Męk – polski herb szlachecki.
Opis herbu Opis herbu z wykorzystaniem klasycznych zasad blazonowania:
W polu czerwonym mąż zbrojny z halabardą.Klejnot – mąż zbrojny z halabardąLabry – czerwone, podbite srebrem.
Opis herbu z Herbarza Kaspra Niesieckiego:
Opis Juliusza Ostrowskiego:
Wzmianki historyczne Niesiecki wspomina, że herb ten widział i że pieczętował się nim Męk, deputat trybunału litewskiego (1679). Juliusz Ostrowski w Księdze herbowej rodów polskich wysunął hipotezę, że herb Męków jest pochodzenia szwajcarskiego. Niemal identycznego herbu według herbarza Rietstapa używał ród Mech z BazyleiJuliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. Warszawa: Główny skład Księgarnia Antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s.206.
Herbowni Zgodnie z najstarszymi przekazami historycznymi, herb ten, jako herb własny, powinien przysługiwać tylko jednej rodzinie herbownych:
Męk.
Tadeusz Gajl wymienia tego herbu jeszcze nazwiska Mietkowski i Rubinkowski.
Rubinkowscy to rodzina mieszkająca w Prusach i Wielkopolsce, znana od pierwszej połowy XVIII wieku, z której Franciszek wylegitymował się w Królestwie Polskim w 1843 z herbem Męk. Biorąc pod uwagę fakt, że Męk był herbem własnym, oraz fakt, że przy potwierdzaniu szlachectwa w zaborze rosyjskim dochodziło do licznych przekłamań i nadużyć, informację o przynależności tego nazwiska do herbu Męk, należy traktować z niepewnością.
Przypisy
Bibliografia
Kasper Niesiecki, Herbarz Polski, tom IX. Hipolit Stupnicki, Herbarz polski i imionospis zasłużonych w Polsce ludzi wszystkich stanów i czasów: ułożony porządkiem alfabetycznym na podstawie Herbarza Niesieckiego i manuskryptów, tom 2, Lwów 1862.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Herby własne