(łac. nie można mieć służebności na własnej rzeczy) – zasada rzymskiego prawa rzeczowego, zgodnie z którą nie można ustanawiać ani posiadać służebności na rzeczy własnej.

Zasada ta została sformułowana przez Paulusa, a za nim cytowana w Digestach Justyniana:

Zasadę tę rozwija Ulpian, co zostało zawarte w Digestach Justyniana:

W przypadku zejścia się w jednej osobie prawa własności i służebności (jeśli uprawniony nabył własność na rzeczy cudzej) służebność gasła. Ograniczona treść służebności jest w zakresie treści najszerszego prawa rzeczowego – prawa własności, a dodatkowo dotychczasowa rzecz służebna przestawała być rzeczą cudzą.

Obecnie zasadę tę w polskim prawie cywilnym wyraża art. 247 Kodeksu cywilnegoUstawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny ().

Przypisy

Kategoria:Łacińskie zwroty i paremie prawnicze