Dance of Death World Tour to światowa trasa koncertowa formacji Iron Maiden, promująca ich trzynasty album studyjny Dance of Death. Trasa rozpoczęła się koncertem w węgierskiej miejscowości Debreczyn, 19 października 2003 roku, zaś zakończyła w Tokio, 8 lutego 2004 roku. Zespół dotarł z koncertami do 24 państw świata. Grupa również prezentowała muzykę z 13. albumu studyjnego, w ramach imprez sportowo – muzycznych realizowanych pod hasłem „SoccerSix” latem 2004 roku. Muzycy zaprezentowali zgromadzonej publiczności konceptualne widowisko, stworzone specjalnie z myślą o promocji albumu. Większość koncertów odbywała się w arenach widowiskowo - sportowych, jednak w przypadku kilku koncertów w Ameryce Południowej zdecydowano się na koncerty stadionowe.

Muzycy w licznych wywiadach poprzedzających trasę twierdzili, iż wyjątkowo teatralny charakter przedstawienia towarzyszącego poszczególnym koncertom, może być trafnie oddany jedynie w przypadku spektakli realizowanych w bardziej kameralnych obiektach. Trasa została niemal całkowicie wyprzedana, koncerty wraz z trzema imprezami z serii „SoccerSix” przyciągnęły niemal 1,2 mln fanów. Lipcowe eventy charytatywne z cyklu „SoccerSix Music & Game” służyły zebraniu środków na pomoc dzieciom dotkniętym chorobami nowotworowymi. W rozgrywkach uczestniczyli m.in. muzycy grupy oraz inni artyści z branży i znani piłkarze. Zmagania sportowe urozmaicono muzyką grupy, natomiast uczestniczyło w nich 230 tys. widzów, zaś bilet - cegiełka miał cenę symboliczną. Transmisja z poszczególnych spotkań została wyemitowana w systemie PPV z wykorzystaniem telewizji cyfrowej oraz internetu. Z oferty skorzystało ponad 500 tys. widzów.

Trasa stanowiła drugą część cyklu koncertowego „Death on the Road World Tour”, związanego z promocją trzynastego albumu studyjnego. W latach 2023/24 Iron Maiden wystąpili 109 razy na czterech kontynentach, gromadząc publiczność oszacowaną na 2,55 mln widzów, wśród których uwzględniono uczestników „SoccerSix Music & Game” oraz abonentów PPV. Tournee zostało udokumentowane za sprawą DVD oraz albumu koncertowego Death on the Road, które zarejestrowano w Dortmundzie, w legendarnej arenie Westfalenhalle.

Supporty Gamma Ray koncerty od 19 października Debreczyn do 2 listopada 2003, Madryt. Helloween koncert w Paryżu 22 listopada 2003. Funeral for a Friend koncerty od 4 listopada Frankfurt do 18 grudnia 2003, Amnéville. Arch Enemy koncerty od 20 stycznia Montreal do 8 lutego 2004, Tokio. Edguy anonsowany na „Mystic Festival” we Wrocławiu, 28 listopada 2003, ostatecznie odwołany ze względów zmian w terminarzu trasy. Kat koncert na „Mystic Festival” we Wrocławiu, 28 listopada 2003. Frontside koncert na „Mystic Festival” we Wrocławiu, 28 listopada 2003. Poisonblack koncert 21 grudnia 2003 w Helsinkach. Cage koncerty 30/31 stycznia 2004 w Los Angeles. Sonata Arctica koncerty 7/8 lutego 2004 w Osace oraz Tokio. O’Connor koncert 11 stycznia 2004 w Buenos Aires. WitchBlade koncert 13 stycznia 2004 w Santiago. Heavenfalls koncert 16 stycznia 2004 w Rio de Janeiro. Shaman koncert 17 stycznia 2004 w São Paulo.

Setlista thumb|300px|Adrian Smith w 2003

Introdukcja: „Declamation” (Chris Payne) na każdym koncercie trasy.

„Wildest Dreams” (z albumu Dance of Death, 2003) „Wrathchild” (z albumu Killers, 1981) „Can I Play with Madness” (z albumu Seventh Son of a Seventh Son, 1988) „The Trooper” (z albumu Piece of Mind, 1983) „Dance of Death” (z albumu Dance of Death, 2003) „Rainmaker” (z albumu Dance of Death, 2003) „Brave New World” (z albumu Brave New World, 2000) „Paschendale” (z albumu Dance of Death, 2003) „Lord of the Flies” (z albumu The X-Factor, 1995) „No More Lies” (z albumu Dance of Death, 2003) „Hallowed Be Thy Name” (z albumu The Number of the Beast, 1982) „Fear of the Dark” (z albumu Fear of the Dark, 1992) „Iron Maiden” (z albumu Iron Maiden, 1980)

Bisy: „Journeyman” (z albumu Dance of Death, 1981) „The Number of the Beast” (z albumu The Number of the Beast, 1982) „Run to the Hills” (z albumu The Number of the Beast, 1982)

Uwagi: The Dance of Death World Tour było ostatnim w trakcie którego materiał z albumów nagranych z Blazem Bayleyem został włączony do repertuaru koncertów, w tym wypadku był to utwór „Lord of the Flies”. „Wrathchild” nie uwzględniono w programie koncertów dwóch pierwszych koncertów.

