Cornelius McGillicuddy, Sr. (ur. 22 grudnia 1862, zm. 8 lutego 1956) – amerykański baseballista, który występował na pozycji łapacza, wieloletni menadżer i właściciel zespołu Philadelphia Athletics.
Zawodową karierę rozpoczął w 1884 roku w zespole niższej ligi Meriden. W następnym sezonie grał w Newark Domestics i Hartford Dark Blues, z którego wraz z trzema innymi zawodnikami przeszedł do występującego w National League Washington Nationals za 3500 dolarów. W zespole tym zadebiutował 11 września 1886 w wygranym 4–3 meczu z Philadelphia Phillies. W listopadzie 1889 organizacja Brotherhood of Professional Baseball Players, której Mack był członkiem, nie doszła do porozumienia z władzami National League w sprawie podwyższenia wynagrodzeń i zniesienia reserve clause (klauzuli uniemożliwiającej zawodnikowi opuszczenie klubu wraz z wygaśnięciem kontraktu) i utworzyła Player's League, która przetrwała jeden rok. Mack rozegrał 123 mecze w zespole Buffalo Bisons. Po rozwiązaniu Player's League, w 1891 podpisał kontrakt z Pittsburgh Pirates, w którym występował przez sześć sezonów. W latach 1897–1900 był menadżerem i współwłaścicielem (posiadał 25% akcji klubu) występującego w Western League Milwaukee Brewers. Po raz ostatni jako zawodnik zagrał 4 września 1899.
W 1901 został menadżerem i współwłaścicielem nowo utworzonego klubu Philadelphia Athletics. W latach 1902–1914 poprowadził zespół do sześciu mistrzostw American League, a także trzech triumfów w World Series, mając w składzie między innymi wewnątrzpolowych Eddiego Collinsa, Franka Bakera, Jacka Barry'ego i Stuffy'ego McInnisa, którzy zyskali przydomek $100,000 infield. Kolejne mistrzostwa American League zdobywał w latach 1929–1931, w 1929 i 1930 wygrywał World Series, w 1931 Athletics zwyciężyli w 107 meczach co jest rekordem klubu. W 1933 był menadżerem American League All-Stars w pierwszym Meczu Gwiazd ligi MLB. Od 1934 do 1950 Athletics nie zajęli wyższego miejsca w lidze niż czwarte. W sezonie 1937 i 1939 opuścił 122 mecze z powodu choroby, a tymczasowym menadżerem zespołu był jego syn Earle Mack.
W 1937 został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame. Po raz ostatni poprowadził Athletics 18 października 1950 mając 87 lat. Mack pozostał prezydentem klubu, jednak od 1950 większość akcji należała do jego synów Earla i Roya, którzy z powodu niskiej frekwencji na stadionie Shibe Park, zmuszeni byli sprzedać będący w trudnej sytuacji finansowej klub Arnoldowi Johnsonowi, właścicielowi klubu farmerskiego New York Yankees Kansas City Blues. W 1955 zarząd American League jednogłośnie podjął decyzję o przeniesieniu siedziby Athletics do Kansas City.
Connie Mack zmarł 8 lutego 1956 w wieku 93 lat.
+ Statystyki menadżerskie LataKlubLigaMeczeZwycięstwaPorażkiProc. zw. i por.1894–1896Pittsburgh PiratesNL2891491340,5271901–1950Philadelphia AthleticsAL7466358238140,484Łącznie w karierze7755373139480,486
+ Nagrody i wyróżnieniaNagroda/wyróżnienieLataŹródło5× zwycięzca w World Series 1910, 1911, 1913, 1929, 1930 Baseball Hall of Fame od 1937
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy baseballiści Kategoria:Baseballiści Washington Nationals (1886–89) Kategoria:Baseballiści Pittsburgh Pirates Kategoria:Menadżerowie Pittsburgh Pirates Kategoria:Menadżerowie Philadelphia Athletics Kategoria:Członkowie Baseball Hall of Fame Kategoria:Urodzeni w 1862 Kategoria:Zmarli w 1956