Bolesław Witkowski (ur. 14 marca 1873 w Wałyczu, zm. ok. 4 listopada 1939 w lesie piaśnickim) – polski duchowny katolicki, proboszcz parafii w Mechowie, dziekan dekanatu puckiego, działacz społeczny i polityczny okresu zaborów i II Rzeczypospolitej, poseł na Sejm Ustawodawczy, ofiara zbrodni w Piaśnicy.
Młodość Urodził się 14 marca 1873 w Wałyczu k. Wąbrzeźna. Uczęszczał do Collegium Marianum w Pelplinie, a następnie do gimnazjum w Chełmnie. Po zakończeniu nauki w szkole średniej wstąpił do seminarium duchownego w Pelplinie, gdzie ukończył studia teologiczne. 23 czerwca 1895 odebrał święcenia kapłańskie. Przez następne 10 lat pełnił posługę kapłańską jako wikariusz i administrator.
Działalność społeczna i polityczna w okresie zaborów i II RP W 1905 roku ks. Witkowski objął probostwo parafii w Mechowie. Wkrótce dał się poznać jako aktywny społecznik i zdecydowany przeciwnik germanizacji. Zasłynął także jako skuteczny zielarz.
Na terenie powiatu puckiego ks. Witkowski zorganizował piętnaście placówek Czytelni Ludowych oraz liczne kółka rolnicze. Zainicjował utworzenie polskiego Banku Ludowego w Pucku (1907), a następnie wszedł w skład jego pierwszego zarządu. Był także założycielem i prezesem Towarzystwa Rolniczego w powiecie puckim. Starał się przeciwdziałać przejmowaniu polskich gospodarstw przez Niemców. Aktywna działalność społeczno-polityczna, a także talenty kaznodziejskie, zyskały mu szybko dużą popularność wśród miejscowej ludności kaszubskiej. W latach 1913–1918 ks. Witkowski był posłem na Sejm Pruski z okręgu Wejherowo-Puck-Kartuzy (z ramienia listy polskiej). Występował wówczas wielokrotnie w obronie praw narodowościowych i gospodarczych ludności polskiej. Po wybuchu rewolucji w Niemczech został prezesem Rady Ludowej na powiat pucki (1919).
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości kontynuował działalność społeczno-polityczną. Był posłem na Sejm Ustawodawczy z ramienia Związku Ludowo-Narodowego (1920–1922). W latach 1920–1930 był także członkiem wydziału powiatowego i zastępcą starosty puckiego. Ponadto pełnił funkcję dziekana dekanatu puckiego oraz piastował godność kanonika honorowego Kapituły Chełmińskiej w Pelplinie. 2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, którym w 1924 udekorował go przebywający z wizytą w Gdyni prezydent Stanisław Wojciechowski.
Aresztowanie i śmierć Po rozpoczęciu niemieckiej okupacji ks. Witkowski stał się jedną z pierwszych ofiar operacji „etnicznego oczyszczania przedpola”. Został aresztowany 23 września 1939 pod zarzutem rozpowszechniania pogłosek o rzekomym przełamaniu przez aliantów niemieckiego Wału Zachodniego. Był przetrzymywany w więzieniu w Wejherowie. W nocy z 4 na 5 listopada 1939 został wraz z grupą skazańców wywieziony na stracenie do lasów piaśnickich. Świadkiem jego śmierci była Elżbieta Ellwart (mieszkanka jednej z pobliskich wsi, która idąc leśnym skrótem trafiła przypadkiem na miejsce kaźni). Zeznała ona po wojnie, iż widziała na własne oczy zwłoki ks. Witkowskiego powieszone na jednym z drzew. Proboszcz miał być ubrany w długie szaty liturgiczne, które Niemcy kazali mu założyć podczas aresztowania. Jego ciała nigdy nie odnaleziono. Prawdopodobnie zostało spalone podczas akcji zacierania śladów zbrodni, prowadzonej przez Niemców latem 1944 roku.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie Kategoria:Członkowie wydziałów powiatowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Duchowni diecezji chełmińskiej Kategoria:Ofiary zbrodni w Piaśnicy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Politycy Związku Ludowo-Narodowego Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – ofiary represji Niemiec nazistowskich w Polsce 1939–1945 Kategoria:Polscy posłowie do pruskiego Landtagu w Berlinie Kategoria:Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1919–1922) Kategoria:Straceni przez powieszenie Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Zmarli w 1939