Antoni Zawadzki, niem. Anton Zawadzki-Graßl von Rechten Ritter (ur. 18 marca 1859 w Wiedniu, zm. 24 stycznia 1928 w Siarach) – generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Antoni Zawadzki urodził się 18 marca 1859 roku w Wiedniu. Maturę złożył w Tarnowie po czym wstąpił do cesarskiej i królewskiej armii. W latach 1878–1881 był słuchaczem Terezjańskiej Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt. Przez kolejnych osiem lat pełnił służbę w Galicyjskim Pułku Ułanów Nr 1. W 1889 roku został przeniesiony do Pułku Huzarów Nr 4, a w 1894 roku do Pułku Ułanów Obrony Krajowej Nr 3 w SamborzeSchematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrat Vertretenen Königreiche une Länder für 1894, Wiedeń 1894, s. 81, 428.. Od 1904 pełnił służbę w Pułku Ułanów Obrony Krajowej Nr 4, który stacjonował w Ołomuńcu, i którego dowódcą w latach 1904–1910 był pułkownik Emil TarłowskiSchematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrat Vertretenen Königreiche une Länder für 1911, Wiedeń 1910, s. 391, 416.. Po awansie na majora został w tym pułku dowódcą I dywizjonu. W 1910 roku na własną prośbę został przeniesiony w stan spoczynku. W 1914 roku został reaktywowany i wyznaczony na stanowisko komendanta stacji i etapu oraz komendy uzupełnień w Gródku Jagiellońskim. Od 1915 roku pełnił służbę w Generalnym Gubernatorstwie Wojskowym w Polsce. Początkowo, jako komendant obwodu w Lubartowie, następnie inspektor gospodarki, a od października 1917 roku komendant obwodu w Puławach.
18 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownikaDziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 27 listopada 1918 roku, poz. 91.. Z dniem 30 listopada 1918 roku został przeniesiony z rezerwy personalnej do dowództwa miasta Warszawy na stanowisko dowódcyDziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 7 grudnia 1918 roku, poz. 197.. 28 czerwca 1919 roku został przeniesiony, jako oficer nadliczbowy, do 3 pułku Ułanów Śląskich z pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku komendanta miasta WarszawyDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 74 z 8 lipca 1919 roku, poz. 2416.. 29 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiejDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 21 z 9 czerwca 1920 roku, poz. 547.. 11 czerwca 1920 roku Naczelny Wódz, na wniosek Ogólnej Komisji Weryfikacyjnej, przyznał mu tytuł generała podporucznikaDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 23 z 23 czerwca 1920 roku, poz. 597.. Z dniem 1 kwietnia 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu rzeczywistego generała podporucznika z prawem noszenia munduruDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 15 stycznia 1921 roku, poz. 96. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 2 kwietnia 1921 roku, poz. 430.. Od 5 maja 1922 roku, po wejściu w życie ustawy z dnia 23 marca 1922 roku o podstawowych obowiązkach i prawach oficerów Wojsk Polskich, przysługiwał mu tytuł generała brygady.
26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygadaDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 738.. Na emeryturze mieszkał w miejscowości RokitnaRocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1577. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1406.. Zmarł 24 stycznia 1928 roku w Siarach, w gminie Sękowa„Polska Zbrojna” Nr 28 z 28 stycznia 1928 roku, s. 4..
Syn generała, doktor Aleksander Ostoja-Zawadzki urodzony 28 listopada 1896 roku we Lwowie, kapitan rezerwy 6 dywizjonu artylerii konnej i wicedyrektor Powszechnego Banku Kredytowego, zginął 4 grudnia 1928 roku w Warszawie, w pojedynku z Stanisławem Strumph-Wojtkiewiczem. Aleksander był żonaty z Marią, córką Władysława Długosza i Kamili.
Ordery i odznaczenia Krzyż za 25-letnią Służbę Wojskową (niem. Militärdienstzeichen für Offiziere 3. Klasse) Brązowy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii Krzyż Jubileuszowy Wojskowy
Awanse porucznik (niem. Leutnant) - 1 września 1881 starszy porucznik (niem. Oberleutnant) - 1 listopada 1886 rotmistrz (niem. Rittmeister 2. Klasse) - 1 maja 1893 rotmistrz (niem. Rittmeister 1. Klasse) - 1 maja 1893 major (niem. Major) – 1 maja 1905 podpułkownik (niem. Oberstleutnant) – 1 maja 1909 pułkownik (niem. Oberst) – 1917 tytularny generał podporucznik - 11 czerwca 1920 generał podporucznik - 1 kwietnia 1921 generał brygady - 1922, zatwierdzony 26 października 1923
Przypisy
Bibliografia Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych. Roczniki Oficerskie 1923 i 1924. Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
Kategoria:Urodzeni w 1859 Kategoria:Ludzie urodzeni w Wiedniu Kategoria:Absolwenci Terezjańskiej Akademii Wojskowej Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie związani z Warszawą Kategoria:Oficerowie 3 Pułku Ułanów Śląskich Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Jubileuszowym Pamiątkowym dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii Kategoria:Polacy odznaczeni Odznaką za Służbę Wojskową (Austria) Kategoria:Polacy – oficerowie cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej Kategoria:Polacy – oficerowie kawalerii cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Jubileuszowym Wojskowym Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urzędnicy Generalnego Gubernatorstwa Lubelskiego 1915–1918 Kategoria:Zmarli w 1928