Magdalena Georgiewa Maleewa, po mężu Nokowa (; ur. 1 kwietnia 1975 w Sofii) – bułgarska tenisistka, mistrzyni US Open z 1990 roku w grze pojedynczej dziewcząt.
Profesjonalną karierę rozpoczęła w 1989 roku, a zakończyła w październiku 2005 turniejem w Zurychu.
Ogółem wygrała 10 turniejów WTA w grze pojedynczej i 4 w grze podwójnej. W styczniu 1996 była przez tydzień notowana na 4. miejscu rankingu WTA. Tenisistkami są również jej siostry, Katerina i Manuela. Wszystkie były trenowane przez matkę, Julię Berberjan i wszystkim udawało się wejść do czołowej dziesiątki rankingu światowego.
W lipcu 2004 roku została żoną Ljubomira Nokowa. 27 czerwca 2007 Magdalena Maleewa urodziła swoją pierwszą córkę, Julię.
Kariera tenisowa Pierwszy rok w zawodowym tenisie (1989) Pierwszy mecz zawodowy Magdalena Maleewa – Anna Foldenyi 6:3 6:0 Bari, 9 kwietnia 1989
Swój pierwszy zawodowy turniej nieomal by wygrała. Jako 14-latka uległa w finale turnieju ITF w Bari Niemce Evie-Marii Schuerhoff, ale urwała jej seta i ogólnie zaprezentowała się z bardzo dobrej strony. Wynik finału 2:6, 6:1, 7:6(5).
Później wzięła udział w dwóch innych turniejach ITF w Palermo i Casercie, gdzie osiągnęła odpowiednio półfinał i drugą rundę. W Casercie uległa Polce – Katarzynie Nowak, dla której było to jedno z największych zwycięstw w karierze.
W kolejnych turniejach – European Open, French Open i imprezie WTA w Arhachonie odpadała w pierwszych rundach eliminacji. W Szwajcarii przegrała z Niemką Sabine Hack, w Paryżu z Brazylijką Luciana Corsato-Owsianka, a podczas turnieju w USA z Włoszką Barbarą Romano.
23 lipca 1989 roku po przegranej w trzeciej rundzie eliminacji do Belgian Open, występując jako szczęśliwa przegrana zadebiutowała w cyklu WTA. W pierwszej rundzie pokonała turniejową 5. Brazylijkę Neige Dias. Uległa Leonie Laskovej (6:4, 6:0).
Debiut w turnieju WTA Magdalena Maleewa – Neige Dias 2:6 6:3 6:2 Bruksela, 1989
Wystartowała w turnieju IV kategorii w United Jersey (Nowy Jork). W pierwszej rundzie trafiła na będącą wówczas na szesnastej pozycji w rankingu Czeszkę Hanę Mandlíkovą, z którą przegrała w dwóch setach do czterech i dwóch.
Do końca roku przegrała jeszcze w pierwszej rundzie eliminacji do US Open (porażka z Kimberly Po i turnieju piątej kategorii w Arizonie (z Nicole Bradtke). Sezon zakończyła na 211 miejscu na świecie.
Śladem sióstr (1990) Na początku roku wystartowała w kwalifikacjach do Australian Open. W pierwszej rundzie pokonała Elizabeth Minter (6:3, 6:4). W drugiej rundzie rozegrała dramatyczny mecz z Angélicą Gavaldón. Pierwszego seta wygrała do czterech. W drugim prowadziła 4:1 i serwowała po czym przegrała kolejne 5 gemów i ostatecznie mecz wynikiem 4:6, 6:4, 6:2.
Na początku lutego wystartowała w turnieju Fernleaf Classic w Nowej Zelandii. Bez straty seta przeszła eliminacje (pokonała w nich m.in. Naoko Sawamatsu. W pierwszej rundzie pokonała Rennae Stubbs 6:2, 6:2. Później rozstawioną z 8. Luise Field (7:5, 3:6, 6:1). W ćwierćfinale poległa znakomitej Belgijce Sabine Appelmans. Awansowała na 158. miejsce WTA.
