Edward (właśc. Gerard) Józef Szymkowiak ps. „Szymek” (ur. 13 marca 1932 w Dąbrówce Małej, zm. 28 stycznia 1990 w Bytomiu) – polski piłkarz występujący na pozycji bramkarza, reprezentant Polski, olimpijczyk.
Pięciokrotny mistrz Polski w barwach trzech różnych klubów, dwukrotny zdobywca Pucharu Polski, Pucharu Rappana i Pucharu Ameryki.
Życiorys Był wychowankiem KS Unia Dąbrówka Mała, ale gry w bramce nauczył się sam1920-2005. 85 lat Polonii Bytom Towarzystwo Sportowe Polonia Bytom, Bytom 2005. W wieku osiemnastu lat przeszedł do chorzowskiego Ruchu, gdzie trenowany był przez Teodora Peterka i Spirydiona Albańskiego. Przez trzy sezony w Ruchu rozegrał 24 mecze i zdobył wicemistrzostwo i dwukrotnie mistrzostwo Polski.
Po sezonie 1952 został powołany do służby wojskowej i zaczął występować w barwach GWKS Bielsko, a po roku trafił do CWKS Warszawa. Szymkowiak bronił bramki stołecznego klubu przez cztery sezony i rozegrał sto meczów dwukrotnie zdobywając mistrzostwo Polski i również dwa razy Puchar Polski.
W sezonie 1957 rozpoczął występy w Polonii Bytom, w której grał do końca kariery. Do historii przeszło spotkanie z Górnikiem Zabrze rozegrane 16 października 1960 roku, w którym obronił trzy rzuty karne, które wykonywali Edward Jankowski, Roman Lentner i Erwin Wilczek. W bytomskim klubie mistrzem Polski został w 1962 roku, wicemistrzem w 1958, 1959, 1961, a w 1964 roku dotarł z drużyną do finału Pucharu Polski. W 1965 roku zdobył Puchar Rappana. Nie grał w pierwszym meczu finału, a Polonia przegrała z SC Lipsk 0:3. W rewanżu Szymkowiak stanął już w bramce i bytomianie zwyciężyli 5:1. Po tym sukcesie wraz z drużyną udał się do Stanów Zjednoczonych, gdzie uczestniczył w rozgrywkach ISL, które Polonia wygrała i zdobyła Puchar Ameryki.
W reprezentacji Polski rozegrał 53 mecze, a odstęp między jego pierwszym i ostatnim występem wynosi 13 lat i 125 dni – był wtedy najdłużej występującym bramkarzem w historii polskiej Kadry Narodowej (jego osiągnięcie poprawił Jerzy Dudek, który po raz ostatni wystąpił w reprezentacji Polski 15 lat i 99 dni po debiucie). Bronił polskiej bramki w meczu z ZSRR na Stadionie Śląskim w 1957 roku. Został wtedy przez kibiców zniesiony z boiska na rękach. Reprezentował Polskę na igrzyskach olimpijskich w Helsinkach i w Rzymie. thumb|200px|Grób Edwarda Szymkowiaka oraz jego żony Urszuli. Czterokrotnie otrzymywał Złote Buty redakcji Sportu – w 1957, 1958, 1965, 1966 roku. Został uznany Zasłużonym Mistrzem Sportu i dwa razy odznaczony złotym medalem Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz Złotym Krzyżem Zasługi w 1964. Skończył WSWF w Katowicach.
Po zakończeniu kariery piłkarskiej pozostał w Polonii Bytom, gdzie trenował drużyny młodzieżowe.
Zmarł 28 stycznia 1990 roku. Został pochowany na cmentarzu Mater Dolorosa w Bytomiu.
Przypisy
Bibliografia Paweł Czado: Edward Szymkowiak, W: Biblioteka 90-lecia Polonii Bytom, tom II, Bytom, 2010,
Kategoria:Ludzie związani z Katowicami Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe Kategoria:Piłkarze Legii Warszawa Kategoria:Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1952 Kategoria:Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1960 Kategoria:Piłkarze Polonii Bytom Kategoria:Piłkarze Ruchu Chorzów Kategoria:Polscy olimpijczycy (Helsinki 1952) Kategoria:Polscy olimpijczycy (Rzym 1960) Kategoria:Polscy piłkarze na igrzyskach olimpijskich Kategoria:Reprezentanci Polski w piłce nożnej Kategoria:Trenerzy piłkarzy Polonii Bytom Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 1990 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Mater Dolorosa Kategoria:Ludzie urodzeni w Dąbrówce Małej