Tadeusz Ignacy Dyboski (ur. 4 października 1891 w Cieszynie, zm. 1939 w Ptuju) – polski lekarz, major Wojska Polskiego, poseł na Sejm RP, dyrektor naczelny ZUS, członek Prezydium Partii Pracy w 1930 rokuProgram Partji Pracy (uchwalony na zjeździe delegatów w Warszawie w dniu 1 czerwca 1930 r.) / Partja Pracy..

Życiorys Tadeusz Dyboski urodził się 4 października 1891 roku w Cieszynie, jako syn Antoniego (1853–1917), notariusza, i Marii z Łopuszańskich. Uczył się w gimnazjum w rodzinnym mieście, następnie wyjechał do Krakowa na studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. W późniejszych latach studiował w Monachium i w Grazu, w tym ostatnim mieście w 1914 roku uzyskał doktorat. W czasie I wojny światowej pełnił służbę wojskową jako lekarz frontowy.

24 września 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana lekarza, w korpusie lekarskim, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Szpitalu Epidemicznym w KrakowieDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 38 z 6 października 1920 roku, poz. 879..

Po zakończeniu wojny w 1920 roku zamieszkał w Krakowie, pracował jako asystent i zastępca dyrektora kliniki dermatologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dokształcał się w Kopenhadze (w Instytucie Finsena) i w klinikach dermatologicznych w tymże mieście oraz w Londynie. W 1926 roku został prymariuszem (ordynatorem) jednego z oddziałów Szpitala św. Łazarza w Krakowie. Był członkiem Związku Strzeleckiego i YMCA.

Po majowym zamachu stanu zaangażował się politycznie po stronie sanacji – w 1928 w 1930 roku wybierano go posłem do Sejmu z poparciem Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Jako poseł zaangażował się w prace komisji spraw zagranicznych (wiceprzewodniczący) i komisji zdrowia publicznego (przewodniczący).

W 1934 roku jako major ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 120. lokatą w korpusie oficerów rezerwy sanitarnych, grupa lekarzy, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto. Posiadał przydział do Kadry Zapasowej 5 Szpitala Okręgowego w Krakowie.

W latach 1933–1934 był zastępcą lekarza naczelnego Ubezpieczalni Społecznej w Krakowie, a następnie zastępcą dyrektora naczelnego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W latach 1938–1939 kierował ZUS-em jako dyrektor naczelny.

Po wybuchu II wojny światowej wyemigrował do Królestwa Jugosławii. Zmarł w październiku 1939 roku w mieście Ptuj. Tam też został pochowany.

Od 2 września 1917 roku był mężem Stefanii Romany z Uderskich (ur. 1890), artystki malarki.

Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1936) „za zasługi na polu pracy społecznej”. Złoty Krzyż Zasługi (28 czerwca 1939) „za zasługi na polu pracy społecznej”. Wielki Oficer Orderu Świętego Sawy (Jugosławia)

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Publikacje Tadeusza Dyboskiego w serwisie Polona.pl

Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1919–1939) Kategoria:Dyrektorzy naczelni Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Kategoria:Ludzie urodzeni w Cieszynie Kategoria:Majorowie lekarze II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem św. Sawy Kategoria:Politycy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem Kategoria:Politycy Partii Pracy (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy lekarze w wojnie polsko-bolszewickiej Kategoria:Posłowie na Sejm II kadencji (1928–1930) Kategoria:Posłowie na Sejm III kadencji (1930–1935) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Urzędnicy II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1939