Adam Bogdan Hodysz (ur. 21 października 1940) – funkcjonariusz Służby Bezpieczeństwa MSW (1964–1984), podpułkownik Urzędu Ochrony Państwa, dyrektor Delegatury UOP w Gdańsku w latach 1990–1992.
Życiorys Członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej od 1965 do 1984 r. Absolwent studiów na kierunku matematyka w Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku. W kontrwywiadzie od 1 sierpnia 1964. W 1974 r. przeniesiony do Wydziału Śledczego KWMO w Gdańsku, Fundacja Orientacja, 5 lipca 2005..
Od końca 1978 r. współpracował z opozycją demokratyczną – Wolnymi Związkami Zawodowymi Wybrzeża, a potem z NSZZ „Solidarność”, przekazując głównie za pośrednictwem Aleksandra Halla ważne informacje o rozpracowywaniu przez jego instytucję działaczy opozycji niepodległościowej. Dzięki jego informacjom udało się m.in. zdemaskować tajnego współpracownika SB MSW, Edwina Myszka, współzałożyciela WZZ WybrzeżaJarosław Kurski: Adam Hodysz, Gazeta Wyborcza, 22 lipca 2005.. 12 grudnia 1981, w przeddzień wprowadzenie stanu wojennego, przekazał Hallowi ostrzeżenie o możliwych aresztowaniach z zaleceniem ukrycia się. Za pośrednictwem Halla ostrzeżenie to dotarło do kilku członków Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”P. Adamowicz, Adam Hodysz, [w:] Jan Skórzyński (red.), Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956–89, t. II, Warszawa, 2002, s. 123..
5 marca 1984 Adam Hodysz złożył podanie o zwolnienie ze służby. Aresztowany został 24 października tego samego roku, a po zatrzymaniu trafił do jednej celi z Grzegorzem Piotrowskim, kapitanem SB aresztowanym dzień wcześniejW. Sumliński, Ł. Kurtz, M. Mejaran: Teatr Kiszczaka, Tygodnik „Wprost” Nr 1195, 30.10.2005. w związku z podejrzeniami o porwanie i zabójstwo księdza Jerzego Popiełuszki. Oskarżony funkcjonariusz odmówił składania wyjaśnień. Mimo braku dowodów skazany we wrześniu 1985 r. przez Sąd Okręgowy w Słupsku na 3 lata więzienia. Sąd Najwyższy podwyższył wyrok do 6 lat. Wyszedł na wolność 30 grudnia 1988, odbywając ponad 3 lata kary. Znalazł zatrudnienie w Spółdzielni Pracy Usług Wysokościowych „Gdańsk” kierowanej przez Macieja Płażyńskiego dającej pracę wielu opozycjonistomP. Adamowicz, Adam Hodysz, [w:] Jan Skórzyński (red.), Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956–89, t. II, Warszawa, 2002, s. 124.. W 1990 r. został zrehabilitowany.
W latach 1990–1992 pełnił funkcję dyrektora Delegatury Urzędu Ochrony Państwa w Gdańsku. W 1992 r. Delegatura UOP w Gdańsku pod jego kierownictwem, w związku z realizacją uchwały lustracyjnej Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 28 maja 1992Uchwała w sprawie zobowiązania Ministra Spraw Wewnętrznych do przedstawienia pełnej informacji na temat osób pełniących niektóre funkcje publiczne będących współpracownikami Służby Bezpieczeństwa w latach 1945–1990 ()., przekazała ministrowi spraw wewnętrznych Antoniemu Macierewiczowi akta TW SB MSW ps. „Bolek” dotyczące urzędującego prezydenta RP Lecha Wałęsy. Po ujawnieniu tzw. listy Macierewiczafragment negocjacji prezydenta RP Lecha Wałęsy z przewodniczącymi klubów parlamentarnych niebędących w koalicji rządowej J. Olszewskiego, której członkiem był minister SW A. Macierewicz w nocy 4 na 5 czerwca 1992 r., która spowodowała gwałtowne odwołanie Rady Ministrów Jana Olszewskiego w nocy z 4 na 5 czerwca 1992 (tzw. noc teczek), ppłk Adam Hodysz stracił stanowisko. Został odwołany przez Andrzeja Milczanowskiego, nowo powołanego ministra SW (zwierzchnika UOP), na wniosek prezydenta RP Lecha Wałęsy.
Po zmianie rządów funkcjonariusz Hodysz powrócił do służby w UOP. Pracował w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w Warszawie. W 2001 r. po przegraniu wyborów parlamentarnych przez AWS i powołaniu Rady Ministrów Leszka Millera oraz w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego przeszedł w stan spoczynku w stopniu podpułkownika UOP.
Życie prywatne Adam Hodysz był mieszkańcem wieżowca przy alei Wojska Polskiego 39 w Gdańsku, w którym 17 kwietnia 1995 doszło do wybuchu gazu.
Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2009, za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność na rzecz przemian demokratycznych, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej).. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1999, za wybitne zasługi w działalności na rzecz umacniania bezpieczeństwa wewnętrznego kraju).. Krzyż Wolności i Solidarności (2019, za zasługi w działalności na rzecz niepodległości i suwerenności Polski oraz respektowania praw człowieka w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej).. Srebrny Krzyż Zasługi (1997, za wzorowe, wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej)..
Przypisy
Kategoria:Absolwenci III LO im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku Kategoria:Absolwenci Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa PRL Kategoria:Funkcjonariusze Urzędu Ochrony Państwa Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Ludzie związani z Rumią Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Więźniowie polityczni w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1957–1989 Kategoria:Urodzeni w 1940