Trwały nośnik () – materiał lub urządzenie umożliwiające przechowywanie informacji przez czas niezbędny, wynikający z charakteru oraz celu ich sporządzenia lub przekazania – przechowywanie zawartych na nim informacji w sposób uniemożliwiający ich zmianę lub pozwalający na odtworzenie informacji w wersji i formie, w jakiej zostały sporządzone lub przekazaneArt. 3 ustawy z 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego ().Definicja nieznacznie różni się w niektórych aktach prawnych, np. według ustawy o prawach konsumenta jest to „materiał lub urządzenie umożliwiające konsumentowi lub przedsiębiorcy przechowywanie informacji kierowanych osobiście do niego, w sposób umożliwiający dostęp do informacji w przyszłości przez czas odpowiedni do celów, jakim te informacje służą, i które pozwalają na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci”..
Trwały nośnik w praktyce W celu spełnienia definicji trwały nośnik informacji musi spełniać więc 3 kryteria: trwałości, dostępności i integralności.
Zaliczane do trwałych nośników papier z wydrukiem komputerowym, jeśli cechy jakościowe papieru i tuszu pozwolą na odczytanie zawartości wydruku do końca okresu wymaganego do przechowywania danych, dyski optyczne (CD-ROM-y) oraz inne nośniki komputerowe, które umożliwiają jednokrotne zapisanie danych i wielokrotne ich odczytywanie (np. mikrofilmy), dokumenty podpisane elektronicznie z wykorzystaniem kwalifikowanego podpisu cyfrowego, który zapewnia: autentyczność pochodzenia, dającą pewność co do autorstwa dokumentu, niezaprzeczalność, utrudniającą wyparcie się autorstwa lub znajomości treści dokumentu, integralność, pozwalającą wykryć nieautoryzowane modyfikacje dokumentu po jego podpisaniu, macierze , dokumenty wysyłane w formie PDF usługa Krajowej Izby Rozliczeniowej oparta na sieci blockchain oraz macierzach WORM usługa S3DOC firmy BCHAIN PARTNER oparta na platformie blockchain przechowującej treść dokumentów „on chain”
Niezaliczane do trwałych nośników poczta elektroniczna – nie jest nośnikiem informacji, o którym mowa w ww. definicji, jednakże np. w uzasadnieniu projektu ustawy o prawach konsumenta jest komentarz mówiący o tym, że przy komunikowaniu się poprzez pocztę elektroniczną przekazywane informacje mogą być utrwalane na trwałych nośnikach, np. na serwerze spełniającym wymogi trwałości nośnika danych strona internetowa
Ustawodawstwo Pojęcie trwałego nośnika zostało zdefiniowane m.in. w następujących polskich aktach prawnych: ustawa z 20 maja 2021 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz o Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym (tzw. „ustawa deweloperska”), ustawa z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, ustawa z 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 listopada 2009 r. w sprawie trybu i warunków postępowania firm inwestycyjnych, banków, o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, oraz banków powierniczych (uchylone w 2012 r.), ustawa z 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (wejście w życie 25 grudnia 2014 r.), oraz w prawie Unii Europejskiej: dyrektywa MiFID – Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Europy 2004/39/WE z 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych (skrót od ), dyrektywa PSD – Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Europy 2007/64/WE z 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego (skrót od ang. ), pojęcie trwałego nośnika informacji znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE (np. wyrok z 27 stycznia 2010 r. 2010/C 305/09).
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Prawo cywilne Kategoria:Prawo administracyjne