Raptularzyk rodziny Korycińskich – dziennik prowadzony w latach 1541-1649 przez czterech przedstawicieli rodziny Korycińskich herbu Topór: Mikołaja, starostę parcowskiego; Mikołaja, starostę przedeckiego; Krzysztofa Piotra, burgrabię krakowskiego oraz Stefana, kanclerza wielkiego koronnego.
Dziennik podarowany został "słynnemu z erudycyj" Mikołajowi Korycińskiemu przez Sebastiana Dziatkowskiego 19 maja 1562 roku.
Historia wydania z 1885 roku W 1862 roku odbył się w Krakowie szereg spotkań tamtejszego Towarzystwa Naukowego, na którym Konstanty Hoszowski odczytał swą pracę pod tytułem O znakomitych zasługach w kraju rodziny Korycińskich. Pismo to pierwotnie wydane zostało w XXIX-tym tomie Roczników Towarzystwa, a później (również w 1862 roku) wydane jako osobna publikacja.
Raptularzykiem... zajął się Kajetan Kraszewski, który opatrzył wydanie obszernymi komentarzami, nie szczędząc w epilogu słów pełnych szacunku i pamięci o rodzinie, której członkowie poświęcili tak dużo dla ojczyzny oraz byli w każdej chwili gotowi jej służyć.
Autor przedruku podpisał wydanie: "Romanów, d. 15 grudnia 1885 r." oraz tak opisywał dziennik Korycińskich:
Treść dziennika Korycińscy w Raptularzyku... notowali wszystkie ważniejsze fakty ze swojego życia. Stanowi to zatem kapitalne źródło wiedzy na temat stosunków rodzinnych w sferze najbliższej rodziny poszczególnych autorów. Ze względu na zawiłe i niejasne biogramy niektórych członków rodziny, fakty zapisane w tym dzienniku rzucają nowe światło na wiele wydarzeń.
Mikołaj Koryciński, starosta przedecki, kłodawski, solecki oraz żupnik krakowski pisał:
Krzysztof Piotr Koryciński, starosta gniewkowski oraz kasztelan sądecki i wojnicki; założyciel Alwerni pisał:
Stefan Koryciński, kanclerz wielki koronny pisał
Przypisy