Zaraza w Poznaniu – epidemia nieznanej choroby (tzw. morowe powietrze), która miała miejsce w Poznaniu latem 1625.
Epidemia ogarnęła początkowo przedmieścia: Święty Marcin, Święty Wojciech, Śródkę, Ostrówek i Chwaliszewo, by w końcu przedostać się do wnętrza murów miejskich Poznania. Miasto uległo prawie całkowitemu wyludnieniu, gdyż większość mieszkańców, w tym wszyscy zamożniejsi, uciekli do okolicznych wsi i miasteczek. Zbiegli praktycznie wszyscy księża związani z kapitułą katedralną - pozostali tylko dwaj kapłani. Wcześniej skarbiec katedralny przeniesiono w obręb murów - do kolegiaty św. Marii Magdaleny. Oprócz choroby, na którą zmarło około 6000 osób, miasto nawiedziła klęska głodu, gdyż zerwane zostały dostawy żywności. Głód był przyczyną śmierci następnych około 6000 ludziZygmunt Boras, Lech Trzeciakowski, W dawnym Poznaniu, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1971, s.160.
Przypisy
Kategoria:Epidemie w I Rzeczypospolitej Kategoria:Historia Poznania 1453–1789 Kategoria:Wydarzenia 1625