Jon Moxley, właśc. Jonathan Good (ur. 7 grudnia 1985 w Cincinnati, Ohio) – amerykański wrestler i aktor, od 2019 roku występujący w organizacji wrestlingowej All Elite Wrestling (AEW) pod pseudonimem ringowym Jon Moxley. W latach 2011–2019 był związany z organizacją WWE, gdzie występował jako Dean Ambrose.
Karierę rozpoczął w 2004 roku na amerykańskiej scenie niezależnej. Jako Jon Moxley występował między innymi w organizacjach , (CZW), (FIP), i , zdobywając mistrzostwa kilku z nich. W 2011 roku podpisał kontrakt z WWE i przyjął pseudonim Dean Ambrose. Największą rozpoznawalność zdobył początkowo jako członek stajni razem z Romanem Reignsem i Sethem Rollinsem. Po rozpadzie grupy kontynuował karierę indywidualną. Zdobył WWE World Heavyweight Championship, WWE United States Championship, trzykrotnie WWE Intercontinental Championship i dwukrotnie WWE Raw Tag Team Championship z Rollinsem. W 2016 roku wygrał Money in the Bank, a jeszcze tego samego wieczoru wykorzystał zdobyty kontrakt i po raz pierwszy został głównym mistrzem WWE.
Po wygaśnięciu kontraktu z WWE w 2019 roku powrócił do pseudonimu Jon Moxley i zadebiutował w nowo powstałej organizacji All Elite Wrestling na gali Double or Nothing. Stał się jedną z jej czołowych postaci i rekordowe 4 razy zdobył główne mistrzostwo AEW World Championship. Był członkiem stajni , a następnie stanął na czele grupy . Zdobył także AEW International Championship, a w 2025 roku wygrał turniej i został posiadaczem AEW Continental Championship.
Równolegle z występami w AEW kontynuował karierę w innych organizacjach. W New Japan Pro-Wrestling (NJPW) dwukrotnie zdobył IWGP United States Heavyweight Championship, a w 2024 roku pokonał Tetsuyę Naito i został posiadaczem głównego mistrzostwa IWGP World Heavyweight Championship. W (GCW) przez ponad rok posiadał . Magazyn Pro Wrestling Illustrated uznał go za wrestlera roku 2020 i umieścił na 1. miejscu rankingu PWI 500, a Wrestling Observer Newsletter przyznał mu nagrodę dla wrestlera roku w latach 2020 i 2022.
Kariera wrestlerska Heartland Wrestling Association (2004–2010) W 2004 roku Good rozpoczął treningi pod nadzorem Cody’ego Hawksa i . Zadebiutował w czerwcu 2004 roku jako Jon Moxley. Po niespełna roku połączył siły z Jimmym Turnerem, tworząc tag team Necessary Roughness. 11 marca 2005, Moxley i Turner zdobyli . Tytuły utracili na rzecz Foreign Intelligence (Quinten Lee i Ala Hussein). Moxley dołączył do Rica Byrne’a, tworząc Heartland Foundation.
W 2006 roku Moxley zaczął starania o . 9 maja pokonał i zdobył tytuł. Jon bronił mistrzostwa przez ponad pięć miesięcy, 12 września 2006 stracił je na rzecz . 30 grudnia odzyskał tytuł w pojedynku z . 2 stycznia 2007 roku Moxley utracił tytuł w walce z „Buffalo Bad Boyem” Brianem Jenningsem.
Good powrócił do dywizji tag team, kiedy połączył siły z Codym Hawksem, swoim dawnym trenerem. 12 czerwca 2007 Moxley i Hawk pokonali Tacka i Tareka The Greata w walce o . Drużyna Gooda nie cieszyła się tytułami zbyt długo, bo zaledwie cztery dni od wygranej utraciła je w walce z GP Code (Andre Heart i Richard Phillips). Moxley kontynuował walki w dywizji tag team aż do 2010 roku. W 2009 wraz z Kingiem Vu utworzył tag-team Royal Violence. Dwukrotnie zdobyli .
Moxley zdobył po raz trzeci, nadal będąc jednym z posiadaczy pasów tag teamowych. 14 lipca 2010 roku stracił tytuł na rzecz Gerome’a Phillipsa. mały|217x217px|Moxley podczas obrony pasa CZW Heavyweight w 2010 roku. thumb|217x217px|Moxley w 2010
Insanity Pro Wrestling (2007–2011) 3 lutego 2007, Moxley zadebiutował w Insanity Pro Wrestling (IPW). 6 lipca pokonał Billy’ego Roca, stając się nowym posiadaczem IPW Mid-American Championship; tytuł stracił w październiku, na rzecz Roca. W styczniu 2009 zdobył IPW Heavyweight Championship w walce z .
Moxley obronił tytuł w walkach z , czy Aaronem Williamsem. 1 stycznia 2011 utracił tytuł na rzecz .