Po tournée po Australii Bułgarka wystartowała w dwóch turniejach ITF we Francji, w obu odpadała po przegranych z niżej sklasyfikowanymi rywalkami w pierwszych rundach.
Poleciała do Japonii na turniej Suntory Japan. W pierwszej rundzie eliminacji pokonała Kathy Jordan (6:3, 6:3). W drugiej uległa Clarke Wood w niezwykle zaciętym meczu dwukrotnie do sześciu.
Podczas imprezy w Singapurze przegrała w drugiej rundzie z Marianne Werdel 5:7, 6:0, 6:0.
20 maja wystartowała w turnieju I kat. Berlin Open. Z trudem przeszła eliminacje (w II r. zacięty bój z Tine Larsen (3:6, 6:2, 7:5). W pierwszej rundzie pokonała Andreę Temesvári do dwóch i do jednego. W drugiej rundzie rozstawioną z „13” Helen Kelesi, która skreczowała przy stanie 0:6 dla Maleewej. Dotarła do 3 rundy gdzie już czekała potężna Monica Seles, zajmująca wówczas 3. miejsce w rankingu (za Graf i Navrátilovą). Magdalena przegrała do 3 i do 2. Awansowała na 128. miejsce w rankingu.
Debiut w Wielkim Szlemie Magdalena Maleewa – Florencia Labat 6:7(3), 6:4, 6:3 French Open, 1990
Wygrała 3 mecze kwalifikacji do wielkoszlemowego French Open, nie tracąc nawet seta. W pierwszej rundzie podczas dramatycznego meczu pokonała Florencie Labat (6:7(3), 6:4, 6:3), a drugiej Reginę Kordovą (6:2, 6:3). W trzeciej rundzie uległa rozstawionej z szesnastką Laurze Arrayi (1:6, 3:6). Po tym turnieju była 111 rakietą na świecie.
Występ w Wimbledonie zaczęła na zwycięstwie w pierwszym meczu ze Szwedką Catariną Lindqvist, a zakończyła na drugiej rundzie po porażce z Robin White 4:6, 7:5, 6:4.
5 sierpnia zadebiutowała w Canadian Open. W pierwszej rundzie pokonała Kathy Jordan do 4 i do 3. W drugiej trafiła na swoją najstarszą siostrę, rozstawioną z 4 Manuelę Maleewą. Skreczowała przy stanie 1:4. Awansowała na 90. miejsce WTA.
Podczas US Open już w pierwszej rundzie trafiła na drugą z sióstr Katerinę Maleewą – turniejowy nr 7 – przegrała 6:3, 6:1.
Wystąpiła potem w Tokio. W pierwszej rundzie rozgromiła Kumiko Okamoto (6:3, 6:4). W drugiej rundzie trafiła na nr 6 Jennifer Capriati. Przegrała 2:6, 4:6.
Do końca roku grała jeszcze w Moskwie i Brighton. Przegrywała w drugich rundach. Odpowiednio z Indyjką Leilą Maskhi (2:6, 1:6) i Czeszką Heleną Sukovą (4:6, 1:6). Rok zakończyła na 72 miejscu na świecie.
Droga do czołówki (1991–1992) Na początek sezonu wystąpiła w Brisbane. Uległa Łarysie Neiland 1:6, 2:6.
Podczas Australian Open eliminowała kolejno Michelle Jaggard-Lai (6:4, 5:7, 6:4), Claudine Toleafoa (6:0, 6:3), Rosalyn Nideffer (6:4, 6:3). W czwartej rundzie trafiła znowu na swoją siostrę Katerinę Maleewą – przegrała w dwóch krótkich setach do dwóch i do trzech. Awansowała na 51. miejsce.
