Andowiak długoogonowy (Thomasomys ischyrus) – gatunek ssaka z podrodziny bawełniaków (Sigmodontinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae).
Zasięg występowania Andowiak długoogonowy występuje na wschodnich zboczach Andów w północnym i środkowym Peru.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1914 roku amerykański teriolog Wilfred Hudson Osgood nadając mu nazwę Thomasomys cinereus ischyrus. Holotyp pochodził z Tambo Almirante, 65 km na wschód od Chachapoyas, w pobliżu Uchco, w regionie Amazonas, w Peru.
Południowa populacja T. ischyrus z Cordillera de Carpish, w regionie Huánuco jest rozproszona i może reprezentować nieopisany gatunek. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten takson za gatunek monotypowy.
Etymologia Thomasomys: Oldfield Thomas (1858–1929), brytyjski zoolog, teriolog; mus, μυος muos „mysz”. ischyrus: iskhuros „mocny, silny”; ουρα oura „ogon”.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 132–138 mm, długość ogona 151 mm, długość ucha 23 mm, długość tylnej stopy 30–31 mm; brak danych dotyczących masy ciała.
Ekologia Zamieszkuje lasy górskie na wysokości 3000 do 3350 m n.p.m.. Jest gryzoniem naziemnym.
Populacja Mogą być lokalnie powszechne. Jest ich coraz mniej.
Zagrożenia Główne zagrożenia to wylesianie, fragmentacja siedliska, i rolnictwo.
Uwagi
Przypisy Nazwy polskie za:
Bibliografia
Kategoria:Bawełniaki Kategoria:Ssaki Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1914 roku