thumb|upright=1.5|Sonifikacja supergarbów V344 Lyr według danych z misji Kepler (autorzy: NASA/misja Kepler/Matt Wood/Martin Still/Steve Howell/John Cannizzo/Alan Smale)
Supergarb () – częste i niewielkie (o amplitudach wysokości ułamka magnitudy) zmiany jasności nowych karłowatych.
W układzie kataklizmicznym nowych karłowatych jeden z obiektów ściąga grawitacyjnie materię z drugiego, która formuje wokół gwiazdy dysk akrecyjny. Kiedy dysk jest niestabilny, czasami wybucha (), a gdy na krzywej blasku gwiazdy podczas tych wybuchów pojawiają się dodatkowe pojaśnienia jej blasku, to określane są one jako supergarby.
Supergarby zostały odkryte przez Vogta (1974) i Warnera (1975) podczas superwybuchu VW Hydri w grudniu 1972. Występują we wszystkich nowych karłowatych typu SU UMa.
Okres obserwowanych supergarbów ma bezpośredni związek z okresem orbitalnym układu nowej karłowatej, opisany zależnością Stolza-Schoembsa z 1984 (w dniach):
gdzie to okres supergarbów, a – okres orbitalny. Dzięki tej zależności można wyznaczyć okres orbitalny danego układu gwiazd.
Jeżeli to supergarb jest określany jako dodatni, a w przypadku odwrotnym – jako ujemny.
Przypisy [dostęp 2021-09-01]
Kategoria:Astronomia obserwacyjna Kategoria:Nowe karłowate