Semovente L40 da 47/32 – włoskie działo samobieżne zbudowane na podwoziu czołgu lekkiego L6/40, uzbrojone w armatę kalibru 47 mm.
Historia Prototyp miał zakryty od góry przedział bojowy, ale pojazdy seryjne – już odkryty. Zadaniem działa samobieżnego było wspieranie tankietek L3 i czołgów lekkich L6/40 na polu walki. Załoga początkowo była dwuosobowa, ale przeciążenie dowódcy zadaniami spowodowało, że w pierwszej połowie 1942 roku dodano trzeciego członka załogi – ładowniczego. Pojazdy dowódców plutonów (Comando Plotone) miały radiostację RF 1 CA i zapas amunicji zmniejszony z 70 do 49 sztuk, natomiast wersja wozu dowodzenia kompanii (Comando Compagnia) miała dodatkową radiostację RF 2 CA i nie miała armaty, ale uzbrojona była w karabin maszynowy 8 mm Breda 38 z grubszą osłoną lufy, imitującą działko.
Pierwotnie zamówiono 283 pojazdy, a w maju 1943 zwiększono zamówienie do 460. Produkcja rozpoczęła się w zakładach SPA w Turynie w styczniu 1942 roku. Do maja 1943 roku wyprodukowano 282, a do zawieszenia broni we wrześniu ok. 320. Niemcy po zajęciu Włoch kontynuowali produkcję i wyprodukowali do początku 1944 roku 110 dział samobieżnych (w tym 36 w wersji dowódców plutonów) i 10 wozów dowodzenia. thumb|left|Włoskie Semoventi L40 w marszu Działo weszło na wyposażenie jednostek włoskich od lutego 1942 roku. Było używane bojowo w walkach w Afryce Północnej, na Bałkanach, na froncie wschodnim i na Sycylii po lądowaniu aliantów. Niemcy zdobyli pewną część tych dział w wyniku rozbrajania włoskich oddziałów po poddaniu się Włoch aliantom w 1943. Były one używane przez niemieckie oddziały we Włoszech. Oznaczone zostały Sturmgeschütz L40 mit 47/32 630(i). Często również wówczas przerabiane były na wozy dowodzenia, po usunięciu armaty i zamontowaniu karabinu maszynowego.
Opis Kadłub zbudowany był z nitowanych płyt pancernych. Grubość pancerza wynosiła do 30 mm z przodu, 15 mm z boków i tyłu i 6 mm od góry i dołu. Przedział bojowy pośrodku był odkryty od góry, nakrywany brezentowym dachem chroniącym od niepogody. Po prawej stronie było stanowisko kierowcy, a po lewej dowódcy, obsługującego działo znajdujące się przed nim. W toku produkcji dodano trzeciego członka załogi – ładowniczego zajmującego miejsce za kierowcą. Kierowca miał przed sobą otwierany luk obserwacyjny ze szczeliną i peryskopem, a po prawej stronie drzwiczki w pancerzu, które jednak zostały zlikwidowane w późniejszych seriach. Zapas amunicji wynosił 70 nabojów
Przypisy
Bibliografia Bishop Ch., The Encyclopedia of Weapons of WWII: The Comprehensive Guide to over 1,500 Weapons Systems, Including Tanks, Small Arms, Warplanes, Artillery, Ships, and Submarines, Metrobooks, 2002, s. 48-49, .
Linki zewnętrzne
Kategoria:Włoskie samobieżne działa przeciwpancerne Kategoria:Włoska broń artyleryjska II wojny światowej