Doina, także m.in. Hore (Horie) lungă, Cântec lung – rumuńska liryczna pieśń ludowa, pokrewna ukraińskiej dumie.
Zwykle śpiewana jest przez jednego wykonawcę – kobietę lub mężczyznę, z akompaniamentem lub bez, nierzadko improwizowana. Teksty doiny mają duży ładunek emocjonalny – traktują o miłości, smutku, żałobie, tęsknocie. Do melodii doiny śpiewane są również kołysanki. Wyróżnia się trzy rodzaje doiny: doinę z terenów Marmarosz, Năsăud, Bukowiny i północnej Oltenii, charakteryzującą się wąską skalą, melodią utrzymaną z reguły w skali molowej, bogatą ornamentyką powtarzających się wariacji; doinę z terenów Marmarosz, Năsăud, Bukowiny, północnej Oltenii, Siedmiogrodu, Muntenii i Mołdawii charakteryzującą się szerszą skalą i prostszą melodią; doinę z południowej części Rumunii traktującą o miłości de dragoste, charakteryzującą się bogatą linią melodyczną.
Upowszechnienie doiny zawdzięcza się Béli Bartókowi. W Polsce przedrozbiorowej doina była znana pod nazwą dumki wołoskiej. W Wilanowie na dworze królewskim Jana III Sobieskiego obok dumek kozackich król chętnie słuchał doiny (dumki wołoskie), które były grywane przez kapelę kozackąLeszek Podhorodecki, Sobiescy herbu Janina, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1984, s. 146, ..
W 2009 roku doina została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Literatura rumuńska Kategoria:Obiekty z listy niematerialnego dziedzictwa UNESCO Kategoria:Pieśni ludowe Kategoria:Muzyka w Rumunii Kategoria:Muzyka w Mołdawii