Eugeniusz Józef Jasiewicz h. Rawicz (ur. 30 grudnia 1892 w Łomży, zm. 15 marca 1975 w Londynie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Eugeniusz Józef Jasiewicz urodził się 30 grudnia 1892 roku w Łomży w rodzinie Stanisława Jasiewicza h. Rawicz (zm. 1917), oficera armii rosyjskiej, i Jadwigi z Dunin-Brzezińskich h. Łabędź (1870–1956). Był bratem Aleksandra Jakuba (1890–1951), Edwarda (1894–1920), Julii (1894–1978), Kazimiery (1904–1974), Stefanii (1906–1939), Konstantego (1910–1922) oraz Wincentego Adama i Jerzego, którzy walczyli w kontrrewolucyjnej armii o wolność Polski. Uczęszczał do gimnazjum w Łomży. Uczestnik szkolnego strajku w 1905 roku. Absolwent Szkoły Korpusu Kadetów (1911) i Wojskowej Szkoły Kawalerii w Jelizawietgradzie (1913). W czasie wojny z Ukraińcami, a następnie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 2 pułku Ułanów Grochowskich. Dowodził 3 szwadronem pułku, sformowanym w Siedlcach, który z końcem marca 1919 roku został przemianowany na 5 szwadron. Po zakończeniu działań wojennych pełnił służbę w 24 pułku ułanów w Kraśniku na stanowisku dowódcy szwadronu zapasowego. W 1920 roku uczestniczył w kursie oficerów jazdy w Warszawie, a po jego zakończeniu został zastępcą dowódcy przyfrontowej szkoły jazdy aż do jej rozwiązania w roku 1921. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 48. lokatą w korpusie oficerów jazdy. W lipcu 1926 roku powierzono mu pełnienie obowiązków zastępcy dowódcy 7 pułku strzelców konnych Wielkopolskich. 12 kwietnia 1927 roku awansował do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 12 marca 1929 roku został wyznaczony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Mołodecznie, pozostając oficerem nadetatowym 7 psk. W styczniu 1931 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 22 pułku Ułanów Podkarpackich w Brodach. 4 lipca 1935 roku został mianowany dowódcą tego pułku. 14 października 1936 roku inspektor armii, generał dywizji Stanisław Burhardt-Bukacki wystawił mu niezbyt pochlebną opinię: „mała inteligencja, pracuje wyłącznie na pokaz. Ma zdrowy zmysł taktyczny, ale na wyższe stanowisko nie nadaje się. Na ogół przeciętny”Archiwum Józefa Piłsudskiego, teczka 701/1/120, opinie podpułkowników kawalerii stan z dnia 10 marca 1938 roku.. W 1937 roku objął obowiązki na stanowisku komendanta miasta Łodzi. W maju 1939 roku na tym stanowisku zastąpił go pułkownik dyplomowany Kazimierz Dziurzyński. Z dniem 31 sierpnia 1939 roku miał być przeniesiony w stan spoczynku.
Po II wojnie światowej przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł w Londynie.
Był mężem Romany Stanisławy z Chrzanowskich h. Suchekomnaty (1886–1960), z którą mieli córkę Danutę.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4002 (30 czerwca 1921) Krzyż Walecznych (trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (16 marca 1934) „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
Przypisy
Bibliografia
Eugeniusz Józef Kategoria:Ludzie urodzeni w Łomży Kategoria:Ludzie związani z Brodami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Podpułkownicy kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1975 Kategoria:Oficerowie 24 Pułku Ułanów Kategoria:Dowódcy 22 Pułku Ułanów Podkarpackich Kategoria:Oficerowie 2 Pułku Ułanów Grochowskich Kategoria:Zastępcy dowódcy 7 Pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich Kategoria:Zastępcy dowódcy 22 Pułku Ułanów Podkarpackich Kategoria:Oficerowie dowództwa 7 Dywizji Piechoty (PSZ)