Zjawisko Ashmana (łac. phaenomenon Ashman) – obserwowane w EKG zaburzenie przewodnictwa śródkomorowego pod postacią szerokiego zespołu QRS poprzedzonego przez długi odstęp RR i kończącego krótki odstęp RR. Zjawisko to zostało po raz pierwszy opisane w 1947 roku przez J.L. Gouaux i R. Ashmana.
Patofizjologia Przewodzenie śródkomorowe przy pobudzeniu kończącym krótki cykl serca następujący po cyklu długim może przebiegać z aberracją, gdyż długi cykl powoduje wydłużenie depolaryzacji i opóźnienie repolaryzacji. Podczas migotania przedsionków często dochodzi do przewodzenia z aberracją, czemu sprzyja niemiarowość rytmu komór.
Rozpoznanie różnicowe Występowanie opisanej sekwencji samo w sobie nie może być podstawą do rozpoznania zespołu Ashmana, czyli różnicowania przewodzenia z aberracją z dodatkowymi skurczami komorowymi, gdyż przedłużenie cyklu może z równym prawdopodobieństwem wyzwolić dodatkowe skurcze komorowe. W takiej sytuacji za dodatkowym skurczem komorowym przemawiają: występowanie dłuższej przerwy poekstrasystolicznej, nieobecność poprzedzającego cyklu przedłużonego, sekwencja cyklów jeszcze dłuższy i jeszcze krótszy w innej sekwencji, nadmierna przedwczesność, stały czas sprężenia.
Znaczenie kliniczne Zjawisko Ashmana w większości przypadków przebiega bezobjawowo i jako takie nie jest istotne. Istotne klinicznie są dodatkowe skurcze komorowe, z którymi jest często mylone.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kardiologia Kategoria:Zaburzenia rytmu serca i przewodzenia Kategoria:Elektrokardiografia