Strona wojująca (ang. belligerent; od łac. bellum gerere – toczyć wojnę) – państwo lub podmiot niebędący państwem, uczestniczący w wojnie lub konflikcie zbrojnym. Formalne stosowanie nie musi oznaczać, że strona wojująca jest agresorem. W prawie międzynarodowym i w relacjach międzypaństwowych neutralność jest przeciwieństwem statusu strony wojującej. Definicja prawa międzynarodowego dotycząca stron wojujących jest jednoznaczna i określona według rozdziału I art. 1-3 Konwencji haskiej IV z 1907 r. Wynika z niej, że fakt uznania przeciwnika za stronę wojującą rozciąga na jego żołnierzy ochronę prawną, taką jaka przysługuje członkom sił zbrojnych uznanych państw, mające zastosowanie przy statusie jeńców wojennych, a nie pochwyconych z bronią w ręku bandytów, terrorystów itd. Szczególne stosowanie w wypadku wojen antypartyzanckich lub tłumienia powstań. Rzadkim przypadkiem uznania walczących wojsk za posiadające prawa strony wojującej, bez jednoczesnego uznania istnienia państwa, w którego imieniu wojska te toczą walkę, była wojna polsko-ukraińska w latach 1918–1919. Polska uznawała Armię Halicką, siły zbrojne Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej, za stronę wojującą, jednocześnie nie uznając jej państwowości.
Bibliografia Przemysław Żurawski vel Grajewski, Bezpieczeństwo międzynarodowe. Wymiar militarny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2012, .
Kategoria:Bezpieczeństwo międzynarodowe