Od turnieju w Melbourne do kwietnia notowała słabsze występy. W kwietniu doszła do finału w Bol, przegranego w Sandrą Cecchini (4:6, 6:3, 5:7). Zanotowała awans na 33. miejsce.
Do końca roku drugą rundę przeszła jedynie w Mediolanie (przegrała z Mary Joe Fernández. Odpadała w pierwszych i drugich rundach m.in. z Graf, Capriati, siostrą Kateriną, Zina Garrison i Pam Shriver.
Głównie dzięki dobrej pierwszej połowie roku zakończyła sezon na 38 miejscu.
Rok 1992 to rok głębokiej zmiany Magdaleny. W Brisbane dotarła do półfinału. W Australian Open odpadła w pierwszej rundzie.
W Tokio pokonała Brendę Schultz, Jennifer Capriati, Helenę Sukovą, uległa Martinie Navrátilovej 2:6, 2:6. Środek sezonu to nieco słabsza forma Magdaleny. Jednakże w sierpniu sięgnęła po swoje pierwsze turniejowe zwycięstwo. Triumfowała w San Marino. W finale w Federicą Bonsignori wygrała do sześciu i do czterech. Na olimpiadzie w Barcelonie uległa Steffi Graf.
Jej największy wielkoszlemowy sukces to ćwierćfinał US Open 92. W drugiej rundzie wyeliminowała nr 3 – Navrátilovą. W czwartej rundzie uległa swojej siostrze Manueli. W Lipsku uległa Graf w 3. rundzie. W Linzu uległa Navrátilovej, a w Brighton - Tauziat.
Rok zakończyła na 20. miejscu na świecie.
Pierwsza 10. WTA (1993) Rok zaczęła od występu w Brisbane. Jako turniejowa 2 w finale uległa rozstawionej z 1. hiszpance Conchicie Martínez 3:6, 4:6.
W Australian Open uległa Niemce Graf 3:6, 3:6 w czwartej rundzie.
W Torayu rozgrywanym w Tokio uległa Pam Shriver 4:6, 3:6 w drugiej rundzie. Japonia nie była dla niej szczęśliwa. Tydzień później jako turniejowa 3. uległa Kimiko Date w trzeciej rundzie w Osace. Mimo to awansowała na 15. miejsce WTA.
Wzięła udział w wielkim turnieju w Indian Wells, gdzie jako nr 3. uległa Helenie Sukovej 1:5, 5:7. W ćwierćfinale w Barcelonie odpadła z Coetzer, musiała kreczować z powodu kontuzji nadgarstka. 30 kwietnia cały świat, nie tylko tenisowy zwrócił oczy na Magdalenę. W trzecie rundzie Citizen Cup walczyła z Monicą Seles. Magdalena przegrała pierwszego seta do czterech. W drugim przełamała Seles i było 3:0 dla Maleewej. Monica jednak wzięła się w garść i wygrała następne 4 gemy. Przerwa po 7 gemie doprowadziła Magdalenę Maleewą do swojego jedynego zwycięstwa nad Seles. Podczas przerwy Seles została zaatakowana przez nożownika – wielbiciela Graf (wcześniej Seles odebrała Graf miejsce liderki WTA). Magdalena, wobec nie kontynuowania przez Seles uczestnictwa w turnieju, awansowała do półfinału, gdzie uległa łatwo Sánchez Vicario do dwóch i do sześciu. Przez swój start w półfinale awansowała na 10. miejsce – najwyższe w dotychczasowej karierze. Prasa nie zostawiła na Magdalenie suchej nitki. Gazety na całym świecie pisały, że powinna była wycofać się z turnieju po ataku na Seles. Została rozstawiona z 9 na French Open. W czwartej rundzie uległa Anke Huber w niezwykle zaciętym trzysetowym meczu (6:2, 4:6, 8:6). Miała 7 piłek meczowych – nie wykorzystała ani jednej. Wimbledon zakończyła na trzeciej rundzie. Uległa Yayuk Basuki do czterech i do dwóch. W San Diego doszła do ćwierćfinału. Uległa Conchicie Martínez 3:6, 2:6. W ćwierćfinale w Los Angeles została pokonana przez Lori McNeilw zaciętym meczu 1:6, 7:6(4), 7:5. Na US Open doszła do czwartej rundy, gdzie uległa podobnie jak przed rokiem swojej siostrze, z tym że teraz Katerinie. Do końca roku wystartowała w Lipsku, Zurychu i Mastersie. Przegrywała odpowiednio z Janą Novotną, Martiną Navrátilovą i Anke Huber.
