Yŏndam Yu'il (ur. 1720, zm. 1799) – koreański mistrz sŏn i doktryny (kyo).
Życiorys Pochodził z Hwasun. Został uczniem i spadkobiercą Hoama Chejŏnga.
W wieku 30 lat był już samodzielnym nauczycielem i rozpoczął wykłady w klasztorze Porim. Przez dalsze 30 lat nauczał zarówno sŏnu jak i doktryny w wielu klasztorach w całej Korei.
Zmarł w 1799 rokuChung Byung-jo. History of Korean Buddhism. Str. 195, 196.
Prace literackie i charakterystyka nauk Napisał dziesięć książek w dwudziestu jeden tomach. Hwaŏmyumanggi (5 tomów) Wongaksagi (Prywatne zapiski o Sutrze doskonałego oświecenia) (2 tomy) Hyeŏndamsagi (Prywatne zapiski o głębokich naukach) (2 tomy) Sajipsugi (Nota o Czterech Zbiorach) Kŭmganghamok (Oczyma krewetki o Diamentowej sutrze) Kisinsajok (Stopa węża na Traktacie o przebudzeniu wiary) Chegyŏnghoeyo (Istota różnych sutr) Yŏmsongch'akbyŏng (Poważny problem w Oświeconych wersach sŏnu) (2 tomy) Tosŏjŏryosŏgyo (Istotna interpretacja podsumowania do Pochodzenia różnych nauk chanu) Yŏndamjip (Zbiór Yŏndama) (4 tomy)
Większość jego tekstów zajmowała się interpretacją takich buddyjskich pism jak Cztery zbiory, Cztery nauki, Wielka nauka, które stanowiły część edukacyjnego procesu mnichów i są nim do tej pory. Do dziś tezy Yŏndama (na równi z tezami Uich’ŏma Inaka są uważane w świątyniach z buddyjskimi seminariami za najlepsze.
Yŏndam musiał także bronić buddyzmu w obliczu niemal całkowitej jego likwidacji przez konfucjańskie państwo. Jego teoria "pojednania z buddyzmem" była pod dużym wpływem sŏnu (przeciwnie do teorii Inaka, który zrównywał buddyzm z konfucjanizmem, a w praktykach konfucjańskich widział sŏn)Chung Byung-jo. History of Korean Buddhism. Str. 200-202. Podkreślał więc tożsamość ludzi i Buddy. Według niego każdy człowiek skrywa w sobie cząstkę prawdy a istotą sŏnu jest studiowanie jak złożyć w całość pokawałkowany umysł. Zwracał uwagę na to, że aby przezwyciężyć poszatkowany i niejasny umysł trzeba przywrócić pierwotny umysł, który jest szczery i prawdziwy. Nie był to pogląd oryginalny, ale w tym czasie, gdy ideologia konfucjańska odmawiała prawa istnienia buddyzmowi, podkreślanie szczególności buddyzmu, było próbą wykazania nadrzędności buddyzmu nad konfucjanizmemChung Byung-jo. History of Korean Buddhism. Str. 202.
Linia przekazu Dharmy Pierwsza liczba to kolejność pokoleń od Mahakaśjapy. (1)
Druga liczba, to pokolenie od 1 Patriarchy Chin – Bodhidharmy (28/1)
Trzecia liczba, to pokolenia mistrzów koreańskich.
63/36/7 Sŏsan Taesa (1520–1604) 64/37/8 P’yŏnyang Ŏngi (1581–1644) 65/38/9 P’ungdam Uidam (P’ungdam Ŭisim i Pungjung Hŏnsim) (1592–1665) 66/39/10 Sangbong Chŏngwon (1627–1709) 67/40/11 ? 68/41/12 ? 69/42/13 ? 70/43/14 Uich’ŏm Inak (1746–1796) 66/39/10 Woljŏ Doan (1638–1715) 67/40/11 Ch’ubung (bd) 67/40/11 Ch’ŏho (bd) 67/40/11 Suil (bd) 66/39/10 Wŏldam Sŏljŏ (bd) 67/40/11 Hwansŏng Chian (1664–1729) 68/41/12 Hamwol Haewon (1691–1770) 68/41/12 Ch’wijin Ch’ŏrim (bd) 68/41/12 Yongam Chŭngsuk(bd) 68/41/12 Hoam Chejŏng (1687–1748) 69/42/13 Yŏndam Yu'il (1720–1799) 70/43/14. Taeŭn Nang’o (1780–1841) 70/43/14. Paengnyŏn Toyŏn (1737–1807) 71/44/15. Wanho Yunu (1758–1826) 72/45/16. Ch’oŭi Ŭisun (1786–1866) 73/46/17. Sŏn’gi 73/46/17. Pŏmin 69/42/13 Sŏlpa Sang’ŏn (1710–1791) 70/43/14 Kye’un Honghwal (bd) 70/43/14 Yong’ak Sŏngni (bd) 70/43/14 Paekp’a Kŭngsŏn (1767–1852) 71/44/15 Ch’immyŏng Hansŏng (1801–1876) 71/44/15 Tobong Chŏnggwan (bd) 71/44/15 Sŏldu Yuhyŏng (1824–1889) 69/42/13 Chŏngbong Kŏan (bd) 70/43/14 Yulbong Chŏngwa (bd) 71/44/15 Kŭmhŏ Pŏpjŏm (bd) 72/45/16 Yŭngam Pongyu (bd) 73/46/17 Yŏnwŏl Pongyul (bd) 74/47/18 Manhwa Posŏn (bd) 75/48/19 Kyŏnghŏ Sŏng’u (1849–1912) 76/49/20 Yongsong (1864–1940) 76/49/20 Suwŏl (1855–1928) 76/49/20 Hyewŏl Haemyong (1861–1937) 76/49/20 Mangong Wŏlmyŏn (1872–1945) 76/49/20 Hanam Chungwŏn (1876–1951)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Koreańscy mistrzowie sŏn Kategoria:Urodzeni w 1720 Kategoria:Zmarli w 1799