Oprawa trasy Scena wykorzystywana na trasie przypominała średniowieczną warownię, zwieńczoną po obu stronach wybiegów dwoma kilkumetrowymi basztami, we wnętrzu których ukryto posągi przedstawiające personifikacje śmierci, znane z ilustracji okładkowej płyty („The Grim Reaper”). Pomiędzy basztami, w głębi estrady widniała okratowana brama do twierdzy, wyeksponowana w trakcie pierwszego utworu koncertu. Platforma sceny została pokryta tworzywem z reprodukcją czerwono - białej planszy z wpisaną wewnątrz, dwunastoramienną gwiazdą, identyczną, jaka zdobiła dolną część ilustracji albumu Dance of Death oraz wnętrze pudełka płyty CD.

Tournee przeszło do historii ze względu na intensywne wykorzystanie para-teatralnych rekwizytów. Bruce Dickinson rozpoczynał utwór „Dance of Death” siedząc na tronie, po lewej stronie podium sceny. Wykorzystywał również pelerynę, a nawet dwie maski weneckie. „Paschendale” otwierały odgłosy rodem z pola bitwy, nawiązujące do Pierwszej Wojny Światowej. Członkowie ekipy technicznej, przebrani w mundury z epoki, instalowali wokół wybiegów sceny transzeje i rozkładali obok nich fantomy martwych żołnierzy, w tym czasie Bruce Dickinson recytował strofy „Anthem for Doomed Youth” Wilfreda Owena. Bruce wykonywał wspomniany utwór, przebrany w mundur i hełm pruskiego żołnierza. Wszystkiemu towarzyszyły niesłychanie intensywne efekty świetlne, błyski stroboskopów oraz wdmuchiwany pneumatycznie dym z suchego lodu. Podczas „The Trooper” frontman pojawił się na tylnej platformie estrady w mundurze brytyjskiego kawalerzysty, dzierżąc sztandar Union Jack.

Ogromny Eddie wyłaniał się zza estrady podczas „Iron Maiden”, odziany w czarną pelerynę wymachiwał kosą w kierunku widowni. Wersja mobilna maskotki, również przedstawiona jako personifikacja śmierci, pojawiała się podczas prezentacji utworu „The Number of the Beast.” Koncerty zostały wzbogacone o efekty naturalistyczne, m.in. wspomniane już odgłosy bitwy, nocnego koncertu cykad czy burzy (przed „Rainmaker”) oraz recytację słynnego fragmentu „Hamleta” Wiliama Shakespeare’a: „Są takie rzeczy na niebie i ziemi, o których nie śniło się waszym filozofom...” (org.: „There are more things in heaven and earth, than are dreamt of in your philosophy”) Utwór „Journeyman” był wykonywany wyłącznie w wersji akustycznej z udziałem publiczności.

System oświetleniowy wykorzystywany na trasie, składał się z dwóch standardowych ramp dźwigających po 75 reflektorów typu PAR 64, kaskady jaskrawych zestawów halogenów oświetlających publiczność, oraz trzech mobilnych, trójkątnych ramp z ponad setką świateł, wewnątrz których zainstalowano specjalne tworzywo z reprodukcjami grafiki umieszczonej na platformie estrady. Wraz z nią oraz scenerią średniowiecznej twierdzy, całość tworzyła jednolity, niezwykle klimatyczny koncept. Proces nagrywania albumu, konstrukcji estrady, opracowania scenografii, organizacji koncertów i wyboru obiektów na poszczególne występy, uwieczniono w dodatku dokumentalnym do DVD Death on the Road z 2005 roku.

