Hermann Heimpel (ur. 19 września 1901 w Monachium, zm. 23 grudnia 1988 w Getyndze) – niemiecki historyk i pedagog.

Życiorys Hermann Heimpel urodził się w protestanckiej rodzinie jako syn inżyniera pracującego na kolei. Uczęszczał do humanistycznego gimnazjum Theresien-Gymnasium w Monachium, któremu poświęca odrębny rozdział w swojej autobiograficznej powieści Die halbe Violine (wyd. 1949). Po zakończeniu pierwszej wojny światowej wstąpił do organizacji Freikorps, założonej przez Franza von EppErnst Klee: Das Personenlexikon zum Dritten Reich. Wer war was vor und nach 1945. Fischer Taschenbuch Verlag, wydanie drugie, Frankfurt nad Menem 2005, strona 239.. W 1924 roku doktoryzował się u Georga von Below. W 1927 habilitował się u Heinricha Finke, Georga von Below i Gerharda Rittera. W końcu otrzymał stanowisko asystenta naukowego u Gerharda Rittera. Od 1931 roku był profesorem we Fryburgu, od 1934 roku w Lipsku, a od 1941 na „Reichsuniversität Straßburg” w Strasburgu. Jego rola w okresie narodowego socjalizmu jest bardzo kontrowersyjna. Wobec panującego systemu zachowywał się należycie i jak twierdził już w 1933 roku polityk NS Richard Walter Darré „ wszedł na właściwą drogę”. Jednak Heimpel nie wstąpił do NSDAPMarcel vom Lehn: Westdeutsche und italienische Historiker als Intellektuelle? Ihr Umgang mit Nationalsozialismus und Faschismus in den Massenmedien (1943/45–1960). Getynga 2012, s. 61..

Od 1947 do 1966 roku był profesorem historii średniowiecznej i nowożytnej na uniwersytecie w Getyndze, w latach 1956-1971 dyrektorem instytutu Max-Planck-Institut für Geschichte (Towarzystwo Maxa Plancka) w Getyndze, którego był założycielem. Od 1945 do 1988 roku był członkiem kierownictwa Monumenta Germaniae Historica (MGH). Dla MGH zajmował się piśmiennictwem państwowym w późnym średniowieczu, dla komisji Bawarskiej Akademii Nauk wydaniem dokumentów Reichstagu. Od 1952 roku był korespondencyjnym członkiem Bawarskiej Akademii Nauk, a od 1947 członkiem Akademii Nauk w Getyndze.

Heimpel zaliczany jest do najbardziej znaczących niemieckich historyków okresu powojennego. W latach 1953–1955 był przewodniczącym Hochschulrektorenkonferenz. W latach 1957–1958 brano go pod uwagę jako następcę prezydenta Republiki Federalnej Niemiec Theodora HeussaHartmut Boockmann: Der Historiker Hermann Heimpel. Getynga 1990, strona 10 i strona 49.. W 1957 roku odrzucił propozycję przyjęcia mandatu z ramienia SPD w Bundestagu.Marcel vom Lehn: Westdeutsche und italienische Historiker als Intellektuelle? Ihr Umgang mit Nationalsozialismus und Faschismus in den Massenmedien (1943/45–1960). Getynga 2012, s. 63. Wolał poświęcić się pracy naukowej, a jego specjalnością było późne średniowiecze w Niemczech. Cenił pracę opartą na źródłach, ale także ich eseistyczne przedstawienie.

Badania Heimpela doceniono licznymi wyróżnieniami. Miasto Goslar w 1965 roku przyznało mu Kulturpreis (Nagroda Kulturalna). W 1967 roku został odznaczony Wielkim Krzyżem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (Großes Verdienstkreuz). W 1971 roku Uniwersytet we Fryburgu mianował go na doktora honoris causa. W tym samym roku został odznaczony medalem Ehrenmedaille der Stadt Göttingen. W 1976 roku otrzymał medal München leuchtet, w 1984 roku Bawarski Order Maksymiliana, a w 1985 roku nagrodę Sigmund-Freud-Preis für wissenschaftliche Prosa. Poza tym Heimpel był honorowym członkiem Germanische Nationalmuseum i Institut für Österreichische Geschichtsforschung.

Heimpel był także członkiem Akademii Nauk w Moguncji, Akademii Nauk w Heidelbergu, Saksońskiej Akademii Nauk, Royal Historical Society i Niemieckiej Akademii Języka i Literatury.

