Anaideia () – w języku starogreckim: bezwstyd, zuchwałość. Cnota czy jeden z ideałów życia starożytnych cyników.
Anaideia u cyników Anaideia była niczym nieograniczoną wolnością działania. Brak ograniczenia przez normy społeczne, obyczaje i przyzwoitość powodował, że była ona postrzegana jako zupełny bezwstyd. Chociaż postrzegana była jako wyraz bezczelności, anarchicznego ducha cyników czy ich braku poczucia przyzwoitości, była ona wyrazem ich poglądów teoretycznych.
Anaideia wiązana była przez cyników ze szczerością (rozumianą jako zgodność ze zwierzęcą naturą) i wolnością. Anaideia służyła cynikom do wykazania pogardy wobec obowiązujących norm społecznych, a przez jej praktykowanie, cynicy wykazywali, że obyczaje ludzkie mają charakter czysto konwencjonalny, a tym samym – nienaturalny. Takie czynności jak publiczna masturbacja były formą występowania przeciwko przyjemnościom związanym z życiem erotycznym i wykazywania ich marności (związane z dawniejszą ideą Antystenesa, który chciał "zabić Afrodytę").
Przekazy źródłowe Diogenes Laertios podaje wiele przykładów praktykowania anaidei, w szczególności przez Diogenesa z Synopy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Etyka Kategoria:Starogreckie pojęcia filozoficzne