Daty trasy UWAGA! w wyniku aktualizacji danych, nazwy obiektów nie muszą się pokrywać ze stanem pierwotnym, znanym z materiałów prasowych grupy. DataMiastoKrajMiejsce Europa 19 października 2003 Debreczyn Węgry Főnix Hall 21 października 2003 Bańska Bystrzyca Słowacja Bystrica Sports Hall 22 października 2003 Praga Czechy T-Mobile Arena 24 października 2003 Monachium Niemcy Olympiahalle 25 października 2003 Stuttgart Schleyerhalle 27 października 2003 Assago Włochy Mediolanum Forum 28 października 2003 Florencja Nelson Mandela Forum 30 października 2003 Zurych Szwajcaria Hallenstadion 31 października 2003 Tonex Salle des Fètes 1 listopada 2003 Badalona Hiszpania Palau Municipal 2 listopada 2003 Madryt Palacio Vistalegre 4 listopada 2003 Frankfurt Niemcy Jahrhunderthalle 12 listopada 2003 Kopenhaga Dania Valby-Hallen 14 listopada 2003 Sztokholm Szwecja Ericsson Globe 15 listopada 2003 Göteborg Scandinavium 17 listopada 2003 Hanower Niemcy Eilenriedehalle 18 listopada 2003 Berlin Arena Berlin 20 listopada 2003 Leuven Belgia Brabenthal 22 listopada 2003 Paryż Francja Omnisport de Bercy 24 listopada 2003 Dortmund Niemcy Westfalenhallen 26 listopada 2003 Hamburg Alsterdorfer Sporthalle 27 listopada 2003 Lipsk Arena Leipzig 28 listopada 2003 Wrocław Polska Hala Stulecia 1 grudnia 2003 Dublin Irlandia The Point 3 grudnia 2003 Newcastle upon Tyne Anglia Telewest Arena 4 grudnia 2003 Nottingham National Ice Centre 6 grudnia 2003 Sheffield Sheffield Arena 8 grudnia 2003 Glasgow Szkocja SECC 9 grudnia 2003 Manchester Anglia Manchester Arena 12 grudnia 2003 Londyn Earl’s Court 13 grudnia 2003 Rotterdam Holandia Ahoy Rotterdam 15 grudnia 2003 Cardiff Walia Motorpoint Arena Cardiff 16 grudnia 2003 Birmingham Anglia National Exhibition Centre 18 grudnia 2003 Metz Francja Galaxie Amnéville 21 grudnia 2003 Helsinki Finlandia Hartwall Arena Ameryka Południowa 11 stycznia 2004 Buenos Aires Argentyna Estadio José Amalfitani 13 stycznia 2004 Santiago Chile Pista Nacionale 16 stycznia 2004 Rio de Janeiro Brazylia Citibank Hall 17 stycznia 2004 São Paulo Estádio do Pacaembu Ameryka Północna 20 stycznia 2004 Montreal, Quebec Kanada Centre Bell 21 stycznia 2004 Québec, Quebec Colisée Pepsi 23 stycznia 2004 Nowy Jork Stany Zjednoczone Hammerstein Ballroom 24 stycznia 2004 26 stycznia 2004 27 stycznia 2004 30 stycznia 2004 Los Angeles Universal Amphitheatre 31 stycznia 2004 Azja 5 lutego 2004 Sapporo Japonia Kosei Nenkin Hall 7 lutego 2004 Osaka Osaka-jo Hall 8 lutego 2004 Saitama Saitama Super Arena Europa 22 lipca 2004 Manchester Anglia Old Trafford S6M&G 24 lipca 2004 Mediolan Włochy San Siro Stadium S6M&G 28 lipca 2004 Madryt Hiszpania Stadion Camp Nou S6M&G

Uwagi

Koncerty zagrane w ramach trasy uchodziły za najbardziej teatralne w karierze zespołu. 35 koncertów w arenach widowiskowo - sportowych Wielkiej Brytanii i reszty Europy, zobaczyło ponad 500 tys. widzów. Prawie wszystkie koncerty trasy były kompletnie wyprzedane. Trasa po Wielkiej Brytanii została wyprzedana w przeciągu kilku dni. W Polsce grupa wystąpiła jako gwiazda „Mystic Festival” we Wrocławiu. Estrada zbudowana na potrzeby niniejszego występu była największą, jaką ktokolwiek zbudował w zamkniętym obiekcie w Polsce. Grupa Kat podczas koncertu na „Mystic Festival” w roli supportu Iron Maiden zarejestrowała DVD oraz album koncertowy, zatytułowany Somewhere in Poland. Koncert z 24 listopada 2003 w dortmundzkiej Westfalenhallen, był wielokrotnie transmitowany w Niemczech via VIVA TV, został również zarejestrowany i wydany jako zestaw 3DVD/2CD Death on the Road. Daty koncertów w Helsinkach, Wrocławiu oraz Nancy zostały przebookowane na późniejsze terminy z uwagi na chorobę gardła Bruce’a Dickinsona. Wyprzedany w ciągu minut koncert w kameralnej sali w Tonex - Szwajcaria, 31 października 2003, został odwołany ze względu na konflikt dystrybucyjno-prawny operatora sprzedaży biletów. Koncert w Hammerstein Ballroom w Nowym Jorku, zabookowany na 27 stycznia 2004, został odwołany z uwagi na awarię konsolety dźwiękowej, w którą jeden z rozentuzjazmowanych fanów rzucił plastykowym kubkiem z piwem. Koncert w São Paulo zobaczyło 60 tys. widzów. Koncert w Buenos Aires zobaczyło 55 tys. widzów. Koncert w Santiago przyciągnął prawie 40 tys. widzów. Koncert w Tokio na Saitama Super Arena zgromadził 27 tys. fanów. Był to największy, pojedynczy koncert grupy w tym kraju.