Od 11 kwietnia 1928 był żonaty z Elizabeth Heimpel (1902-1972)Hans Erich Troje: Hermann Heimpel (1901–1988), jura.uni-frankfurt.de, opublikowane 16 listopada 2012.. Mieli pięcioro dzieci. 4 maja 1973 roku ożenił się z Ingą Sahl (ur. 1921 w Berlinie).

Jego syn Christian Heimpel opublikował autobiograficzną nowelę Bericht über einen Dieb (Getynga 2004), która zajmuje się między innymi nazistowskim zaangażowaniem profesorów ze Strasburga.

Pisma Die halbe Violine. Eine Jugend in der Residenzstadt München. Stuttgart 1949 (autobiographische Erzählung über die Jugend in München, weitere Auflagen bis 1985), . Der Mensch in seiner Gegenwart. Getynga 1954. Kapitulation vor der Geschichte?. Getynga 1957. Zwei Historiker, Friedrich Christoph Dahlmann, Jacob Burckhardt, Getynga 1962. (= Kleine Vandenhoeck-Reihe, tom 141) Geschichtsvereine einst und jetzt. Getynga 1963. Drei Inquisitionsverfahren aus dem Jahre 1425. Akten der Prozesse gegen die deutschen Hussiten Johannes Drändorf und Peter Turnau sowie gegen Drändorfs Diener Martin Borchard. Getynga 1969. (= Veröffentlichungen des Max-Planck-Instituts für Geschichte, tom 24) Die Vener von Gmünd und Straßburg 1162–1447. Getynga 1982, .

Przypisy

Bibliografia Hartmut Boockmann: Der Historiker Hermann Heimpel. Getynga 1990, . (= Kleine Vandenhoeck-Reihe, tom 1553) Horst Fuhrmann: Nachruf Hermann Heimpel. W: Deutsches Archiv für Erforschung des Mittelalters 45 (1989) strony 372–374. Josef Fleckenstein: Gedenkrede auf Hermann Heimpel. W: In memoriam Hermann Heimpel, Getynga 1989, . Michael Matthiesen: Verlorene Identität. Der Historiker Arnold Berney und seine Freiburger Kollegen 1923–1938. Getynga 2001, . Anne Christine Nagel: Im Schatten des Dritten Reichs. Mittelalterforschung in der Bundesrepublik Deutschland 1945–1970. Vandenhoeck & Ruprecht, Getynga 2005, . Ernst Schulin: Hermann Heimpel und die deutsche Nationalgeschichtsschreibung (= Schriften der Philosophisch-historischen Klasse der Heidelberger Akademie der Wissenschaften 9). Heidelberg 1998. . Klaus P. Sommer: Eine Frage der Perspektive? Hermann Heimpel und der Nationalsozialismus. W: Tobias Kaiser/Steffen Kaudelka/Matthias Steinbach (Hrsg.): Historisches Denken und gesellschaftlicher Wandel. Studien zur Geschichtswissenschaft zwischen Kaiserreich und deutscher Zweistaatlichkeit, Berlin 2004, strony 199–223, .

Linki zewnętrzne Pisma Hermanna Heimpela i o nim w Katalog der Deutschen Nationalbibliothek Veröffentlichungen über und von Hermann Heimpel im Opac der Regesta Imperii

„Zwei Vorreden zu Vorlesungen“ (1933) von Heimpel; außerdem „Ansprache zur Trauerfeier für Hermann Heimpel” (1989) von Lothar Perlitt; alles veröffentlicht von Hans Erich Troje Klaus P. Sommer: Zum 100. Geburtstag von Hermann Heimpel am Mittwoch, dem 19. 9. 2001 – dazu: Stellungnahme von Klaus Graf Mitarbeiter bei den Monumenta Germaniae Historica (MGH) München Hermann Heimpel w Professorenkatalog der Universität Leipzig

Kategoria:Członkowie Bawarskiej Akademii Nauk Kategoria:Członkowie Akademii Nauk w Getyndze Kategoria:Niemieccy historycy Kategoria:Niemieccy pedagodzy Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1988 Kategoria:Odznaczeni Orderem Maksymiliana Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec Kategoria:Ludzie urodzeni w Monachium Kategoria:Doktorzy honoris causa uczelni w Niemczech Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Getyndze