Szczwoligorz tatarski (Conioselinum tataricum Hoffm.) – gatunek rośliny należący do rodziny selerowatych.
Rozmieszczenie geograficzne Występuje w Europie północnej, środkowej, wschodniej i południowo-wschodniej oraz w Azji w strefie umiarkowanejGermplasm Resources Information Network (GRIN) [dostęp 2013-09-27].. W Polsce występuje na pojedynczych stanowiskach w Tatrach i Pieninach. Rośnie w Tatrach Zachodnich w Dolinie Chochołowskiej, Dolinie Długiej i na Wyżniej Polanie Tomanowej oraz w Pieninach w przełomie Dunajca u podnóża Facimiecha i w Małych Pieninach na wschód od WysokiejZarzycki K. 2001. Szczwoligorz tatarski. s. 276–277. W: Polska Czerwona Księga Roślin, Kraków 2001. .Zarzycki K., Mirek Z. 2008. Szczwoligorz tatarski. s. 266–267. W: Czerwona Księga Karpat Polskich, Kraków 2008. .. Podawany był także ze szczytowych partii Śnieżnika w Sudetach WschodnichLeokadia Stanowska, Tadeusz Stanowski: Rezerwaty przyrody w Masywie Śnieżnika zagrożone przez turystykę [w:] "Chrońmy przyrodę ojczystą" R. XLII (1986), nr 5 (wrzesień-październik), s. 55-61.
Morfologia thumb|left|200px|Kwiatostan thumb|left|200px|Owoce thumb|left|200px|Blaszka liścia Pokrój Roślina zielna osiągająca od 30 do 150 cm wysokości, z nagim pędem nadziemnym wyrastającym ze skośnego, grubo włóknistego kłącza. Łodyga jest sina, nierzadko czerwonawo nabiegła, w dolnej części obła, w górnej bruzdowana i tu też rozgałęziająca się.
Liście Pochwy liściowe rozdęte, górne szerokie, dolne wąskie, słabo obłonione. Blaszka w ogólnym zarysie trójkątna lub trójkątnie rombowa, 2–4 krotnie pierzasta, odcinki ostatniego rzędu pocięte na lancetowate, zaostrzone łatki. Dolne odcinki I rzędu większe od innych i osadzone na ogonkach.
Kwiaty Zebrane w baldach złożony z 5–30 baldaszków na długich i szorstkich szypułach. Pokrywy są nieliczne i szybko odpadające lub ich brak. Pokrywki są liczne, nitkowate i dłuższe od szypułek kwiatowych. Kwiaty o ząbkach kielicha niewyraźnych i płatkach korony zielonawobiaławych lub brudnobiaławych. Płatki odwrotnie jajowate lub odwrotnie sercowate na szczycie są wycięte, w wycięciu z łatką zagiętą do środka.
Owoce Rozłupnia rozpadająca się na dwie rozłupkiSzafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. Rośliny Polskie. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1969. o długości 5 mm i szerokości do 3 mm. Są one nagie, jajowate, połyskujące, spłaszczone od strony grzbietowej, z 5 oskrzydlonymi żebrami, z których dwa brzeżne są dwa razy wyższe od żeber grzbietowych.
Biologia i ekologia Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od lipca do września. Rośnie w szczelinach skał wapiennych w piętrze regla dolnego. Liczba chromosomów 2n=22.
Zagrożenia i ochrona Gatunek umieszczony w Polskiej czerwonej księdze roślin (2001) w kategorii LR (gatunek niższego ryzyka). W wydaniu z 2014 roku posiada kategorię EN (zagrożony). Tę samą kategorię otrzymał na polskiej czerwonej liście. W Czerwonej Księdze Karpat Polskich posiada kategorię VU (narażony na wyginięcie). Stanowiska w Tatrach i Pieninach Centralnych chronione są w Tatrzańskim Parku Narodowym i Pienińskim Parku Narodowym.
Przypisy
Kategoria:Selerowate