Henri Cordier, także: Henry Cordier (ur. w 1856 w Bagnères-de-Bigorre u podnóży francuskich Pirenejów, zm. 7 czerwca 1877 na stokach szczytu Le Plaret w grupie górskiej Écrins w Alpach Francuskich) – francuski alpinista.
Życiorys Syn szwagra znanego francuskiego polityka, geologa i botanika, Louis Ramonda de Carbonnières'a. Odbywał studia w prywatnej szkole wyższej (École libre des sciences politiques) w Paryżu. Jego zainteresowania górskie w naturalny sposób w pierwszym rzędzie pchnęły go w Pireneje, które zwiedzał w 1874 r., a w roku następnym – w Alpy Szwajcarskie. Jego krótka kariera alpinistyczna, ujawniająca połączenie talentu wspinaczkowego i odwagi, miała swoje apogeum w roku 1876, w którym dokonał on 11 znaczących pierwszych wejść. Cordier był pierwszym Francuzem, który w czasie tzw. Złotego wieku alpinizmu w drugiej połowie XIX w. zdołał osiągnąć sportowy poziom alpinistów angielskich z nowo powstałego Klubu Alpejskiego, realizując ze swymi przewodnikami zdobywcze wyprawy w masywie Mont Blanc oraz w Alpach Delfinackich (w masywie Écrins).
Ważniejsze wejścia 1874 – Mont Perdu, Vignemale i Pic du Midi d’Ossau; 1876 – próba zdobycia La Meije (wówczas jednego z ostatnich wielkich, dziewiczych szczytów alpejskich), ścianą północną z La Grave przez les Corridors, z przewodnikami J. Andereggiem, A. Maurerem i J. Bouilletem (21 czerwca); 1876 – Aiguille du Plat de la Selle z przewodnikami J. Andereggiem i A. Maurerem (28 czerwca)François Labande, Guide du Haut-Dauphiné: Massif des Écrins, t. 1: Partie nord : Râteau, Soreiller, Meije, Grande Ruine, Éditions de l'envol, 1995.; 1876 – Le Râteau południową granią z J. Andereggiem i A. Maurerem (3 lipca); 1876 – Finsteraarhorn granią południowo-wschodnią z J. Andereggiem i K. Maurerem (15 lipca)Yves Ballu, Les alpinistes, Glénat, 1997. 1876 – Aiguille Verte ścianą północną, tzw. kuluarem Cordiera z T. Middlemorem, J. O. Maundem i przewodnikami J. Andereggiem, A. Maurerem i J. Jaunem (31 lipca) 1876 – Les Courtes ścianą północną, tzw. drogą Cordiera, z T. Middlemoreem, Johnem Oakley’m Maundem i przewodnikami J. Andereggiem, A. Maurerem i J. Jaunem (4 sierpnia) 1876 – Les Droites (szczyt wsch., 4 000 m n.p.m.), z T. Middlemorem, J. O. Maundem i J. Andereggiem, J. Jaunem i A. Maurerem (7 sierpnia); 1876 – próba zdobycia Piz Bernina granią północną; wejście tą drogą ocenił sam Cordier jako “absolutnie niemożliwe” – grań została pokonana dwa lata później (12 sierpnia) 1877 – ponowna próba zdobycia La Meije przez lodoweic Glacier du Tabuchet z przewodnikami J. Andereggiem i A. Maurerem (1 czerwca) 1877 – Le Plaret z J. Andereggiem i A. Maurerem (7 czerwca)
Wypadek thumb|240px|Zwłoki H. Cordiera, fot. Henri Duhamel Cordier zginął w wieku 21 lat podczas zejścia ze szczytu Le Plaret. Alpinista miał podobno bardzo słaby wzrok, lecz przez upór odmawiał noszenia okularów. Podczas zejścia, już w łatwym terenie, zabawiał się zjazdami na butach zaśnieżonym stokiem. Ostrzegany w pewnym momencie przez swych przewodników miał odpowiedzieć, że zatrzyma się przy znajdującej się niżej czarnej skałce. Nie była to jednak skałka, lecz otwór wytopiony w śniegu. Cordier nie zdążył wyhamować, wpadł do niego i utonął w przepływającym pod śniegiem potokuHenri Beraldi, Cent ans aux Pyrénées, Paris, 1898-1904 (7 tomów), reedycja: Les Amis du Livre Pyrénéen, Pau 1977..
Pamiątki Oprócz wymienionych wyżej dróg alpinistycznych, nazywanych imieniem H. Cordiera, jego nazwisko upamiętnia również szczyt Pic de Neige Cordier dominujący od północy nad Białym Lodowcem w grupie górskiej Écrins, zdobyty po raz pierwszy 3 sierpnia 1877 r. przez Paula Guillemina, Émile Pica i Pierre’a Estienne’a.
Przypisy
Bibliografia Henri Cordier, Courses nouvelles dans les Alpes suisses, „Annuaire du Club alpin français”, t. 3, 1876 (1877) (dostępne także na: archive.org). Henry Duhamel, À propos du piolet d'Henry Cordier, „Annuaire du Club alpin français”, 1885 (dostępne także na: archive.org).
Kategoria:Francuscy wspinacze Kategoria:Urodzeni w 1856 Kategoria:Zmarli w 1877 Kategoria:Zmarli w górach