mały|Grób prof. K. Dyby na cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu Konrad Dyba (ur. 3 kwietnia 1907 w Koprzywnicy na Morawach, zm. 29 listopada 1991 we Wrocławiu) – polski architekt, prof. dr hab. inż. Twórca teorii geometrii harmonicznej.
Życiorys Po ukończeniu cieszyńskiego Państwowego Gimnazjum Klasycznego w 1925 rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. Początkowo studiował na Wydziale Ogólnym, który ukończył w 1932. Był asystentem prof. Kazimierza Bartla i prof. Antoniego Karola Plamitzera, a następnie pracował jako technik budowlany w Zarządzie Miasta Lwowa oraz w pracowni architektonicznej Rektora Politechniki Lwowskiej prof. Witolda Minkiewicza. Naukę kontynuował na Wydziale Architektonicznym, który po zajęciu Lwowa przez Związek Radziecki stał się Fakultetem Architektoniczno-Budowlanym Lwowskiego Instytutu Politechnicznego, studia te ukończył w 1941.
W lipcu 1944 opuścił Lwów i osiadł w Bobowej, a następnie zaproszony przez prof. A.K. Plamitzera przeniósł się do Krakowa. W czerwcu 1945 został adiunktem w Katedrze Geometrii Wykreślnej w tworzonej Politechnice Śląskiej, ale już w listopadzie 1945 zamieszkał we Wrocławiu, gdzie jako zastępca profesora został kierownikiem Katedry Geometrii Wykreślnej na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym, który był wspólny dla Uniwersytetu Wrocławskiego i Politechniki Wrocławskiej. Po reorganizacji oraz uzyskaniu stopnia doktora nauk technicznych w 1959 i stopnia docenta habilitowanego w 1965 objął kierownictwo tej Katedry na Politechnice, a po wprowadzeniu struktury instytutowej kierował Zakładem Geometrii Wykreślnej w Instytucie Architektury i Urbanistyki. Równolegle od 1960 prowadził wykłady w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Opolu. Po przejściu na emeryturę w 1976 pozostał w Zakładzie na stanowisku specjalisty.
Był mężem Marii z domu Klimkiewicz (1917–1992).
Zmarł we Wrocławiu, pochowany na cmentarzu Świętej Rodziny (sektor 18-29-3).
Dorobek naukowy Konrad Dyba stworzył teorię krzywych płaskich wyższych rzędów, która jest nazywana geometrią harmoniczną. Współpracował z zespołem naukowców z Akademii Medycznej nad zastosowaniem jej w elektrokardiografii. Ponadto opublikowano dziewięć prac naukowych, dziesięć prac naukowo-wychowawczych opracowanych zespołowo.
Ordery i odznaczenia Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955) Złoty Krzyż Zasługi (1958) Złota Odznaka Politechniki Wrocławskiej (1965) Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1969) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1970) Honorowa Odznaka Towarzystwa Miłośników Wrocławia (1976) Order Sztandaru Pracy II klasy (1977) Odznaka Honorowa „Zasłużonemu Opolszczyźnie” (1977) Medal „Za wybitne Zasługi dla Rozwoju Politechniki Wrocławskiej” (1977) Medal Komisji Edukacji Narodowej (1981) Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” (1984)
Przypisy
Bibliografia Zenon Prętczyński, Wspomnienia o profesorach Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej (z lat studiów 1947–1952), Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, Wrocław 2005, s. 47–49.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Politechniki Lwowskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Kopřivnicach Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Lwowskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego Kategoria:Odznaczeni Odznaką Honorową „Zasłużonemu Opolszczyźnie” Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1991