IRB Women’s Sevens World Series (2013/2014)

IRB Women’s Sevens World Series (2013/2014) – druga edycja IRB Women’s Sevens World Series, organizowanej przez IRB corocznej serii turniejów dla żeńskich reprezentacji narodowych w rugby 7.

W sierpniu 2013 roku IRB ogłosiła, że sezon będzie się składać z sześciu turniejów – w Dubaju, Atlancie, São Paulo, Kantonie, Amsterdamie i jeszcze jednej lokalizacji, która zostanie podana w późniejszym terminie – rozegranych w okresie od listopada 2013 do maja 2014 roku. Tylko pierwszy z nich odbył się łącznie z turniejem męskim, pozostałe zaś stanowiły odrębne zawody. Liczbę drużyn w każdym z turniejów ustalono na dwanaście, z czego osiem uczestniczyło we wszystkich zawodach sezonu, pozostałe natomiast wyłonione zostały w drodze eliminacji bądź rankingów z sześciu regionów podległych IRB. Ostatecznie jednak szósty turniej nie został zorganizowany.

Sezon został zdominowany przez reprezentacje Nowej Zelandii i Australii, które rozstrzygnęły pomiędzy sobą cztery z pięciu finałów – zwycięstwami dzieląc się po równo – decydujący zatem okazał się turniej w USA, w którym zwyciężyły Nowozelandki, a Australijki poniosły porażkę w półfinałach. Tytuł obroniły zatem zawodniczki z Nowej Zelandii, trzecie miejsce w klasyfikacji końcowej przypadło Kanadyjkom, które były jedynym zespołem spoza tej dwójki, któremu udało się awansować do finału jednego z zawodów. Czołowa siódemka tego sezonu zyskała status core teams na kolejny sezon. W klasyfikacji przyłożeń zwyciężyła Australijka Emilee Cherry, która została również najlepiej punktującą zawodniczką sezonu, a dzięki tym wynikom została też liderką klasyfikacji punktowej w historii cyklu. Opublikowano też inne statystyki.

Wszystkie turnieje wchodzące w skład sezonu były transmitowane w Internecie na oficjalnej stronie IRB. Dostawcą piłek na wszystkie turnieje sezonu była firma Gilbert, zaś panel sędziowski składał się z kobiet uzupełnionych o dwóch mężczyzn (Rasta Rasivhenge i James Bolabiu).

Kalendarz TurniejKrajMiastoStadionData Dubai Women’s Sevens 2013 Dubaj The Sevens 28–30 listopada 2013 USA Women’s Sevens 2014 Atlanta Fifth Third Bank Stadium 15–16 lutego 2014 Brasil Women’s Sevens 2014 São Paulo Arena Barueri 21–22 lutego 2014 China Women’s Sevens 2014 Kanton Guangzhou University Town Stadium 4–6 kwietnia 2014 Amsterdam Women’s Sevens 2014 Amsterdam Nationaal Rugby Centrum Amsterdam 16–17 maja 2014

System rozgrywek Podobnie jak w przypadku męskich rozgrywek zwycięzcą cyklu został zespół, który podczas całego sezonu zdobył najwięcej punktów przyznawanych za zajęcie poszczególnych miejsc w każdym turnieju. Każde z zawodów gromadziły dwanaście reprezentacji, z których osiem (Anglia, Australia, Hiszpania, Irlandia, Kanada, Nowa Zelandia, Rosja i USA) było stałymi uczestnikami cyklu (core teams), pozostałe natomiast wyłaniane były w drodze regionalnych eliminacji bądź rankingów. Status core teams otrzymała czołowa ósemka Pucharu Świata 2013 zgodnie z zapowiedziami opublikowanymi przez IRB po zakończeniu inauguracyjnego cyklu. Do każdego z turniejów została zaproszona Brazylia, pozostali uczestnicy byli ogłaszani przed poszczególnymi turniejami.

core teamsDubajUSABrazyliaChinyAmsterdam

Przystępujące do turnieju reprezentacje mogą liczyć maksymalnie dwanaście zawodniczek. W fazie grupowej spotkania toczone są bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługuje odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. Po jej zakończeniu ustalany jest ranking – pierwsze osiem zespołów awansuje do ćwierćfinałów, pozostała czwórka walczy zaś o Bowl. W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty są ustalane kolejno na podstawie: wyniku meczów pomiędzy zainteresowanymi drużynami; lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych; lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych; większej liczby zdobytych punktów; większej liczby zdobytych przyłożeń; rzutu monetą.

W przypadku remisu w fazie pucharowej, organizowana jest dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierci. Jedynie mecz finałowy składa się z dwóch dziesięciominutowych części, w pozostałych zaś spotkaniach połowa meczu obejmuje siedem minut.

Za zajęcie poszczególnych miejsc w każdym z turniejów przyznawane są punkty liczone do klasyfikacji generalnej: MiejscePunktacja 120 218 316 414 512 610 78 86 94 103 112 121

W przypadku tej samej ilości punktów w klasyfikacji generalnej lokaty zainteresowanych drużyn są ustalane kolejno na podstawie: lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych; większej ilości zdobytych przyłożeń; drużyny są klasyfikowane ex aequo.

Turnieje

MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

Klasyfikacja generalna MiejsceReprezentacjaPunkty DUB USA BRA CHN AMS Ogółem 1 18 20 18 20 20 96 2 20 16 20 18 18 92 3 14 18 16 16 16 80 4 12 8 14 12 14 60 5 16 14 10 6 10 56 6 10 10 12 8 1 41 7 8 12 4 2 12 38 8 3 – – 10 8 21 9 6 2 3 1 6 18 = 4 – – 14 – 18 11 – 4 6 – 4 14 = – 6 8 – – 14 13 2 1 2 4 2 11 14 – 3 – 3 – 6 15 – – – – 3 3 16 – – 1 – – 1 = 1 – – – – 1

Przypisy

Linki zewnętrzne Oficjalna strona