George Arthur Foster (ur. 1 grudnia 1948) – amerykański baseballista, który występował na pozycji lewozapolowego przez 18 sezonów w Major League Baseball.
Foster po ukończeniu szkoły średniej został wybrany w 1968 w trzeciej rundzie draftu przez San Francisco Giants, w którym zadebiutował 10 września 1969. W maju 1971 w ramach wymiany zawodników przeszedł do Cincinnati Reds. W 1975 i 1976 zagrał we wszystkich meczach World Series, w których Reds pokonali odpowiednio Boston Red Sox 4–3 i New York Yankees 4–0. W sezonie 1976 po raz pierwszy wystąpił w All-Star Game i został wybrany MVP tego meczu. W tym samym roku miał najwięcej zaliczonych w lidze RBI (121; zwyciężał także w tej klasyfikacji w następnych dwóch sezonach), a w głosowaniu do nagrody MVP National League zajął 2. miejsce za Joe Morganem z Reds.
Rok później przy średniej uderzeń 0,320 (4. wynik w lidze), zdobywając 197 uderzeń (4. wynik w lidze), najwięcej runów (124) i home runów w lidze (52), przy wskaźniku slugging percentage 0,631), został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem. W lutym 1982 został zawodnikiem New York Mets, w którym występował do sierpnia 1986. W tym samym roku grał jeszcze w Chicago White Sox, w którym zakończył karierę.
W 2004 został uhonorowany członkostwem w Cincinnati Reds Hall of Fame.
+ Nagrody i wyróżnieniaNagroda/wyróżnienieLataŹródło2× MVP National League 19775× All-Star 1976, 1977, 1978, 1979, 1981All-Star Game MVP 1976 Silver Slugger Award 19812× zwycięzca w World Series 1975, 1976
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy baseballiści Kategoria:Baseballiści San Francisco Giants Kategoria:Baseballiści Cincinnati Reds Kategoria:Baseballiści New York Mets Kategoria:Baseballiści Chicago White Sox Kategoria:Urodzeni w 1948