Frank Edward Thomas, Jr. (ur. 27 maja 1968) – amerykański baseballista, który występował na pozycji pierwszobazowego i jako designated hitter przez 19 sezonów w Major League Baseball.
Thomas studiował na Auburn University, gdzie w latach 1987–1989 grał w drużynie uniwersyteckiej Auburn Tigers. W czerwcu 1989 został wybrany w pierwszej rundzie draftu z numerem siódmym przez Chicago White Sox i początkowo występował w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Birmingham Barons, reprezentującym poziom Double-A. W MLB zadebiutował 2 sierpnia 1990 w meczu przeciwko Milwaukee Brewers, w którym zaliczył RBI.
W 1991 po raz pierwszy otrzymał nagrodę Silver Slugger Award, zaś dwa lata później po raz pierwszy wystąpił w Meczu Gwiazd. W 1993 i 1994 został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem. W 1997 miał najlepszą w lidze średnią uderzeń. Grał jeszcze w Toronto Blue Jays i Oakland Athletics, w którym zakończył karierę w wieku 40 lat. W 2014 został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame.
+ Nagrody i wyróżnieniaNagroda/wyróżnienieLataŹródło2× MVP American League 1993, 19945× All-Star 1993, 1994, 1995, 1996, 19974× Silver Slugger Award 1991, 1993, 1994, 2000Baseball Hall of Fame od 2014# 35 zastrzeżony przez White Sox2010
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy baseballiści Kategoria:Baseballiści Chicago White Sox Kategoria:Baseballiści Oakland Athletics Kategoria:Baseballiści Toronto Blue Jays Kategoria:Członkowie Baseball Hall of Fame Kategoria:Urodzeni w 1968