Combat Zone Wrestling (2009–2011) W czerwcu 2009, Moxley wziął udział w turnieju VIII, organizowanym przez (CZW); odpadł w półfinale. W październiku uczestniczył w kolejnym turnieju CZW – : Rewind. Przegrał już w pierwszej rundzie. 12 lutego 2010, na jedenastym CZW Anniversary Show, Moxley pokonał i wygrał . 8 sierpnia tego samego roku stracił tytuł na rzecz . 14 sierpnia Moxley odzyskał tytuł. Na 12. wydaniu CZW Anniversary Show, 12 lutego 2011, stracił pas na rzecz . Podczas pobytu w CZW był członkiem ugrupowania Switchblade Conspiracy; jego kolegami z drużyny byli Sami Callihan i .
Dragon Gate USA (2009–2011) Moxley zaczął współpracę z (DGUSA) 28 listopada 2009; w debiucie pokonał . 23 stycznia 2010 pokonał Darina Corbina w dark matchu, a jeszcze tej samej nocy wdał się w bójkę z . Na gali pokonał Tommy’ego Dreamera w Hardcore matchu. Podczas nagrywania gali Uprising w maju 2010 doznał kontuzji w walce z . Walczył w federacji do kwietnia 2011 roku; w swojej ostatniej walce przegrał z Akirą Tozawą.
Inne federacje niezależne (2007–2011) W 2007 roku Moxley stoczył dwa pojedynki dla federacji Ring of Honor; obydwa były przegranymi przez niego dark matchami.
Na gali Southern Stampede, organizowanej przez (FIP), Moxley pokonał Rodericka Stronga w walce o zwakowany . Wziął udział w turnieju 2010; w finale przegrał z Samim Callihanem. W lipcu 2011 tytuł Moxleya został zawieszony.
Moxley zadebiutował w 1 maja 2010 roku, przegrywając walkę z . 23 lipca zawalczył z Brodiem Leem; pojedynek zakończył się podwójną dyskwalifikacją. 19 kwietnia przegrał z Austinem Ariesem.
Podczas pobytu w Mad-Pro Wrestling (MPW) stał się posiadaczem MPW Tag Team Championship oraz MPW Heavyweight Championship. W drużynie z Samim Callihanem (jako Switchblade Conspiracy) zdobył .
WWE Florida Championship Wrestling (2011–2012) thumb|Dean Ambrose krzyczący do fanów podczas eventu NXT w październiku 2012 24 kwietnia 2011 roku Good podpisał kontrakt rozwojowy z World Wrestling Entertainment (WWE). Został przydzielony do ówczesnej rozwojówki federacji – – i przybrał pseudonim Dean Ambrose.
Zadebiutował 3 lipca w odcinku FCW TV, wyzywając Setha Rollinsa na pojedynek. 14 sierpnia zawalczył z Rollinsem o ; 15-minutowy Iron Man match zakończył się remisem, toteż Rollins zachował tytuł. Kolejny Iron Man match pomiędzy zawodnikami również zakończył się remisem, podobnie jak i trzeci. W czwartym Iron Man matchu, z dodatkową zasadą nagłej śmierci, zwyciężył Seth Rollins. Ambrose wziął udział w turnieju Super Eight Tournament o ; przegrał w finałowym Fatal 4-Way matchu. 11 grudnia przegrał walkę o z Damienem Sandowem.
Na jednym z house showów wyzwał CM Punka na pojedynek. Wrestler przyjął wyzwanie i pokonał Ambrose’a. Ambrose rozpoczął rywalizację z komentatorem FCW – Williamem Regalem. 6 listopada na FCW TV przegrał walkę z Regalem. Ambrose żądał rewanżu i regularnie szydził z Regala, używając jego finishera do kończenia swoich walk. Przegrał walkę z Sethem Rollinsem o , po czym otrzymał upragnioną walkę rewanżową z Regalem. Pojedynek zakończył się no-contestem.
The Shield (2012–2014) mały|Wejście na ring Ambrose zadebiutował w głównym rosterze 18 listopada 2012, na Survivor Series. Razem z Sethem Rollinsem i Romanem Reignsem zaatakowali Rybacka podczas walki wieczoru gali, co pozwoliło CM Punkowi obronić WWE Championship. Trio nazwało swoją grupę „” i obiecało walczyć z niesprawiedliwością w WWE. Zaprzeczyli, że pracują dla CM Punka, mimo ciągłych ataków na przeciwników mistrza WWE. Ich interwencje doprowadziły do Six-Man TLC Matchu na gali TLC: Tables, Ladders and Chairs, w którym The Shield pokonało (Kane i Daniel Bryan) oraz Rybacka. 28 stycznia 2013, po kolejnej interwencji grupy w walkę Punka, wyjawiono, że CM Punk i jego manager, Paul Heyman, płacili The Shield i sędziemu za pomoc w pokonaniu przeciwników.
zakończyło współpracę z Punkiem, skupiło się natomiast na rywalizacji z Johnem Ceną, Rybackiem i Sheamusem. Wygrali z nimi walkę na gali Elimination Chamber, a następnego dnia zwyciężyli w walce z Sheamusem, Rybackiem i Chrisem Jericho. Na WrestleManii 29 wygrali starcie z Sheamusem, Randym Ortonem i Big Showem. Następnej nocy na Raw próbowali zaatakować The Undertakera, lecz przeszkodziło im Team Hell No. 22 kwietnia pokonali Undertakera i Team Hell No w Six-Man Tag Team Matchu. Pierwszą przegraną odnotowali w Elimination Tag Team matchu z Ceną i Team Hell No.
