Michał Fuksa (ur. 22 września 1916 w Łubnie, zm. 22 lipca 1989 w Krakowie) – profesor zwyczajny Akademii Górniczo-Hutniczej, specjalista budownictwa lądowego, wykładowca akademicki.

Życiorys Urodził się w Łubnie na Podkarpaciu jako syn Jana i Katarzyny z domu Łazor. Uczęszczał do Gimnazjum Męskiego im. Królowej Zofii w Sanoku, zaś w 1936 ukończył Gimnazjum Staroklasyczne im. Kazimierza Morawskiego w Przemyślu. Od 1937 do września 1938 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Jarosławiu przy 24 Dywizji Piechoty w stopniu plutonowego podchorążego. W 1938 rozpoczął studia na Wydziale Prawa UL. Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej, a następnie w okresie okupacji niemieckiej ziem polskich (1939–1945) pracował jako technik przy budowie dróg i mostów w rejonie Krosna i Jasła. U schyłku wojny pod koniec kwietnia 1945 rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Śląskiej, a następnie kontynuował je na Wydziałach Politechnicznych Akademii Górniczej w Krakowie. W kwietniu 1949 otrzymał tytuł magistra inżyniera budowy dróg i mostów. Był zatrudniony w Wydziałach Politechnicznych AGH: do 1949 jako młodszy asystent w Katedrze Geometrii Wykreślnej, do 1950 jako asystent w Katedrze Budowy Mostów, do 1953 jako starszy asystent w Katedrze Statyki i Wytrzymałości Materiałów. Następnie został zastępcą profesora w Katedrze Budownictwa Żelbetowego na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej, funkcjonując jako kierownik Zakładu Konstrukcji Żelbetowych. Został docentem etatowym 1 lipca 1958. Od 1953 do 1956 był prodziekanem, a w latach akademickich 1956/1957 i 1957/1958 dziekanem Wydziału Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej (obecnie Wydział Inżynierii Lądowej PK). 6 czerwca 1959 uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej za pracę pt. „Dojrzewanie betonu w obudowie mrożonych szybów górniczych”.

Od 1949 do 1953 był jednocześnie pracownikiem przedsiębiorstw „Energoprojekt”, „Miastoprojekt” oraz w Centralnym Biurze Studiów i Projektów w Krakowie, zaś później działał jako konsultant, weryfikator, członek rad technicznych w ramach biur projektowych. od października 1960 pracował w Akademii Górniczo-Hutniczej obejmując po Izydorze Stelli stanowisko kierownika Katedry Budownictwa na Wydziale Geodezji Górniczej, zaś po przemianie z 1969 został kierownikiem Zakładu Budownictwa i Inżynierii. W 1964 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Od 1964 do 1966 był prodziekanem, a w latach 1966–1969 i 1975–1981 dziekanem Wydziału Geodezji Górniczej. W 1981 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. 30 września 1986 odszedł na emeryturę.

Był specjalistą w dziedzinie budownictwa lądowego, zwłaszcza konstrukcji żelbetowych i fundamentowania budowli. Działał w zakresie zabezpieczenia budowli i obiektów przemysłowych, użyteczności publicznej oraz zabytków, w tym w obszarze Starego Miasta w Krakowie. W latach 1962–1967 oraz 1970–1989 był przewodniczącym Rady Naukowo-Technicznej zespołu Rzeczoznawców Krakowskiego Oddziału Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa, od 1968 przewodniczącym Komisji Nauk PZiTB. Członek Rady Naukowej Instytutu Materiałów i Konstrukcji Budowlanych (IMiKB), od 1980 do 1986 pełnomocnik Rektora AGH ds. Odnowy Zabytków Krakowa, członek Komisji Nauk Technicznych Polskiej Akademii Nauk, Prezydium Komisji Naukowo-Problemowej KRAKÓW 2000 PAN.

Był autorem ok. 80 publikacji, ponad 700 prac naukowo-badawczych i opracowań dla celów przemysłu, także ekspertyz.mały|Grób prof. Michała Fuksy na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie

Zamieszkiwał przy Alei Juliusza Słowackiego w Krakowie. Został pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty (kwatera LXXXV-19,20-68,69,70,71).

Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej (15 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 15 stycznia 1955 r. Nr 0/165 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego. Medal Komisji Edukacji Narodowej Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” Złota Honorowa Odznaka Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa Srebrna Honorowa Odznaka Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa Medal 40-lecia Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa Złota Honorowa Odznaka Naczelnej Organizacji Technicznej Srebrna Honorowa Odznaka Naczelnej Organizacji Technicznej Złota Odznaka za Zasługi dla Ziemi Krakowskiej Złota Odznaka za pracę społeczną dla miasta Krakowa

Nagrody Nagroda Rektora AGH Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki

Publikacje Technologia betonu (1956, współautorzy: Bronisław Kopyciński, Władysław Muszyński). Artykuł: Zastosowanie pali Mega do zabezpieczania filara w kościele św. Piotra i Pawła w Krakowie w rozdziale: Zagadnienia podłoża i inżynierskich obiektów zabytkowy w publikacji: Odnowa staromiejskich zespołów zabytkowych. Tom I (Kraków 1986, współautorzy: Stanisław Barycz, Aleksander Wodyński).

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie Kategoria:Naukowcy związani z Sanokiem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie Kategoria:Podoficerowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polscy inżynierowie budownictwa Kategoria:Uczniowie Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki Kategoria:Zmarli w 1989