mały|Grób Tadeusza Kraśki na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Tadeusz Kraśko (ur. 28 października 1940 w Wornianach, zm. 23 lutego 2019 w Warszawie) – polski dziennikarz telewizyjny, reżyser i scenarzysta filmów dokumentalnych, reportażysta, publicysta, dyplomata, polityk lewicowy. Laureat trzech Złotych Ekranów i nagród Zakopiańskiego Festiwalu Filmów o Sztuce. Autor kilkudziesięciu tytułów literatury faktu, m.in. literackich rozmów z Jerzym Turowiczem, Arturem Międzyrzeckim i prof. Adamem Zielińskim, dyrektor Instytutu Polskiego w Sztokholmie, dyrektor programowy prywatnej stacji telewizyjnej Top Canal. Realizator licznych reportaży zagranicznych m.in. z Włoch, Kuby, Litwy, Rosji, USA, Szwecji, Niemiec i Chorwacji.

Życiorys Wczesne lata Urodził się pod Wilnem w miejscowości Worniany (obecnie na Białorusi) jako syn Wincentego Kraśki – działacza komunistycznego z czasów PRL, członka Komitetu Centralnego PZPR. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.

Kariera W czasach PRL pracował dla Telewizji Polskiej, zastępca redaktora naczelnego Redakcji Publicystyki Kulturalnej TVP1, szef Redakcji Reportażu i Filmu Dokumentalnego TVP2. Autor i realizator wielu programów telewizyjnych, reportaży zagranicznych. Wyróżniony przez Zakopiański Festiwal Filmów o Sztuce w 1972 za film Wyprawa do kresu fotografii i w 1974 za film Zbigniewa Makowskiego pejzaże niedostępne. W 1986 otrzymał nagrodę Złote Ekrany przyznawaną przez czasopismo „Ekran” w kategorii „Cykl programów publicystycznych”. Członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich.

Na przełomie lat 70/80 pełnił funkcję radcy ambasady PRL i był dyrektorem Instytutu Kultury Polskiej w Sztokholmie.

Na początku lat 90. zwolniony z TVP2. Po 1991 był dyrektorem programowym pierwszej prywatnej telewizji Top Canal. Od tego czasu publikował książki, głównie wywiady-rzeki z dziennikarzami z okresu PRL. Od 2002 do 2003 członek Rady Nadzorczej spółki Glob Investment.

Działalność polityczna Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Później był rzecznikiem prasowym Krajowej Partii Emerytów i Rencistów. W 2001 kandydował jako jej działacz bezskutecznie do Sejmu w okręgu koszalińskim z listy SLD-UP, a w 2002 z listy KPEiR do rady Warszawy. W 2003 był wśród założycieli partii Centrolewica Rzeczypospolitej Polskiej. Wkrótce ponownie związał się z KPEiR. W 2005 był pełnomocnikiem jej komitetu wyborczego, a w 2010 kandydował z jej listy do sejmiku mazowieckiego. W 2011 jako bezpartyjny startował bez powodzenia do Sejmu w okręgu warszawskim z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W późniejszym czasie ponownie był rzecznikiem KPEiR. W 2018 bezskutecznie kandydował z listy SLD Lewica Razem do rady warszawskiej dzielnicy Śródmieście.

Życie prywatne Był żonaty z producentką i scenarzystką filmową , ich synem jest dziennikarz Piotr Kraśko (ur. 1971). Jego drugą żoną była Nina Terentiew. Miał córkę Ewę (ur. 1985), która także została dziennikarką i współpracowała ze stacjami TVP2, TVN i TVN Meteo.

Pochowany wraz z ojcem na cmentarzu wojskowym na Powązkach.

Publikacje Nie tędy droga! (1991, z Adamem Schaffem); Początek raz jeszcze: Z Andrzejem Szczypiorskim rozmawia Tadeusz Kraśko (1991) Leszek Moczulski: wygram tę wojnę! (1992, z Ewą Sochacką) Pasjans telewizyjny (1992) Chocholi taniec. Miesiąc w Roku Koguta: rozmowy z Andrzejem Szczypiorskim (1993) Wierność: rozmowy z Jerzym Turowiczem (1995) Z Adamem Zielińskim wiedeńskie rozmowy: opowieść o ryzyku, uporze, chińskiej tajemnicy, bałkańskiej tragedii i wiedeńskiej nostalgii (1995) Rzeczpospolita demokracji lokalnej: rozmowy z Prof. Jerzym Regulskim, Prof. Michałem Kuleszą, Sen. Jerzym Stępniem, Prof. Piotrem Buczkowskim (1996, z Ewą Sochacką) U progu XXI wieku (1996, z Arturem Międzyrzeckim) U progu XXI wieku: o Monte Cassino – cezaryzmie – i minimum powagi – o pięknej lokalności poezji – o Rimbaudzie i klasykach – o surrealizmie i poezji amerykańskiej – o hasłach: „śmierć intelektualistom!”, „wykosić wszystko, co wystaje!” i „patrz pan, szatan!''' (1996 z Arturem Międzyrzeckim) Gdzie jest niedźwiedź?, czyli Z Adamem Zielińskim wiedeńskich rozmów ciąg dalszy (1998) Czas skorpiona (1998) Moje schody (1998, z Grzegorzem Tuderkiem) Rak (1999, z Andrzejem Kułakowskim) Wspomnienia oficera polskiego wywiadu Tadeusza Szadkowskiego – pułkownika W. P. w st. spoczynku (2003) Licheń – świątynia trzeciego tysiąclecia (2004 z Grzegorzem Tuderkiem)

Filmografia (wybór) Reżyser i scenarzysta Kuba (1989) Leningrad – nadzieja (1988) Leningrad z Afganistanem (1988) Spotkanie z prof. Schaffem (1988) Litwa – prawda (1987) Litwa – Polonia (1987) Moskwa (1987) Pamięć (1986) Wyżej niż góry (1986) Za horyzontem słońce (1978) Obraz i ramy (1973) Akademia (1973) Krzesło i ramy (1973) Brawa i brawka'' (1971)

Przypisy

Linki zewnętrzne

Publikacje Tadeusza Kraśki na stronie worldcat.org

Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z TVP Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Politycy Centrolewicy Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Politycy Krajowej Partii Emerytów i Rencistów Kategoria:Politycy SdRP, SLD i Nowej Lewicy Kategoria:Polscy dziennikarze telewizyjni Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Polscy reżyserzy telewizyjni Kategoria:Polscy scenarzyści filmowi Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni Polski Ludowej w Szwecji Kategoria:Rzecznicy prasowi w Polsce Kategoria:Urodzeni w 1940 Kategoria:Zmarli w 2019