Konstanty Sacewicz (ur. 21 maja 1912, zm. 14 marca 1994) – polski duchowny protestancki, czołowy przywódca Zjednoczenia Kościołów Chrystusowych Wyznania Ewangelicznego w Polsce (ZKCh), a następnie duchowny Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL (ZKE), prezes Rady (zwierzchnik) ZKE w latach 1975-1981, u schyłku życia duchowny Kościoła Zborów Chrystusowych.
Młodość Wychował się w Kobryniu w ówczesnym województwie poleskim. Nawrócenie przeżył w wieku 12 lat za sprawą działalności misyjnej swojego starszego brata Jerzego Sacewicza i 16 lipca 1933 przyjął świadomy chrzest przez zanurzenie. Od 1937 mieszkał w Sosnowcu, dokąd przeprowadził się do pracy w jednej z tamtejszych fabryk (późniejsza huta „Milowice”). Tam też włączył się do pracy tamtejszego zboru baptystycznego przy ul. Orlej, nie przyjmując jednak formalnego członkostwa we wspólnocie.
W czasie II wojny światowej, Sacewiczowie pozostali w Sosnowcu, gdzie pomimo zakazu władz okupacyjnych, organizowali od stycznia 1941, tajne nabożeństwa w języku polskim, w swoim mieszkaniu przy ul. Jasnej (obecnie ul. Władysława Warneńczyka).
Działalność w okresie Polski Ludowej Po wojnie był liderem Zjednoczenia Kościołów Chrystusowych Wyznania Ewangelicznego w Polsce (ZKCh) w Sosnowcu i razem z wiernymi organizował odbudowę życia religijnego na tym terenie. 20 września 1950 Sacewicz został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa, podczas kuracji w Kudowie Zdroju. Było to efektem szeroko zakrojonej akcji wymierzonej w działaczy większości Kościołów ewangelikalnych w Polsce. Aresztowano wówczas wszystkich członków Rady Naczelnej ZKCh w tym między innymi prezesa Jerzego Sacewicza, brata Konstantego oraz wiceprezesa Bolesława Winnika i skarbnika Mikołaja Korniluka. W ramach akcji starano się wykazać szpiegowską i antypaństwową działalność członków Kościoła. W więzieniu Konstanty Sacewicz przebywał przez 6 miesięcy. W tym okresie ciężar odpowiedzialności za Zbór w Sosnowcu wzięła na siebie jego żona, Ksenia Sacewiczowa. Jednocześnie władzę w Kościele pod nieobecność prezesa ZKCh Jerzego Sacewicza przejął Paweł Bajeński, który po wyjściu z więzienia doprowadził do zwołania konferencji braterskiej w Inowrocławiu, gdzie wybrano następnie nowy zarząd Kościoła. Nowym prezesem został Paweł Bajeński, a sekretarzem Konstanty Sacewicz. Następnie doszło do włączenia ZKCh w struktury Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL. W 1975, decyzją VIII Synodu Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego Konstanty Sacewicz został prezesem Rady ZKE, zastępując na tym stanowisku Stanisława Krakiewicza. Sacewicz funkcję prezesa piastował przez dwie kadencje do 1981.
Schyłek życia Po rozpadzie ZKE był duchownym Kościoła Zborów ChrystusowychTadeusz J. Zieliński, Protestantyzm ewangelikalny. Studium specyfiki religijnej, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe ChAT, 2013, s. 348. ..
Sytuacja rodzinna Był bratem Jerzego Sacewicza. 12 maja 1935 ożenił się z Ksenią Kraczyną. Miał adoptowanego w latach 40. XX wieku syna Henryka Rother-SacewiczaSylwetka ks. Henryka Rother-Sacewicza na witrynie tygodnika „Niedziela” (dostęp: 7-09-2014)..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Biskupi i superintendenci protestanccy Kategoria:Duchowni Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL Kategoria:Polscy duchowni protestanccy Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Zmarli w 1994