thumb|200px|Zwycięzcy wyborów prezydenckich – prezydent Néstor Kirchner (po prawej) oraz wiceprezydent Daniel Scioli thumb|200px|Eduardo Duhalde – ustępujący prezydent thumb|200px|Elisa Carrió Wybory parlamentarne i prezydenckie przeprowadzone w 2003 roku w Argentynie były najdłuższymi w historii. Pierwsza tura głównego głosowania mającego wyłonić prezydenta odbyła się w całym kraju 27 kwietnia, jednak tradycyjne odnowienie połowy składu Izby Deputowanych (łącznie 130 mandatów na kadencję 2003–2007) oraz jednej trzeciej składu Senatu (24 mandaty na kadencję 2003–2009) trwało od kwietnia do listopada, gdyż w różnych prowincjach wybory zostały zwołane w odmiennych terminach.

Były to pierwsze wybory po głębokim kryzysie gospodarczym z lat 2001–2002, przeprowadzane w warunkach znacznej fragmentaryzacji sceny partyjnej, na której zasadniczo wyróżnić można było aż pięć partii głównych oraz kilkanaście mniejszych ugrupowań. Jednocześnie stopniowe wychodzenie z kryzysu odzwierciedlone zostało w nieco lepszych nastrojach wyborczych społeczeństwa, które objawiły się m.in. w wyraźnie mniejszym, w porównaniu z rekordowymi pod tym względem wyborami w 2001, oddawaniu nieważnych głosów w charakterze protestu przeciw klasie politycznej.

Wyniki wyborów prezydenckich O obliczu wyborów zdecydował fakt, iż po raz pierwszy od czasu powrotu do ustroju demokratycznego w 1983 Partia Justycjalistyczna nie zdołała uzgodnić jednego kandydata na urząd prezydenta. W wyborach wystartowało trzech peronistów: centroprawicowy były prezydent Carlos Menem, centrolewicowy gubernator prowincji Santa Cruz Néstor Kirchner oraz gubernator prowincji San Luis Adolfo Rodríguez Saá. Żaden z nich nie uzyskał statusu oficjalnego kandydata partii, niemniej jednak prezydent Eduardo Duhalde 15 stycznia 2003 publicznie poparł KirchneraR. Fraga, Fin de ciKlo: ascenso, apogeo y declinación del poder kirchnerista, Buenos Aires 2010, s. 21–23..

Wybory przebiegały w specyficznej atmosferze dla partii UCR. Po związanym z kłopotami gospodarczymi kryzysie politycznym, który doprowadził do ustąpienia prezydenta Fernando de la Rúa, poparcie dla partii spadło do najniższego poziomu w historii. Dwoje wpływowych członków UCR zdecydowało o powołaniu nowych ugrupowań politycznych: deputowana Elisa Carrió założyła centrolewicową partię ARI, ekonomista Ricardo López Murphy powołał zaś do życia partię Recrear para el Crecimiento (Odtworzenie na rzecz Wzrostu).

Wszyscy opisani wyżej politycy otrzymywali bardzo zbliżone poparcie w sondażach przedwyborczych, które znalazły odzwierciedlenie w wynikach pierwszej tury. Głosowanie z 27 kwietnia wygrał nieznacznie Menem, przed Kirchnerem. Obaj kandydaci weszli do drugiej tury, zaplanowanej na 18 maja. W obliczu sondaży przedwyborczych, które dawały Kirchnerowi przygniatające zwycięstwo, Menem wycofał 14 maja swą kandydaturę z wyborów. Zgodnie z argentyńskim ustawodawstwem druga tura została wówczas anulowana, a zwycięzcą z otrzymanym poparciem na poziomie zaledwie 22% ogłoszony został KirchnerPresidencia de Nestor Kirchner.

Wyniki wyborów, w których różnica pomiędzy zwycięzcą a piątym w kolejności kandydatem wynosiła około dziesięciu punktów procentowych, potwierdziły dużą fragmentaryzację ówczesnej argentyńskiej sceny politycznej. Rezultat głosowanie świadczył ponadto o tym, iż Elisa Carrió i Ricardo López Murphy przejęli w wyborach prezydenckich niemal cały elektorat radykalistów (oficjalni kandydaci UCR zdobyli zaledwie nieco ponad 2% głosów). Wyniki takie były bardzo złą prognozą dla UCR – partii o ponad stuletniej historii, której przedstawiciele siedmiokrotnie stawali się prezydentami Argentyny.

