę wrocławskich hierarchów. Wskutek skarg części kleru wrocławskiej diecezji na treści głoszone w tym artykule Ronge został suspendowany w dniu 30 stycznia 1843 roku. Po odsunięciu od pełnienia obowiązków kapłańskich wyjechał do Siemianowic Śląskich, gdzie podjął pracę jako prywatny nauczyciel. W związku z opublikowaniem w dniu 1 października 1844 roku otwartego listu do biskupa Trewiru Wilhelma Arnoldiego, został ekskomunikowany z kościoła katolickiego w dniu 22 października tego roku. List ten powielany i rozpowszechniany na terenie różnych krajów Niemieckich w tysiącach egzemplarzy był jego osobistym protestem przeciw organizowanych w trewirskiej katedrze pielgrzymek do wystawianej tam tuniki Chrystusa. Ronge krytykował w nim nie tylko sam kult rzekomo należącej do Chrystusa tuniki jako relikwii, ale także czerpanie z tego tytułu przez Kościół katolicki korzyści finansowych.
W swoich pismach przeciwstawiał się prymatowi papiestwa, odrzucał celibat księży i kult świętych, nie uznawał relikwii, odpustów, pielgrzymekHistoria Górnego Śląska, autorzy: Joachim Bahlcke, Dan Gawrecki, Ryszard Kaczmarek, Gliwice 2011, strona 179, wydawca: Dom Współpracy Polsko-Niemieckiej Gliwice , , ..
thumb|Dawny kościół niemieckich katolików, później sala spotkań Gminy Wolnoreligijnej, obecnie zbór Adwentystów Dnia Siódmego przy ul. Dąbrowskiego we Wrocławiu, wybudowany w latach 1861–1862 Ekskomunika Rongego dała mu impuls do stworzenia nowej wspólnoty katolickiej niezależnej od Rzymu. W tym samym czasie nawiązał współpracę byłym księdzem katolickim Janem Czerskim z Piły, który również został ekskomunikowany i założył własną wspólnotę – Gminę Chrześcijańsko-Katolicką (). W roku 1845 Ronge rozpoczął we Wrocławiu tworzenie pierwszej gminy niemieckich katolików. W następnych latach odbywał podróż po krajach północnych i środkowych Niemiec pozyskując nowych wiernych do swojej wspólnoty i zakładając nowe gminy niemieckich katolików. W roku 1847 wspólnota liczyła już 259 gmin skupiających około 60 tysięcy wiernych. Działalność Rongego zyskała w tym czasie pewne poparcie kościoła ewangelickiego, który użyczał swoich świątyń dla nowo utworzonych gmin, a także ciche przyzwolenie władz państwowych. Johannes Ronge zaangażował się także w działalność polityczną w okresie rewolucji marcowej, jednak już rok później z powodu krytyki króla Prus Fryderyka Wilhelma IV został zmuszony do emigracji.
Johannes Ronge osiadł w Londynie, gdzie w roku 1851 wziął ślub z Berthą Traun. Wraz z żoną przeniósł się później do Manchesteru, gdzie oboje zajęli się prowadzeniem przedszkola. W czasie pobytu w Anglii propagował w dalszym ciągu zasady humanizmu religijnego i religii bez dogmatów. Z powodu swojej działalności małżeństwo Ronge zostało w roku 1860 zmuszone do zamknięcia prowadzonej przez siebie placówki i opuszczenia Manchesteru. Zamieszkali następnie na krótko w Leeds. W tym samym roku władze pruskie udzieliły Rongemu amnestii i mógł on już wrócić do ojczyzny. Po powrocie zatrzymał się we Wrocławiu, gdzie rozpoczęto w tym czasie budowę pierwszego kościoła niemieckich katolików. Założony przez niego związek ewoluował w tym czasie w swojej doktrynie i zaczął skupiać wolnomyślicieli i humanistów, oprócz byłych katolików przystępowali do niego także byli luteranie oraz osoby o poglądach liberalnych. Wrocławska gmina niemieckich katolików stała się wkrótce Gminą Wolnoreligijną (). Po krótkim pobycie we Wrocławiu Ronge przeniósł się w roku 1863 do Frankfurtu nad Menem, w tym samym roku zmarła jego żona. Kolejne lata swojego życia Ronge spędził na dalszym propagowaniu swoich idei. Od roku 1873 mieszkał w Darmstadt. Zmarł w czasie podróży powrotnej z Budapesztu do Darmstadt w 26 października 1887 roku. Jego ciało zostało przewiezione do Wrocławia i pochowane na cmentarzu Gminy Wolnoreligijnej przy dzisiejszej ulicy Bolesławieckiej.
Przypisy
Bibliografia Wolfgang Leesch, Die Geschichte des Deutschkatholizismus in Schlesien (1844–1952) unter besonderer Berücksichtigung seiner politischen Haltung, Breslau 1938. Eckhart Pilick, Lexikon freireligiöser Personen, Peter Guhl, Rohrbach/Pfalz 1997. Ronge, [w:] Meyers Konversations-Lexikon. 4. Auflage. Band 13, Bibliographisches Institut, Leipzig 1885–1892, s. 954.
Kategoria:Ekskomunikowani przez Kościół katolicki Kategoria:Byli duchowni katoliccy Kategoria:Urodzeni w 1813 Kategoria:Zmarli w 1887 Kategoria:Pochowani we Wrocławiu