Gwiazda świeci coraz jaśniej (1994) Rok 1994 rozpoczęła od startu w Brisbane, osiągnęła półfinał i walkowerem poddała mecz z Florencją Labat. Podczas Australian Open doszła do 4. rundy. Bez straty seta pokonała Sandrę Cacić, Jelenę Lichowcewą i Naoko Sawamatsu. Uległa hiszpance Arantxie Sánchez Vicario 4:6, 6:1, 6:3. W Chicago doszła do półfinału. Kreczowała w meczu z młodą Chandą Rubin, jednakże wcześniej odniosła swoje drugie i ostatnie zwycięstwo nad Martiną Navrátilovą (6:4, 6:3).
Historia występów wielkoszlemowych Legenda
Występy w grze pojedynczej Turniej 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 Tytuły Z–P Australian Open A Q2 4R 1R 4R 4R 1R A A 1R A 1R 1R 4R 3R 2R 3R 0 / 12 17 – 12French Open Q1 3R 1R 3R 4R 1R 2R 4R 1R A 1R 3R 1R 1R 4R 4R 2R 0 / 15 20 – 15Wimbledon A 2R 1R 1R 3R 2R A 2R 3R A A 2R 4R 4R 2R 4R 4R 0 / 13 21 – 13 US Open Q1 1R 2R QF 4R 4R 2R 1R 3R A A 2R 2R 3R 1R 2R 2R 0 / 14 20 – 14 Ranking na koniec roku 216 73 38 20 16 11 6 19 36 115 89 22 16 14 30 25 52 0 / 54 78 – 54
Występy w grze podwójnej Turniej 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 Tytuły Z–P Australian Open A A 1R 3R 2R A 1R A A A A A 3R 2R 1R 3R A 0 / 8 8 – 8 French Open A A 1R 1R 3R 1R A A A A A A 2R A 1R 1R A 0 / 7 3 – 7 Wimbledon A A 1R 1R 3R 1R A A A A A A 1R A 3R A A 0 / 6 4 – 6 US Open A 1R 1R 1R 1R 2R A A A A A 1R 1R A QF A 2R 0 / 9 5 – 9 Ranking na koniec roku 576 83 97 101 35 131 824 - 363 892 340 129 92 54 14 51 92 0 / 30 20 – 30
Występy w grze mieszanej Turniej 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 Tytuły Z–P Australian Open A A A A A A A A A A A A A A A A A 0 / 0 0 – 0 French Open A A A 2R A A A A A A A A 1R A A A A 0 / 2 1 – 2 Wimbledon A A A A A A A A A A A A A A A A 1R 0 / 1 0 – 1 US Open A A A A A A A A A A A A A A A A A 0 / 0 0 – 0 0 / 3 1 – 3
Finały turniejów WTA
Gra pojedyncza 21 (10–11)
Gra podwójna 10 (5–5)
Występy w Turnieju Mistrzyń W grze pojedynczej RokRezultatRywalkaWynik 1993 I runda Anke Huber 4:6, 6:1, 7:6(5) 1995 I runda Brenda Schultz-McCarthy 2:6, 6:7(4) 2001 I runda Jennifer Capriati 6:2, 3:6, 3:6 2002 Ćwierćfinał Jennifer Capriati 2:6, 6:4, 1:6
Występy w igrzyskach olimpijskich Gra pojedyncza