Franciszek Harłacz (ur. 16 sierpnia 1924 w Leszczawce, zm. 3 lipca 2000 w Sanoku) – polski żołnierz, inżynier, pracownik przemysłu motoryzacyjnego związany z Sanokiem, działacz partyjny i społeczny.
Życiorys thumb|240px|Nagrobek Franciszka i Franciszki Harłaczów Urodził się 16 sierpnia 1924 Leszczawce koło Birczy jako syn Jana. Miał dwóch braci. Przed 1939 ukończył siedem klas szkoły powszechnej. Podczas II wojny światowej w trakcie okupacji niemieckiej działał w Przeworsku w spontanicznie prowadzonej organizacji skierowanej przeciw Niemcom. Wraz z towarzyszami został aresztowany i był osadzony na zamku w Rzeszowie, gdzie odzyskał wolność po nadejściu frontu wschodniego. Następnie wstąpił do 1 Armii Wojska Polskiego, w stopniu plutonowego służył w szeregach 14 Pułku Piechoty w składzie 6 Pomorskiej Dywizji PiechotyDo końca życia był w plutonowym w stanie spoczynku.. Odbył szlak przez wyzwalanie warszawskiej Pragi, Bydgoszcz, brał udział w walkach o przełamanie Wału Pomorskiego, bitwie o Kołobrzeg, forsowaniu Odry oraz okrążeniu Berlina, marszu w kierunku rzeki Łaby. Koniec wojny zastał go niedaleko Spandau 3 maja 1945. Jego postawa w służbie artylerzysty została później opisana przez Alojzego Srogiego w książce pt. Na drodze stał Kołobrzeg. Wraz z nim w wojsku służyli wówczas jego znajomi, np. Emil Buras, Władysław Gąsiorowski.
Po wojnie w 1946 przez Żywiec i Kraków przybył do Sanoka. Nadal służąc w wojsku brał udział w akcjach wymierzonych w UPA. W Wojsku służył do 1947, po czym od 14 lipca tego roku pracował w fabryce Sanowag, później przekształconej w Sanocką Fabrykę Autobusów „Autosan”. Zaczynał jako robotnik na stanowisku pomocnika ślusarza, po roku został spawaczem i w tej funkcji pracował sześć lat. Pełnił funkcję I sekretarza Komitetu Zakładowego PZPR przez trzy lata, następnie pracował jako kierownik wydziałowej kontroli technicznej, zastępca szefa kontroli technicznej. Od 1953 podjął kształcenie szkolne. Ukończył wieczorową szkołę ogólnokształcącą dla pracujących w Sanoku, w 1957 zdał egzamin dojrzałości. Następnie kształcił się w Korespondencyjnym Technikum Mechanicznym w Rzeszowie. W 1968 ukończył studia w przyzakładowym punkcie konsultacyjnym Politechniki Śląskiej uzyskując tytuł inżyniera. W 1973 ukończył studia magisterskie. W kolejnych latach awansował na stanowiskach zakładowych. Pełnił stanowisko kierownika wydziałowej kontroli, szefa wydziału W-3, szefa postępu technicznego, kierownika nowych uruchomień, szefa produkcji. Później objął stanowiska zastępcy dyrektora ds. produkcji i zastępcy dyrektora ds. handlu i transportu. W 1979 obchodził jubileusz 35-lecia pracy w sanockiej fabryce. Na początku lat 80. był dyrektorem ds. handlu i transportu. W 1989 odszedł na emeryturę.
Był działaczem oddziału powiatowego w Sanoku Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. 20 października 1968 wybrany zastępcą przewodniczącego zarządu oddziału w Sanoku, 23 maja 1971 ponownie wybrany wiceprezesem oddziału, 21 października 1973 wybrany wiceprezesem zarządu oddziału miejskiego w Sanoku (działającego od 1 stycznia 1973 wskutek przekształcenia oddziału powiatowego na podstawie zmian administracyjnych), 11 maja 1980 wybrany członkiem zarządu koła, ponownie 28 listopada 1982. W latach 70. pełnił funkcję przewodniczącego koła zakładowego ZBoWiD w fabryce Autosan, a ponadto zasiadał we władzach koła miejsko-gminnego i powiatowej ZBoWiD w Sanoku. Zasiadł w zarządzie Społecznego Komitetu Pomocy Szpitalowi w Sanoku. Zasiadał w Konferencji Samorządu Robotniczego w Sanoku. Działał w Lidze Obrony Kraju.
Franciszek Harłacz zmarł 3 lipca 2000. Jego żoną została Franciszka (1928-2014). Zamieszkiwali w Zahutyniu. Oboje zostali pochowani na Cmentarzu Posada w Sanoku. Mieli czworo dzieci: Teresa (ur. 1950, po mężu Lisowska, inżynier, radna Rady Miasta Sanoka), Marian, Jan (wszyscy troje także pracownicy Autosanu), Maria (nauczycielka).
Odznaczenia i wyróżnienia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy (1970) Krzyż Walecznych Brązowy Medal Zasłużonym na Polu Chwały – dwukrotnie Medal 30-lecia Polski Ludowej (1974) Odznaka „Przodownik Pracy” (1953). Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie (1997). Srebrna Odznaka „Zasłużony Działacz LOK” (1978) Odznaka „Zasłużony dla Sanoka” (1978) Medale pamiątkowe „Jubileuszowy Adres” (1984)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki Kategoria:Absolwenci Politechniki Śląskiej Kategoria:Członkowie Ligi Obrony Kraju Kategoria:Członkowie ZBoWiD Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Brązowym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem za Długoletnie Pożycie Małżeńskie Kategoria:Odznaczeni odznaką „Przodownik Pracy” Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Zasłużony dla Sanoka” Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Zasłużony Działacz LOK” Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Pierwsi sekretarze Komitetów Zakładowych PZPR Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Posada w Sanoku Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Polscy związkowcy Kategoria:Pracownicy fabryki maszyn, wagonów i autobusów w Sanoku Kategoria:Uczestnicy bitwy o Kołobrzeg (1945) Kategoria:Uczestnicy walk o przełamanie Wału Pomorskiego (1945) Kategoria:Uczestnicy walk z ukraińskim podziemiem zbrojnym 1939–1947 (Polska Ludowa) Kategoria:Więźniowie zamku rzeszowskiego (okupacja niemiecka) Kategoria:Żołnierze 14 Kołobrzeskiego Pułku Piechoty Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2000