Pandorawirusy (łac. Pandoravirus) – rodzaj wirusów dsDNA z rodziny Pandoraviridae. Ich żywicielami są Acanthamoeby. Zostały zidentyfikowane jako wirusy w 2013 r., lecz później zaliczono do nich także „endocytobionty” odkryte w 2008 r. w amebach u pacjenta chorego na zapalenie rogówki. Gatunkami odkrytymi w 2013 r. były: P. salinus znaleziony w amebach wydobytych z osadu u wybrzeży Chile i P. dulcis wyizolowany z ameb w mule w stawie w Australii.
Ich DNA jest dwuniciowy i zawierać może do 2,5 mln par zasad. Są to jedne z największych wirusów, o rozmiarach 1 × 0,5 mikrometrów, większe nie tylko od wielu bakterii, ale także od niektórych pasożytniczych komórek eukariotycznych, mniejsze jednak od odkrytego nieco później wirusa Pithovirus sibericum. W chwili odkrycia tylko 7% ich genów było podobne do dotychczas znanych genów z innych organizmów, stąd odkrywcy, spodziewający się zaskakujących ustaleń, nazwali je od puszki Pandory.
Wielkość i odmienność genomu tych wirusów jest poszlaką, że wirusy te wyewoluowały z komórek tworzących czwartą, nieznaną domenę organizmów obok archeonów, bakterii i eukariontów.
+Gatunki rodzaju Pandoravirus (stan z 2018 r.)Lp. Gatunek Miejsceodkrycia Dataodkrycia Liczba genów WielkośćgenomuMbp 1 P. dulcis Australia 2013 1070–1487 1,9 2 P. inopinatum Niemcy 2008 1307–2397 2,2 3 P. macleodensis Australia 2018 926–1552 1,8 4 P. neocaledonia Nowa Kaledonia 2018 1081–1834 1,8 5 P. quercus Francja 2018 1185–1863 2,1 5 P. salinus Chile 2013 1430–2541 2,4
Przypisy
Kategoria:Pandorawirusy