Francuski Czerwony Krzyż (fr. Croix-Rouge française) – jedno z najstarszych narodowych stowarzyszeń Międzynarodowego Czerwonego Krzyża, utworzone w 1864 roku (przed wojną francusko-pruską), w czasie II wojny światowej obejmujące opieką m.in. dziesiątki tysięcy więźniów uwolnionych z obozów zagłady, towarzyszące wojskom alianckim w wyzwoleniu obozów Auschwitz-Birkenau, Dachau, Buchenwald; współcześnie aktywne w międzynarodowych akcjach pomocy m.in. ofiarom klęsk żywiołowych i katastrof.
Historia thumb|Francuska karta pocztowa z roku 1915, honorująca pielęgniarki z RCF thumb|Cyklon w Mahajanga (Madagaskar, marzec 2004) thumb|Szkolenie w zakresie pierwszej pomocy (2011) Najważniejsze wydarzenia: 25 maja 1864: utworzenie francuskiego Czerwonego Krzyża (CRF), 1870: utworzenie 400 lokalnych komitetów (wybuch wojny francusko-pruskiej), 1879: utworzenie l'Association des Dames Françaises (ADF), 1881: utworzenie l'Union des Femmes de France (UFF), 1907: utworzenie Centralnego Komitetu CRF, 1914–1918: I wojna światowa, 1919–1939: rekonstrukcja stowarzyszenia, działalność w zakresie ochrony zdrowia i opieki społecznej (walka z gruźlicą i chorobami wenerycznymi, przeciwdziałanie wysokiej śmiertelności niemowląt), 1939–1945: II wojna światowa, sierpień 1940: przyłączenie się ADF i UFF do CRF, 1942: utworzenie zespołów ratowniczych Equipes d'urgence, 1968: obecność zespołów CRF we wszystkich wydarzeniach maja 1968, 1975: uchodźcy z Azji Południowo–Wschodniej (Accueil des réfugiés), 1998: Mistrzostwa Świata, 1999: mobilizacja dla Kosowa, wrzesień 1999: otwarcie Transit Center Sangatte, grudzień 1999: burze we Francji, 21 września 2001: eksplozja w fabryce nawozów azotowych AZF w Tuluzie, kwiecień 2003: program odbudowy po zakończeniu konfliktu w Iraku, sierpień 2003: fala upałów, uruchomienie placówek w szpitalach i domach opieki, luty 2004: uruchomienie programu JAPD (szkolenia w zakresie pierwszej pomocy), marzec 2004: interwencja na Oceanie Indyjskim (Madagaskar) w czasie cyklonu Gafilo (PIROI, Plateforme d’intervention régionale pour l’océan indien).
Organizacja i działalność Jak inne narodowe organizacje Ruchu Czerwonego Krzyża RCF jest przede wszystkim stowarzyszeniem wolontariuszy. Świadczy usługi (non-profit) w takich sektorach, jak pomoc społeczna, opieka zdrowotna, oświata. Stowarzyszanie skupia ponad 53 tys. wolontariuszy i prawie 18 tys. pracowników. Jest kierowane przez Walne Zgromadzenie, Radę Dyrektorów, Prezesa (22 czerwca 2013 roku prezesem został Jean-Jacques Eledjam, wolontariusz CRF od roku 2004) i biuro krajowe. Dodatkowo działa krajowy komitet nadzorczy i komitet ekspertów, zajmujących się poradnictwem i monitorowaniem.
Działalność jest finansowana przede wszystkim ze środków prywatnych (darowizny od osób fizycznych i instytucji, działalność usługowa CRF). Sprawozdania z działalności, w tym roczne raporty finansowe, są udostępniane na internetowej stronie stowarzyszenia.
W Strategii 2015 przewidziano przede wszystkim skupienie się na potrzebach: ofiar wypadków lub kryzysu, ludzi w sytuacji niestabilnej lub wykluczonych m.in. z powodów ekonomicznych, psychologicznych, fizycznych, społecznych, więźniów potrzebujących reintegracji, migrantów, zaniedbanych dzieci, osób starszych, niepełnosprawnych i chorych, pozbawionych opieki np. ze względu na izolację geograficzną, analfabetyzm, bariery językowe.
Zobacz też Japoński Czerwony Krzyż Niemiecki Czerwony Krzyż Polski Czerwony Krzyż Rosyjski Czerwony Krzyż Turecki Czerwony Półksiężyc
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Czerwony Krzyż i Czerwony Półksiężyc Kategoria:Organizacje non-profit