Max Müller (ur. 4 września 1894 w Bernie, zm. 18 lutego 1980 w Rüfenacht) – szwajcarski lekarz psychiatra. Jako jeden z pierwszych stosował leczenie śpiączkami insulinowymi.
Syn Maxa Müllera starszego, również lekarza psychiatry, i Berthy z domu Rüfenacht. Studiował medycynę na Uniwersytecie w Bernie, w 1920 roku ukończył studia i obronił dysertację doktorską. Następnie specjalizował się w klinice Burghölzli w Zurychu pod kierunkiem Eugena Bleulera i w klinice Münsingen w Bernie. Od 1939 do 1954 był dyrektorem kliniki Münsingen. W 1931 roku habilitował się, w 1944 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu w Bernie. Od 1954 do 1963 jako profesor zwyczajny kierował kliniką psychiatrii Waldau. Jego syn Christian Müller został psychiatrą.
Wybrane prace Untersuchungen über Kleinhirn und Labyrinth des Meerschweinchens. Zeitschrift für Biologie 70, 1920 Über Heilungsmechanismen in der Schizophrenie. Berlin: Karger, 1930. Prognose und Therapie der Geisteskrankheiten. Leipzig: Thieme, 1936. Die körperlichen Behandlungsverfahren in der Psychiatrie: Ein Lehr- und Handbuch. Stuttgart: Thieme, 1952. Erinnerungen: Erlebte Psychiatriegeschichte 1920–1960. Springer, Berlin/Heidelberg 1982,
Bibliografia Urs Boschung: Müller, Max W: Historischen Lexikon der Schweiz
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Bernie Kategoria:Szwajcarscy psychiatrzy Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1980 Kategoria:Ludzie urodzeni w Bernie