19 maja, na gali Extreme Rules, Ambrose pokonał Kofiego Kingstona i został nowym posiadaczem United States Championship. Na Payback obronił pas w walce przeciwko Kane’owi. Na gali Money in the Bank, Ambrose brał udział w Ladder matchu o walizkę z kontraktem na walkę o World Heavyweight Championship, lecz nie udało mu się jej zdobyć. Na SummerSlam przegrał z Robem Van Damem poprzez dyskwalifikację, dzięki czemu pas nie zmienił właściciela.
W sierpniu 2013 nawiązało współpracę z The Authority. Dzień po Royal Rumble 2014 przegrali walkę z Danielem Bryanem, Johnem Ceną i Sheamusem poprzez dyskwalifikację w wyniku interwencji ze strony The Wyatt Family. Przez tę przegraną żaden z członków The Shield nie mógł wziąć udziału w Elimination Chamber matchu na następnej gali PPV. The Shield przegrało walkę drużynową z The Wyatt Family na gali Elimination Chamber.
W marcu wszyscy trzej członkowie grupy przeszli face turn i rozpoczęli rywalizację z Kanem. Punktem kulminacyjnym feudu była wygrana przez walka drużynowa z Kanem i na WrestleManii XXX. Następnymi rywalami dla The Shield została przywrócona do WWE grupa , na czele z Triple H’em. Grupa pokonała Evolution na Extreme Rules i Payback. Po odejściu Batisty z WWE, Triple H przekonał Setha Rollinsa do odejścia z The Shield i wstąpienia do The Authority.
Dążenie do mistrzostwa (2014–2015) Ambrose rozpoczął rywalizację z Sethem Rollinsem; interwencja Rollinsa powstrzymała Ambrose’a przed zakwalifikowaniem się do Money in the Bank Ladder matchu. Ostatecznie został dodany do Ladder matchu na prośbę samego Rollinsa. Rollins wygrał Ladder match dzięki interwencji Kane’a. Ambrose miał się zmierzyć z Rollinsem na gali Battleground 2014, jednak przed walką Triple H wyrzucił go z areny. Ambrose i Rollins zmierzyli się w Lumberjack matchu na gali SummerSlam; w walkę interweniował Kane, co pozwoliło Rollinsowi wygrać pojedynek. Dzień później, Kane ponownie pomógł Rollinsowi wygrać walkę z Ambrosem. Po krótkiej przerwie spowodowanej kręceniem filmu Lockdown, Ambrose powrócił na gali Night of Champions i zaatakował Rollinsa. Rywale zmierzyli się po raz kolejny na gali Hell in a Cell; Ambrose przegrał walkę przez interwencję Braya Wyatta.
Na Survivor Series, Ambrose został zdyskwalifikowany w walce z Wyattem. Przegrał też TLC match z Wyattem na gali TLC: Tables, Ladders and Chairs. Feud zakończył się wygranym przez Wyatta Ambulance matchem na Raw.
19 stycznia 2015 wygrał non-title match z mistrzem interkontynentalnym – Bad News Barrettem. Ambrose zmusił Barretta do podpisania kontraktu na walkę o mistrzostwo na gali Fastlane; walkę przegrał przez dyskwalifikację, lecz po zakończeniu pojedynku ukradł pas. Na WrestleManii 31 wziął udział w 7-Man Ladder matchu o Intercontinental Championship, lecz nie udało mu się go zdobyć. Rozpoczął krótką rywalizację z Lukiem Harperem; pokonał go na gali Extreme Rules. Ambrose wziął udział w turnieju King of the Ring, lecz odpadł już w pierwszej rundzie.
thumb|336x336px|Ambrose w styczniu 2015 Ambrose był jednym z uczestników Fatal 4-Way matchu o WWE World Heavyweight Championship na gali Payback; nie udało mu się zdobyć mistrzostwa. Wygrał walkę o tytuł z Sethem Rollinsem na Elimination Chamber, jednak jako, że była to wygrana przez dyskwalifikację, tytuł nie zmienił właściciela. Ambrose ukradł Rollinsowi pas i zażądał Ladder matchu o mistrzostwo na Money in the Bank. Walkę na gali wygrał Rollins.