SMSM – Seiner Majestät. UB-17 – ostatni niemiecki okręt podwodny typu UB I zbudowany w stoczni AG Weser w Bremie w latach 1914-1915. Zwodowany 21 kwietnia 1915 roku, wszedł do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej 4 maja 1915 roku. W czasie 91 patroli UB-17 zatopił 13 statków nieprzyjaciela o łącznej pojemności BRT oraz uszkodził jeden o pojemności BRT.

Budowa SM UB-17 należał do typu UB I. Był małym jednokadłubowym okrętem przeznaczonymi do działań przybrzeżnych, o prostej konstrukcji; długości 28,1 metra, wyporności w zanurzeniu 142 tony, zasięgu 1650 Mm przy prędkości 5 węzłów na powierzchni oraz 45 Mm przy prędkości 4 węzły w zanurzeniu.

Wymogiem przy projektowaniu tych okrętów była możliwość transportu koleją, dzięki temu część z nich została przetransportowana nad Adriatyk, gdzie operowały z baz austriackich, a część do baz na terenie Belgii. UB-17 został więc po wybudowaniu rozebrany na części i przewieziony koleją do Andwerpii, gdzie wodowany 21 kwietnia 1915 roku, wszedł do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej 4 maja 1915 roku, a 10 maja został włączony do Flotylli Flandria (U-Bootflottille Flandern) operującej z Brugii.

Służba Pierwszym dowódcą został Ralph Wenninger (22 kwietnia 1890 – 13 marca 1945), pierwszy dowódca okrętu SM UB-17, który za jego kadencji zatopił 11 statków nieprzyjaciela. Następnie dowódca SM UC-17 oraz SM UB-55. 30 marca 1918 roku odznaczony Pour le Mérite. Od 1 marca 1935 roku w Luftwaffe, 1 listopada 1940 roku mianowany na General der Flieger.. Wenninger dowodził okrętem do 27 czerwca 1916 roku, z przerwą od 7 marca do 15 kwietnia. Pod jego dowództwem UB-17 uszkodził pierwszy statek nieprzyjaciela. 18 lipca 1915 roku UB-17 uszkodził brytyjski tankowiec „Batoum” o pojemności BRT. Płynący z Killingholme do Harwich statek został uszkodzony i osiadł na plaży około 2,5 mili od Southwold. W wyniku ataku zginęło 6 członków załogi.

6 sierpnia UB-17 zatrzymał i zatopił cztery brytyjskie łodzie rybackie. Ostatnim statkiem zatopionym przez UB-17 pod dowództwem Wenningera był brytyjski parowiec „Franz Fischer” o pojemności BRT. Statek płynął z ładunkiem węgla z Hartlepool do Cowes śmierć poniosło 13 członków załogi. 28 czerwca 1916 roku kapitanem okrętu na 10 dni został mianowany Kapitänleutnant Günther Suadicani (17 października 1887 – 11 czerwca 1953)., którego zastąpił Hans Degetau (30 kwietnia 1890 – 13 marca 1917) następnie od 4 grudnia 1916 roku dowódca SM UC-67, na pokładzie którego zaginął wraz z całą załogą. 1 września 1916 roku dowodzony przez Degetaua UB-17 zatopił holenderski parowiec „Zeearend” o pojemności BRT.

10 stycznia 1918 roku ostatnim dowódcą okrętu został mianowany Oberleutnant zur See Albert BranscheidAlbert Branscheid (20 stycznia 1892 – 12 marca 1918) – Uboat.net WWI U-boat commanders..

Zatonięcie 11 marca 1918 roku UB-17 pod dowództwem Branscheida wypłynął z Zeebrugge na 91. patrol bojowy i zaginął bez wieści. Według części źródeł UB-17 został zatopiony przez brytyjski niszczyciel HMS „Onslow”Według Conway’s All the World Fighting Ships 1906-1921, s. 180., inne źródła przypisują jego zatonięcie innym okrętom brytyjskim. Cała załoga zginęła.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Okręty podwodne typu UB I Kategoria:Okręty zbudowane w AG Weser Kategoria:Zatopione niemieckie okręty podwodne typu UB I