Antoni Szadkowski ps. „Bolesław”, „Leszek” (ur. 7 marca 1905, zm. 16 września 1944) – porucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego i Armii Krajowej.
Życiorys Urodził się 7 marca 1905 w rodzinie Antoniego (członek Narodowego Związku Robotniczego, zesłaniec, w okresie międzywojennym działacz Narodowej Partii Robotniczej) oraz Franciszki z domu Mrugalska. Uczęszczał od 1913 do Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Zgierzu, a po jego ukończeniu otrzymał w maju 1926 świadectwo dojrzałości. Później studiował na Uniwersytecie Poznańskim na Wydziale Prawa i Ekonomii uzyskując w 1931 dyplom magistra.
Odbył od października 1931 do czerwca 1932 służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 2 w Biedrusku. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 314. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.
Krótko był urzędnikiem pracując w Dyrekcji Lasów Państwowych, a później aż do wybuchu wojny jako radca w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. Studiując związał się z Narodową Partią Robotniczą. Współredagował z Zygmuntem Felczakiem wielkopolski organ prasowy tej partii „Prawda”, a następnie współpracował z „Obroną Ludu”, którą wydawano w Bydgoszczy. W 1933 związał się z Partią Narodowych Socjalistów Kazimierza DagnanaTomasiewicz J."Lud-naród-słowiańszczyzna. Lewicowy nacjonalizm Polskiego Związku Wolności (1939-1944), /w:/ Rafał Łętocha (red.): "Religia-Polityka-Naród. Studia nad współczesną myślą polityczną", Kraków 2010. Współorganizator Towarzystwa Oświaty i Kultury Robotniczej „Pochodnia”, a od 1938 był jego przewodniczącym.
Dowódca plutonu 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w obronie Modlina podczas kampanii wrześniowej 1939, po kapitulacji twierdzy powrócił do Warszawy. W konspiracji założył i następnie pod pseud. „Bolesław” był komendantem głównym Polskiego Związku Wolności, która została utworzona w listopadzie 1939Według innych źródeł w styczniu 1940 przez byłych członków NPR, „Pochodni”, pracowników Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej oraz żołnierzy 36 pp. 8 lipca 1940 po wsypie konspiracyjnego lokalu KG PZW przez pewien czas zmuszony był ukrywać się na terenie Podlasia.
Od 1941 był jednocześnie zastępcą por. Tadeusza Żenczykowskiego, kierownika Podwydziału „N”Propagandy dywersyjnej w języku niemieckim BIP KG ZWZ-AK, a równocześnie kierownikiem działu I oraz jednym z kierowników centralnego kolportażu akcji „N”. Używał wówczas pseudonimu „Leszek”. Mianowany porucznikiem rezerwy rozkazem L. 65/BP z 11 listopada 1942. Uczestniczył w powstaniu warszawskim.
Zginął 16 września 1944 w nieznanych bliżej okolicznościach.
Ordery i odznaczenia Krzyż Grunwaldu III kl. – 1945
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej ZWZ Kategoria:Członkowie Polskiego Związku Wolności Kategoria:Działacze polskiego podziemia 1939–1945 Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Obrońcy Modlina (1939) Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Podporucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1944 Kategoria:Ofiary II wojny światowej