thumb|350px|Lampiony na rzece Kuzuryū w prefekturze Fukui, obchody w świątyni Eihei-ji – buddyjskie obrzędy w Japonii ku czci zmarłych.
Za ich początek uważa się ofiary złożone przez ucznia Buddy o imieniu Mokuren Sonja (sanskr. Maudgalyayana), mające uchronić jego zmarłą matkę od mąk piekielnych. Dzięki swojej mocy widział jej cierpienia i był bardzo nieszczęśliwy z tego powodu. Budda przykazał mu zatem przynieść dary dla mnichów. Kiedy uczeń to uczynił, jego matka została uwolniona od cierpień. Z radości zaczął tańczyć i stąd wziął się taniec bon-odori.
W Japonii obrzędy urabon pojawiły się w 606 roku. Od 733 roku były dorocznym świętem dworskim. Zostały również zaadaptowane przez wyznawców shintō. Od okresu Edo zaczęły się ujednolicać.
Obecnie są w Japonii powszechnie obchodzonym świętem, w okresie od połowy lipca do połowy sierpnia, przez 2 do 5 dni. Na te święta Japończycy często wracają w rodzinne strony.
Charakterystycznymi obrzędami są: zdobienie domowych ołtarzyków (butsudan); ofiary z owoców i ryżu; zapalanie lampionów bon-dōrō; mukaebi - "ogniska powitania" (ogniska palone pierwszej nocy święta O-bon, na powitanie powracających duchów zmarłych; odwiedzanie grobów; zapalanie pochodni przed domami; tōrō-nagashi - puszczanie na wodę płonących lampionów; okuribi - "ogniska pożegnania" (ogniska odprowadzające dusze zmarłych ostatniej nocy świąt); tańce bon-odori.
Zobacz też O-bon Butsudan Ullambana (Ancestor Day)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Święta buddyjskie Kategoria:Buddyzm japoński Kategoria:Śmierć w kulturze