Frank White Jr. (ur. 4 września 1950) – amerykański baseballista, który występował na pozycji drugobazowego.
W lipcu 1970 podpisał kontrakt jako wolny agent z Kansas City Royals i początkowo grał w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Omaha Royals, reprezentującym poziom Triple-A. W Major League Baseball zadebiutował 12 czerwca 1973 w meczu przeciwko Baltimore Orioles. W 1977 po raz pierwszy otrzymał Rawlings Gold Glove Award, zaś rok później po raz pierwszy wystąpił w Meczu Gwiazd.
W sezonie 1980 wystąpił we wszystkich meczach American League Championship Series, w których Royals pokonali New York Yankees 3–0 i uzyskali pierwszy w historii awans do World Series; White uzyskał średnią uderzeń 0,545, zaliczył 3 RBI i został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem serii. W World Series Royals przegrali z Philadelphia Phillies w sześciu meczach. W 1985 zdobył mistrzowski tytuł World Series. White ustanowił rekord MLB, występując z trzeciobazowym George’em Brettem w 1914 meczach. Karierę zawodniczą zakończył w 1990 roku.
W późniejszym okresie był między innymi trenerem pierwszej bazy w Boston Red Sox (1994–1996) i menadżerem zespołu farmerskiego Kansas City Royals Wichita Wranglers (2004–2006). W styczniu 2012 został trenerem pierwszej bazy w występującym w niezależnej lidze baseballowej American Association of Independent Professional Baseball zespole Kansas City T-Bones.
+ Nagrody i wyróżnieniaNagroda/wyróżnienieLataŹródło5× All-Star 1978, 1979, 1981, 1982, 1986ALCS MVP 1980Zwycięzca w World Series 19858× Gold Glove Award 1977–1982, 1986, 1987 Silver Slugger Award 1986# 20 zastrzeżony przez Royals1995
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy baseballiści Kategoria:Baseballiści Kansas City Royals Kategoria:Urodzeni w 1950