mały|Grób Stefana Janusza Bratkowskiego na cmentarzu Powązkowskim Stefan Janusz Bratkowski (ur. 25 lipca 1890 w Warszawie, zm. 25 listopada 1941 w Wilnie) – oficer Wojska Polskiego, dyplomata, urzędnik konsularny, oficer Związku Walki Zbrojnej.
Życiorys Absolwent Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie oraz Politechniki Praskiej (Pražská polytechnica).
W lipcu 1914 wstąpił do oddziałów strzeleckich. Pod koniec miesiąca został przydzielony do 1. kompanii III baonu 1 Pułku Piechoty Legionów Polskich. 20 września 1914 został ranny pod Nowym Korczynem. W grudniu 1914 leczył się w szpitalu w Wiedniu. Na froncie służył do połowy maja 1915. Następnie był w oddziałach intendentury I Brygady Legionów Polskich. Jesienią 1915 wrócił na front i został przydzielony do Parku Amunicyjnego 1 Pułku Artylerii jako podoficer. W lipcu 1917 zwolniony z LP.
Wstąpił do polskiej służby zagranicznej pełniąc m.in. funkcje: urzędnika MSZ (1919–1921), konsula w Ostrawie (1921), urzędnika w MSZ (1921–1927), w międzyczasie kons. p.o. kier. konsulatu generalnego w Monachium (1926)Paweł Ceranka, Krzysztof Szczepanik (opr.): Urzędy konsularne Rzeczypospolitej Polskiej 1918-1945 : informator archiwalny, Ministerstwo Spraw Zagranicznych/Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych Warszawa 2020, członka Górnośląskiej Komisji Mieszanej (Gemischte Kommission für Oberschlesien) w Katowicach (1927–1929), radcy MSZ (1929–1931) i delegata na rozmowy polsko-niemieckie (1929–1930), urzędnika w Komisariacie Generalnym RP w Gdańsku (1931–1932), kier. konsulatu we Wrocławiu (1932–1936), zastępcy kier. konsulatu generalnego w Monachium (1936). W składzie redakcji wydawanej w Wilnie podziemnej gazetki „Polska w Walce” (1940–1941).
W czasie pełnienia funkcji konsula we Wrocławiu uratował 150 rodzin niemieckich Żydów o polskich nazwiskach przed hitlerowskim pogromem i pomógł im wyjechać z Niemiec do Polski, skąd udali się na Zachód. Informacje o planach pogromu uzyskał, gdyż pracował również jako oficer wywiadu RPRzeczpospolita z 13 stycznia 2001.
8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 26. lokatą w korpusie oficerów rezerwy taborowych. Posiadał przydział w rezerwie do 2 Dywizjonu Taborów w Lublinie. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Starogard. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Był wówczas „reklamowany na 12 miesięcy”.
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 105-3-28).
Ojciec dziennikarza Stefana Bratkowskiego i ekonomisty Andrzeja Bratkowskiego.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (6 czerwca 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.Rocznik służby zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1933 r. Klub Urzędników Polskiej Służby Zagranicznej, Warszawa – 1933. Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1934) „za zasługi na polu pracy państwowej w dziale służby zagranicznej”. Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia
Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest ?, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, Warszawa 1938, s. 69–70.
Kategoria:Absolwenci XVIII Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Zamoyskiego w Warszawie Kategoria:Absolwenci Politechniki Czeskiej w Pradze Kategoria:Członkowie Związku Patriotycznego Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Konsulowie II Rzeczypospolitej w Czechosłowacji Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 2 Dywizjonu Taborów Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Podoficerowie Legionów Polskich Kategoria:Podporucznicy taborów II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy w Wolnym Mieście Gdańsku Kategoria:Radcy MSZ II Rzeczypospolitej Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1941