Rezultaty wyborów prezydenckich Partia Kandydaci(Prezydent-Wiceprezydent) 1 tura: 27 kwietnia 2003 Uzyskane głosy % Alianza Frente por la Lealtad – UCeDé 40px Carlos Saúl MenemJuan Carlos Romero 4.740.907 24,45 Front na rzecz Zwycięstwa 40px Néstor KirchnerDaniel Scioli 4.312.517 22,24 Recrear para el Crecimiento 40px Ricardo López MurphyRicardo Gómez Diez 3.173.475 16,37 Frente Movimiento Popular Unión y Libertad 40px Adolfo Rodriguez SaáMelchor Posse 2.735.829 14,11 Afirmación para una República Igualitaria 40px Elisa CarrióGustavo Gutiérrez 2.723.574 14,05 Unión Cívica Radical 40px Leopoldo MoreauMario Losada 453.360 2,34 Alianza Izquierda Unida 40px Patricia WalshMarcelo Parrilli 332.863 1,72 Partido Socialista 40px Alfredo BravoRubén Giustiniani 217.385 1,12 Partido Obrero 40px Jorge AltamiraEduardo Salas 139.399 0.72 Confederación para que se Vayan Todos 40px Enrique VenturinoPinto Kramer 129.764 0,67 Partido Humanista 40px Guillermo SullingsLiliana Beatriz Ambrosio 105.702 0,55 Tiempo de Cambios-Unión Popular 40px José Carlos ArcagniMarcelo Daniel Zenof 63.449 0,33 Partido Socialista Auténtico 40px Mario MazziteliAdrián Camps 50.239 0,26 Movimiento de Integración y Desarrollo 40px Carlos ZafforeFabiana Perie 47.951 0,25 Partido Demócrata Cristiano 40px Manuel HerreraEduardo Cúneo 47.750 0,25 Partido Popular de la Reconstrucción 40px Gustavo Breide ObeidRamiro Vasena 42.460 0,22 Unidos o Dominados 40px Juan MussaRoberto Suárez 39.505 0,22 Movimiento por la Dignidad y la Independencia 40px Ricardo TeránJosé Bonacci 31.766 0,16 40px  Wszystkich głosów ważnych 19.387.895 100 Źródło: .

Wybory parlamentarne Termin wyborów Wybory parlamentarne odbyły się w następujących dniach: 27 kwietnia: La Rioja, Santiago del Estero; 24 sierpnia: Buenos Aires; 31 sierpnia: Río Negro; 7 września: Santa Fe; 14 września: Buenos Aires, Chaco, Jujuy, Santa Cruz; 28 września: Misiones, Neuquén; 5 października: Cordoba, San Juan; 19 października: Formosa; 26 października: Catamarca, La Pampa, Mendoza, Tucumán; 9 listopada: Chubut; 16 listopada: Salta; 23 listopada: Corrientes, Entre Ríos, Ziemia Ognista, San Luis.

We wszystkich regionach odbyły się w podanych terminach wybory deputowanych izby niższej. Skład izby wyższej odnawiany był jednocześnie jedynie w prowincjach Catamarca, Chubut, Cordoba, Corrientes, La Pampa, Mendoza, Santa Fé oraz Tucumán.

Wyniki 130 mandatów w Izbie Deputowanych obsadzone zostało przez następujące siły polityczne:

ProwincjaUCRŁączny wynik Radykalnej Unii Obywatelskiej i jej regionalnych sojuszników wyborczych.PJŁączny wynik Partii Justycjalistycznej i jej regionalnych sojuszników wyborczych.ARIŁączny wynik Afirmación por una República Igualitaria i jej regionalnych sojuszników wyborczych.InneBuenos Airesprowincja 4 19 4 8Buenos Airesmiasto – 3 – 9Catamarca 1 1 – –Chaco 2 1 – –Chubut 1 2 – –Córdoba 2 4 – 3Corrientes 1 1 – 2Entre Ríos 1 2 1 –Formosa – 3 – –Jujuy 1 2 – –La Pampa 1 1 – –La Rioja 1 2 – –Mendoza 3 2 – –Misiones – 3 – 1Neuquén – – – 2Río Negro 2 1 – –Salta – 3 – 1San Juan – 2 – 1San Luis – 2 – –Santa Cruz – 2 – –Santa Fe 2 6 1 1Santiago del Estero – 2 – 2Tierra del Fuego 1 1 1 –Tucumán – 2 – 3Razem 2367 7 33Źródło:

24 mandaty w Senacie zostały rozdzielone między następujące ugrupowania:

ProwincjaUCRŁączny wynik Radykalnej Unii Obywatelskiej i jej regionalnych sojuszników wyborczych.PJŁączny wynik Partii Justycjalistycznej i jej regionalnych sojuszników wyborczych.InneRazemCatamarca 2 1 3Chubut 1 2 3Córdoba 2 1 3Corrientes 1 1 1 3La Pampa 1 2 3Mendoza 1 2 3Santa Fe 2 1 3Tucumán 1 2 3 Razem 6 14 4 24Źródło:

Uwagi

Przypisy

Kategoria:2003 w Argentynie Argentyna 2003 Argentyna 2003 Argentyna Kategoria:Wybory w Argentynie