Geir Hallgrímsson (ur. 16 grudnia 1925 w Reykjavíku, zm. 1 września 1990 tamże) – islandzki polityk, prawnik i samorządowiec, w latach 1973–1983 przewodniczący Partii Niepodległości, premier Islandii (1974–1978), minister spraw zagranicznych (1983–1986), prezes banku centralnego (1986–1990).
Życiorys Rodzina, edukacja i działalność zawodowa Syn Hallgrímura Benediktssona (1885–1954), kupca i polityka, oraz Áslaug Geirsdóttir (1895–1967). W 1944 został absolwentem Menntaskólinn í Reykjavík, w 1948 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Islandzkim. Następnie przez rok uczęszczał na studia podyplomowe z prawa i ekonomii w Harvard Law School na Uniwersytecie Harvarda.
Od 1948 do 1959 praktykował jako adwokat w Reykjavíku. W latach 1955–1959 był prezesem spółki prawa handlowego „H. Benediktsson”. Od 1954 do 1986 wchodził w skład zarządu (od 1969 jako jego prezes) przedsiębiorstwa Árvakur wydającego m.in. dziennik „Morgunblaðið”. W latach 1965–1974 zasiadał nadto w zarządzie kompanii energetycznej Landsvirkjun.
Działalność polityczna Podobnie jak ojciec zaangażował się w działalność polityczną w ramach Partii Niepodległości. W latach 1957–1959 był przewodniczącym jej organizacji młodzieżowej.
Od 1954 do 1974 działał w samorządzie Reykjavíku. Od 19 listopada 1959 (wraz z Auður Auðuns) pełnił funkcję burmistrza stolicy Islandii, a od 6 października 1960 do 1 grudnia 1972 sprawował ją samodzielnie. Okres sprawowania tej funkcji przyniósł mu poważanie wśród obywateli.
Od 1960 okresowo był zastępcą poselskim do parlamentu islandzkiego. W 1970 wybrano go po raz pierwszy do Althingu z ramienia Partii Niepodległości, w którym zasiadał do 1983. Potem do 1985 ponownie okresowo był zastępcą poselskim. W 1973 został prezesem swojego ugrupowania, którym był do 1983, kiedy to zastąpił go Þorsteinn Pálsson. W 1974 zawiązał koalicję z Partią Postępu, a 28 sierpnia tegoż roku został premierem kraju. Na stanowisku tym pozostawał do 1 września 1978. Zrezygnował z pełnienia funkcji premiera z powodu wielu sporów między członkami partii. Od maja 1983 do stycznia 1986 był ministrem spraw zagranicznych. Następnie wycofał się z działalności politycznej. W 1986 objął stanowisko prezesa banku centralnego, które zajmował do śmierci w 1990.
Życie prywatne W 1948 zawarł związek małżeński z Erną Finnsdóttir (1924–2019). Miał z nią czworo dzieci: synów Hallgrímura Benediktssona (ur. 1949) i Finnura (ur. 1953) oraz córki Kristín (ur. 1951) i Áslaug (ur. 1955).
Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Sokoła Islandzkiego (1961) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Sokoła Islandzkiego (1970) Krzyż Wielki Orderu Sokoła Islandzkiego (1975) Komandor Orderu Świętego Olafa (Norwegia, 1961) Krzyż Wielki Orderu Chrystusa (Portugalia, 1975) Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania, 1985)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Islandzkiego Kategoria:Burmistrzowie Reykjavíku Kategoria:Islandzcy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Islandzcy prawnicy Kategoria:Odznaczeni Orderem Chrystusa (Portugalia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Izabeli Katolickiej Kategoria:Odznaczeni Orderem Sokoła Islandzkiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Olafa Kategoria:Politycy Partii Niepodległości (Islandia) Kategoria:Posłowie do Althingu Kategoria:Premierzy Islandii Kategoria:Prezesi Centralnego Banku Islandii Kategoria:Ludzie urodzeni w Reykjavíku Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zmarli w 1990