Jerzy Stefan Procner (ur. 9 lipca 1924 w Krakowie, zm. 16 kwietnia 1980 w Rzeszowie) – dyrygent, dyrektor teatru, pedagog muzyczny.

Życiorys Urodził się w rodzinie Stefana i Haliny z Rosnerów (1901–1978). Ukończył średnią szkołę handlową, równocześnie uczył się prywatnie gry na fortepianie.

Podczas okupacji niemieckiej brał udział w konspiracyjnych przedstawieniach u Wiesława Góreckiego w Krakowie jako akompaniator i wykonawca.

W latach 1945–1949 studiował dyrygenturę w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, potem w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu u Waleriana Bierdiajewa. Dyplom dyrygenta uzyskał jako ekstern w roku 1952 w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie u Witolda Rowickiego.

Równocześnie w 1945 był chórmistrzem Filharmonii Krakowskiej, a potem kierownikiem muzycznym Teatru Groteska; w latach 1946–1949 współpracował z Zarządem Głównym Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci wykładając na kursach rytmiki. Współpracował z czasopismem „Ruch Muzyczny” redagując „Kolumnę Młodych”. W sezonie 1949/50 pra­cował jako kierownik muzyczny Teatrów Dramaty­cznych we Wrocławiu, w sezonie 1950/51 jako dyrygent Pomor­skiej Orkiestry Symfonicznej w Bydgoszczy, a od 1 września 1951 do 31 marca 1955 jako asystent, potem dyrygent Filharmonii Warszawskiej. Następnie od 15 stycznia 1956 do 31 stycznia 1957 pełnił funkcję dyrygenta Opery Śląskiej w Bytomiu, a później Operetki Ślą­skiej w Gliwicach. Od sezonu 1957/58 do 1961 był dyrygentem Opery Warszawskiej. Sezon 1959/60 spędził w Rzymie i Mediolanie doskonaląc swe umiejętności muzyczne jako stypendysta rządu wło­skiego. W 1960 podjął wykłady w warszawskiej PWSM (1960–1963), a w 1961 rozpoczął pracę w Operetce Warszawskiej, której kierownictwo muzyczne sprawował w latach 1965–1968. W 1968 przeniósł się na Wybrzeże. Współ­pracował z Teatrem Muzycznym w Gdyni. We wrześniu 1968 został kierownikiem Studia Wokalno-Aktorskiego przy tym teatrze, a 1 lutego 1969 kierownikiem artystycznym i dyrygentem Opery Bałtyc­kiej; funkcje te pełnił do 31 grudnia 1971, w sezonie 1970/71 był też dyrektorem. W 1974 przyjechał do Warszawy. Potem wyjechał do Bagdadu i prowadził tam orkiestrę symfoniczną złożoną w większości z Polaków. Gdy wrócił do kraju, został dyrygentem Filharmonii Rzeszowskiej. Oprócz dyrygowania zaj­mował się kompozycją, pisał muzykę dla teatrów dramatycznych, radia, telewizji, filmu, a także piosenki.

Był czterokrotnie żonaty: z Aliną Chodorowską, Krystyną Konicką, Haliną Książek i Bożeną Kosmalą.

Zmarł w Rzeszowie, pochowany wraz matką w kwaterze grobowej jej rodziny na cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ul. Młynarskiej w Warszawie (sektor AL10-1-21).

Kariera artystyczna Chórmistrz Filharmonii Krakowskiej od 1945 Kierownik muzyczny Teatrów Dramatycznych we Wrocławiu w sezonie 1949/1950 Dyrygent Pomorskiej Orkiestry Symfonicznej w Bydgoszczy w sezonie 1950/1951 Asystent dyrygenta, potem dyrygent Filharmonii Narodowej w Warszawie od 1 września 1951 do 31 marca 1955 Dyrygent Opery Śląskiej w Bytomiu od 15 stycznia 1956 do 31 stycznia 1957 Dyrygent Operetki Śląskiej w Gliwicach Dyrygent Opery Narodowej w Warszawie w latach 1957–1961 Kontynuacja studiów w Rzymie i Mediolanie jako stypendysta rządu włoskiego w sezonie 1959/1960 Wykładowca w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie w latach 1960–1963 Dyrygentura 1961–1965, potem kierownictwo muzyczne Operetki Warszawskiej do 1968 Kierownictwo Studia Wokalno-Aktorskiego Teatru Muzycznego w Gdyni od 1968 Kierownik artystyczny i dyrygent Opery Bałtyckiej 1969–1971 Kierownik orkiestry symfonicznej w Bagdadzie od 1973

Odznaczenia

Złoty Krzyż Zasługi (1970)

Przypisy

Bibliografia Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900–1980 t.II, PWN Warszawa 1994

Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie Kategoria:Polscy dyrygenci Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 1980