Wężojad nikobarski (Spilornis klossi) – gatunek średniej wielkości ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae). Jest endemiczny dla położonych na Oceanie Indyjskim wysp południowej części archipelagu Nikobarów: Wielki Nikobar, Mały Nikobar i Menchal.
Systematyka Jest to gatunek monotypowy. Był często uznawany za podgatunek wężojada czubatego (S. cheela), a później także za podgatunek wężojada małego (S. minimus), po tym jak wydzielono je z S. cheela.
Morfologia Upierzenie ma barwę brązową na grzbiecie, białą na brzuchu, cynamonowo-żółtą na klatce piersiowej. Ogon jest biało-brązowy, głowa czarna, policzki szare, szyja brązowo-żółta, nogi i oczy żółte. Wężojady nikobarskie osiągają długość 38–42 cm, a rozpiętość ich skrzydeł wynosi 85–95 cm.
Ekologia i zachowanie Żyją głównie w lasach pierwotnych, najczęściej wśród koron drzew, na wysokości od 0 do 640 m n.p.m. Żywią się głównie gadami, gryzoniami oraz mniejszymi ptakami.
Status zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2023 roku uznaje wężojada nikobarskiego za gatunek zagrożony (EN – endangered). Wcześniej, od 2002 roku, kiedy to został po raz pierwszy sklasyfikowany przez tę organizację jako osobny gatunek, był zaliczany do kategorii „bliski zagrożenia” (NT – near threatened). W 2001 roku gatunek był opisywany jako pospolity, ale w roku 2012 – jako rzadki. Liczebność szacuje się na 150–370 dorosłych osobników z bardziej prawdopodobną liczebnością między 150 a 180 ptaków. Trend liczebności populacji nie jest określony.
Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Jastrzębiowate Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Fauna endemiczna Indii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1902 roku