Deus absconditus (łac. Bóg ukryty) – określenie jednej z cech Boga chrześcijańskiego, użyte po raz pierwszy w księdze Izajasza.
Teolodzy wyjaśniają, że istnienie Boga nie jest oczywiste, że Bóg niejako ukrywa się przed ludźmi i daje się poznać w sposób niedający całkowitej pewności. Jest to coś zupełnie przeciwnego do islamu, gdzie istnienie Allaha jest czymś oczywistym, jak istnienie SłońcaVittorio Messori, Opinie o Jezusie, Wydawnictwo M, Kraków 1994. s. 29.
Pojęcie to było ważne m.in. dla Marcina Lutra i jego teologiiMartin Luther: Vom unfreien Willen: dass der freie Wille nichts sei. Antwort D. Martin Luthers an Erasmus von Rotterdam; deutsche Übersetzung von De servo arbitrio, übersetzt von Bruno Jordahn, hrsg. v. Georg Merz; München 1983, a także dla Blaise'a Pascala.
Ukrywanie się Boga sprawia, że wszelkie dowody na istnienie Boga nie przekonują wszystkich, nie są oczywiste.
Zobacz też Deus otiosus
Przypisy
Kategoria:Teologia