Bolesław Siwiec (ur. 29 marca 1893 w Dolnja Tuzla, w Jugosławii, zm. 1966 w Londynie) – pułkownik saperów Wojska Polskiego.
Życiorys Po ukończeniu szkoły powszechnej od 1908 do 1911 uczył się w Wojskowej Szkole Kadetów – Pionierów w Hainburgu w Austrii. Po ukończeniu szkoły w 1911 został przydzielony do służby w kompanii pionierów armii austriackiej. Po wybuchu I wojny światowej w sierpniu 1914 dowodził kompanią saperów. Brał udział w walkach na froncie rosyjskim. W 1917 został ranny i przebywał na leczeniu szpitalnym. Następnie walczył na froncie albańskim, potem froncie włoskim.
Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Brał udział w organizowaniu Dowództwa Okręgu GeneralnegoDziennik Rozkazów Wojskowych nr 4 z 16 stycznia 1919 Kraków, potem pełnił funkcję referenta technicznego w Szefostwie Inżynierii i Saperów Dowództwa Okręgu Generalnego Kraków. Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej kierownik Grupy Fortyfikacyjnej Nr 10. Kierował robotami fortyfikacyjnymi przy rozbudowie umocnień obronnych nad Wkrą. W sierpniu 1920 brał aktywny udział w walkach z bolszewikami nad Wkrą.
Od maja 1921 pełni funkcję referenta, a potem zastępcy szefa Inżynierii i Saperów w IV Inspektoracie Armii pozostając oficerem nadetatowym 5 pułku saperów. W 1922 ukończył kurs uzupełniający dla oficerów saperów. 11 września 1923 został przeniesiony z Departamentu V Inżynierii i Saperów MSWojsk. do 4 pułku saperów na stanowisko dowódcy VII batalionu saperów. 17 czerwca 1925 został przeniesiony do 6 pułku saperów na stanowisko dowódcy XII batalionu saperówDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 64 z 17 czerwca 1925 roku, s. 323.. Z dniem 1 października 1925 został przeniesiony do Departamentu V Wojsk Technicznych Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko referentaDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 122 z 19 listopada 1925 roku, s. 658.. Następnie był dowódcą kompanii podchorążych saperów w Oficerskiej Szkole Inżynierii. Z dniem 13 października 1928 został przeniesiony do Departamentu Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko kierownika referatu wyszkolenia. Od 2 listopada 1932 był słuchaczem 6 miesięcznego kursu taktycznego dla oficerów sztabowych przy Wyższej Szkole Wojennej w WarszawieDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 13 z 9 grudnia 1932.. Z dniem 1 stycznia 1934 został dowódcą 2 batalionu Saperów KaniowskichDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 2 z 26 stycznia 1934.. W 1934 kierował akcją ratowniczą w katastrofalnej powodzi na Podhalu. W latach 1936–1938 był komendantem Szkoły Podchorążych Saperów. Na tym stanowisku 14 grudnia 1938 generał brygady Mieczysław Dąbkowski wystawił mu następującą opinię: „Dobrze wyszkolony oficer, nadający się zarówno do służby w linii jak i w sztabach. Nadaje się na dowódcę pułku saperów”Opinie podpułkowników saperów za 1938 rok, Biuro Inspekcji GISZ, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/120, s. 372.. Od 1938 w Dowództwie Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od 1939 był oficerem saperów w sztabie Inspektora Armii generała dywizji Juliusza Rómmla.
W kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku zastępcy pułkownika Stefana Langnera, dowódcy saperów Armii „Łódź”. Wziął udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji stolicy w niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagu VIIA w Murnau.
Pochowany na South Ealing Cemetery w Londynie. Na płycie nagrobnej napis: Pułkownik saperów Wojska Polskiego Bolesław Siwiec 1893–1964.
Awanse chorąży – 1911 podporucznik – 1913 porucznik – 1917 kapitan – 1920 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919Rocznik Oficerski 1923 s. 907 major – 15 sierpnia 1924Rocznik Oficerski 1924 s. 829 podpułkownik – 1 stycznia 1935 z 3 lokatąDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 9 z 28 czerwca 1935 pułkownik – ?
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych „za czyny męstwa i odwagi wykazane w bojach toczonych w latach 1918-1921” (1922)Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 17 z 22 czerwca 1922 roku, s. 462 Krzyż Walecznych „za czyny męstwa i odwagi wykazane w wojnie rozpoczętej 1 września 1939 roku” (29 września 1939) Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 17 marca 1930 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”., 11 listopada 1934Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 13 z 11 listopada 1934 roku.) Medal NiepodległościDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 4 z 19 marca 1933 roku, str. 61. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Przypisy
Bibliografia
Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 802, 828. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 582, 591. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 247, 822.
Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli niemieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Podpułkownicy saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1966 Kategoria:Dowódcy 2 Pułku (batalionu) Saperów Kaniowskich Kategoria:Oficerowie 4 Pułku (batalionu) Saperów (II RP) Kategoria:Oficerowie 5 Pułku (batalionu) Saperów (II RP) Kategoria:Oficerowie 6 Pułku Saperów (II RP)